Ποιος

28.09.2017

Και περιμένεις…

Περιμένεις να κτυπήσει το τηλέφωνο,

Ν’ ακούσεις τη φωνή την αγαπημένη…

Του κάκου. Δεν απαντά στις εκκλήσεις σου.

 

Αν τελικά κτυπήσει

Δε θα είναι αυτό που καρτεράς,

μα ένα κάλεσμα ανυπόφορα αδιάφορο.

Και οι κτύποι της καρδιάς σου σε τρελό ρυθμό.

 

Και περνούν οι ώρες…

Και μετά οι μέρες, οι εβδομάδες,

σε λίγο μήνες και μήνες, θα μετράς.

Μέχρι που θα χάσεις τον λογαριασμό.

 

Αναρωτιέσαι Γιατί;

Γιατί τέτοια θανάσιμη απομάκρυνση;

Γιατί τέτοιος ζωντανός θάνατος;

Σαν πόσο μπορείς να καρτεράς ακόμα;

 

Και η ζωή μικρή…

Πόσο μπορείς να καρτεράς αλήθεια ακόμα;

Θα προλάβεις να ζήσεις τη Στιγμή;

Αυτήν που ονειρεύτηκες;

 

Ρωτάς. Μα ποιον ρωτάς;

Ποιός θα σε βοηθήσει σε λίγο,

να γίνει ο πόνος πιο απαλός έστω,

πιο ανθρώπινα υποφερτός;

 

Ποιος;

ΠΟΙΟΣ;

Π  Ο  Ι  Ο  Σ;

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Δυνατοί οι στίχοι σου Λένα, εκκωφαντικό το παράπονο. “Αναρωτιέσαι γιατί” Ίσως επειδή θεωρούμε πως ο χρόνος θα μας περιμένει; Ίσως επειδή θεωρούμε τους άλλους δεδομένους; Πολλά τα ερωτήματα για τις αδικαιολόγητες σιωπές.

    Απάντηση
  2. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Αυτές οι σιωπές που ερμηνεύονται και σαν ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ είναι που πονάνε περισσότερο ίσως. Ευχαριστώ Χριστίνα Είσαι καλά;

    Απάντηση
  3. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Ο κόσμος για χιλιετίες ήξερε ποίηση και ποιήτριες/ τές κι ακόμα έτσι είναι. Είσαι ποιήτρια και καθόλου εμβόλιμη στις πεζογραφικές σου δράσεις, όπως δηλώνεις. Εξ άλλου, χωρίς ποιητική θερμοκρασία πνεύματος, μόνο παγερά γραφεικρατικά έγγραφα συντάσσονται. Έχω κι εγώ τις εμμονές μου. ΥΓ Ένα ερωτηματικό αρκεί, αν ακόμη αναρωτιέσαι.

    Απάντηση
  4. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Και για δες που πες πες θα με κάνεις να το πιστέψω στο τέλος…
    Τα ερωτηματκά που βαίνουν αυξανόμενα σε μέγεθος, τα εξέλαβα σαν βογκητό που φτάνει στο κρεσέντο του.
    Πολύ μού άρεσε αυτό το ”χωρίς ποιητική θερμοκρασία πνεύματος μόνο παγερά έγγραφα συντάσσονται”
    Ευχαριστώ Απόστολε. Καλό μήνα.

    Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Μεγάλο το ερώτημα, και η απάντηση; Γράφεις τόσο αληθινά, τόσο ανθρώπινα, τόσα απλά κσι τόσο πολύπλοκα συγχρόνως. Συχγχαρητήρια Λένα μου,, και ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!

    Απάντηση
  6. Βάσω Καρλή

    Ναι, Λένα μου, όλα καλά. Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου