Select Page

Προσμονή;

Προσμονή;

Τα παλιά αρχοντικά
μόνα κι έρημα δίπλα στο λιμάνι
παλιές στιγμές αναπολούν και κλαίνε...
Βουρκώνουνε οι μαραμένες βουκαμβίλιες στην αυλή τους
Κι αυτά τα φαγωμένα απ’ την αλμύρα παραθύρια δάκρυα στάζουν.
Ποιος είπε πως τα άψυχα ψυχή δεν έχουν;
Αν είχαν στόμα τόσα θα ’χαν να μας πουν.
Ιστορίες που παλιώσανε μέσα στο χρόνο
Αγάπες κι όνειρα που λησμονήθηκαν!
Απόψε η θάλασσα γαλήνεψε
Γέμισε ο ουρανός χιλιάδες χρώματα
Σκούρο μπλε ντύθηκε και μύρισε αλμύρα η μοναξιά.
Μέσα στην απεραντοσύνη της σιωπής
σαν να ’τριξε κλειδί στη σκουριασμένη πόρτα.
Αλήθεια να ’ναι άραγε η μια ακόμα πλάνη;

_

γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια με αγάπη για τη λογοτεχνία και την ποίηση. Συνήθως είναι με ένα βιβλίο στο χέρι. Πού και πού γράφει. Έργα της υπάρχουν στον δικτυακό τόπο tovivlio.net, στα συλλογικά "ιστορίες μπονσάι" και "καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017" (εκδόσεις τοβιβλίο), αλλά και στη νουάρ ανθολογία "Τα μπλουζ της πόλης" (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές).

2 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφα δοσμένο.. γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Μου άρεσε πάρα πολύ!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    “Αλήθεια να ’ναι άραγε η μια ακόμα πλάνη;”. Είναι δύσκολο να διακρίνεις πολλές φορές την αλήθεια απ’ το ψέμα! Μου άρεσε πολύ το ποίημα σου Σμαραγδή!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος