Το σώμα του κάνει γκελ από τον έναν τοίχο στον άλλον. Κάπου αλλού, τα αηδόνια τραγουδούν. Μέσα στο διαμέρισμά του, μόνο βοή. Και ρύπανση. Αναμετριέται με το ταβάνι. Τα βάζει με το πάτωμα· του κλουβιού του.

Και πώς να ζήσει μιαν ολόκληρη ζωή περιορισμένος; Για πού να δρασκελίσει; Κάπου τα βατράχια κρώζουν. Κι η θάλασσα μεταφέρει τη φωνή της, πέρα μακριά. Και τα δέντρα την άνοιξη φεγγίζουν από το πράσινο και την ανάσα τους.

Μεγάλωσε κι έμεινε σ’ ένα διαμέρισμα. Σ’ ένα τετράγωνο κουτί. Εκεί όπου τον έβαλαν. Εκεί θα ξεψυχήσει. Όχι γέρος. Νέος. Τότε ξεψυχάς στην πόλη.

Όλα γύρω του γυρίζουν κυκλικά. Μα το κουτί του έχει γωνίες. Δεν κυλά.

_

γράφει η Χριστίνα Στεφανίδου

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!