Και περιμένεις…

Περιμένεις να κτυπήσει το τηλέφωνο,

Ν’ ακούσεις τη φωνή την αγαπημένη…

Του κάκου. Δεν απαντά στις εκκλήσεις σου.

 

Αν τελικά κτυπήσει

Δε θα είναι αυτό που καρτεράς,

μα ένα κάλεσμα ανυπόφορα αδιάφορο.

Και οι κτύποι της καρδιάς σου σε τρελό ρυθμό.

 

Και περνούν οι ώρες…

Και μετά οι μέρες, οι εβδομάδες,

σε λίγο μήνες και μήνες, θα μετράς.

Μέχρι που θα χάσεις τον λογαριασμό.

 

Αναρωτιέσαι Γιατί;

Γιατί τέτοια θανάσιμη απομάκρυνση;

Γιατί τέτοιος ζωντανός θάνατος;

Σαν πόσο μπορείς να καρτεράς ακόμα;

 

Και η ζωή μικρή…

Πόσο μπορείς να καρτεράς αλήθεια ακόμα;

Θα προλάβεις να ζήσεις τη Στιγμή;

Αυτήν που ονειρεύτηκες;

 

Ρωτάς. Μα ποιον ρωτάς;

Ποιός θα σε βοηθήσει σε λίγο,

να γίνει ο πόνος πιο απαλός έστω,

πιο ανθρώπινα υποφερτός;

 

Ποιος;

ΠΟΙΟΣ;

Π  Ο  Ι  Ο  Σ;

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!