Προσμονή;

Δημοσίευση: 7.03.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Τα παλιά αρχοντικά
μόνα κι έρημα δίπλα στο λιμάνι
παλιές στιγμές αναπολούν και κλαίνε...
Βουρκώνουνε οι μαραμένες βουκαμβίλιες στην αυλή τους
Κι αυτά τα φαγωμένα απ’ την αλμύρα παραθύρια δάκρυα στάζουν.
Ποιος είπε πως τα άψυχα ψυχή δεν έχουν;
Αν είχαν στόμα τόσα θα ’χαν να μας πουν.
Ιστορίες που παλιώσανε μέσα στο χρόνο
Αγάπες κι όνειρα που λησμονήθηκαν!
Απόψε η θάλασσα γαλήνεψε
Γέμισε ο ουρανός χιλιάδες χρώματα
Σκούρο μπλε ντύθηκε και μύρισε αλμύρα η μοναξιά.
Μέσα στην απεραντοσύνη της σιωπής
σαν να ’τριξε κλειδί στη σκουριασμένη πόρτα.
Αλήθεια να ’ναι άραγε η μια ακόμα πλάνη;

_

γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Έγινες πια η Προσευχή μου η Βραδινή… Μικρή αόρατη Θεά... Βρέχει-Φυσάει και είσαι Συ που  απέναντί μου στέκεις και με Προκαλείς, με Προσκαλείς να πολεμήσω το Ανίκητο   Να νικήσω το Απύθμενο Βάθος της Άγνοιας.   Μα πώς να σε γνωρίσω Ουρανέ, που δε σε φτάνω πώς...

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφα δοσμένο.. γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Μου άρεσε πάρα πολύ!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    “Αλήθεια να ’ναι άραγε η μια ακόμα πλάνη;”. Είναι δύσκολο να διακρίνεις πολλές φορές την αλήθεια απ’ το ψέμα! Μου άρεσε πολύ το ποίημα σου Σμαραγδή!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου