Πρωινό Σαββάτου

20.01.2018

Ίσως έρθει πάλι να σε βρει σαν τα πρωτοβρόχια του φθινοπώρου που κάνουν την εμφάνισή τους δειλά δειλά ένα πρωινό του Σαββάτου. 
Έτσι νωχελικά, καθώς γλιστρούν από την οροφή και αμέσως έπειτα στον φρεσκοβαμμένο τοίχο, ακολουθώντας μια βεβιασμένη καθοδική πορεία προς το περβάζι του παραθύρου σου θέλοντας να παραβιάσουν τον προσωπικό σου χώρο...
Έτσι, ίσως κάποτε ακούσεις τον μονότονο χτύπο της πόρτας και ακολούθως το τρίξιμο των αθόρυβων, σχεδόν ενοχικών, βημάτων του στο πάτωμα του σαλονιού. Προσπαθώντας να εισχωρήσει ξανά στα ενδότερα της κατακρεουργημένης σου ψυχής. 
Τα δυο του χέρια που άλλοτε σαν δυο φτερούγες σκέπαζε την ύπαρξη σου τρυφερά, σα μάνα που προστατεύει το μικρό της, θέλουν τώρα μια σφιχτή θηλιά να δέσουν γύρω από τον βελούδινο λαιμό σου και στα γόνατα καθώς ριγμένη είσαι όλες τις διαταγές να υπακούς κουνώντας το κεφάλι ρυθμικά πάνω κάτω πάνω κάτω σαν άλλο πιστό, υπάκουο κουτάβι... 
Μα, τέλειωσαν αυτά, στο παρελθόν χαθήκαν, γίναν μια ανάμνηση ασήκωτη, βαριά. Και το κουτάβι θεριό μεγάλο έγινε, λύθηκε απ' τα δεσμά και αμέσως άρχισε τη σάρκα να ξεσκίζει, σπιθαμή προς σπιθαμή γίνηκε μοναδικός αφέντης του εαυτού του. 
Έπειτα, σα νικητής βαριανασαίνοντας σηκώθηκε κουνώντας το άψυχο τρόπαιό του μια εδώ και μια εκεί με μάτια αστραφτερά, χαρούμενα γρύλιζε για τη νίκη του αυτή...

_

γράφει η Ελευθερία Σταματοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

Σεμνότητα

Σεμνότητα

- Στον πατέρα μου–   ​Ο Ήλιος κρύος και καυτός και πάνω σου η Εκάτη.* Από την κούνια ορφανός, ταφή με ρούχα εργάτη.   _ γράφει ο Φώτης Μάλλιος   *Θεά της σελήνης, των νεκρών και των...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ροδάνθη

    Ένας όμορφος μονόλογος, με γλαφυρές εικόνες και βαθύ νόημα σε κάθε στίχο. Εύγε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου