Πρωινό Σαββάτου

20.01.2018

Ίσως έρθει πάλι να σε βρει σαν τα πρωτοβρόχια του φθινοπώρου που κάνουν την εμφάνισή τους δειλά δειλά ένα πρωινό του Σαββάτου. 
Έτσι νωχελικά, καθώς γλιστρούν από την οροφή και αμέσως έπειτα στον φρεσκοβαμμένο τοίχο, ακολουθώντας μια βεβιασμένη καθοδική πορεία προς το περβάζι του παραθύρου σου θέλοντας να παραβιάσουν τον προσωπικό σου χώρο...
Έτσι, ίσως κάποτε ακούσεις τον μονότονο χτύπο της πόρτας και ακολούθως το τρίξιμο των αθόρυβων, σχεδόν ενοχικών, βημάτων του στο πάτωμα του σαλονιού. Προσπαθώντας να εισχωρήσει ξανά στα ενδότερα της κατακρεουργημένης σου ψυχής. 
Τα δυο του χέρια που άλλοτε σαν δυο φτερούγες σκέπαζε την ύπαρξη σου τρυφερά, σα μάνα που προστατεύει το μικρό της, θέλουν τώρα μια σφιχτή θηλιά να δέσουν γύρω από τον βελούδινο λαιμό σου και στα γόνατα καθώς ριγμένη είσαι όλες τις διαταγές να υπακούς κουνώντας το κεφάλι ρυθμικά πάνω κάτω πάνω κάτω σαν άλλο πιστό, υπάκουο κουτάβι... 
Μα, τέλειωσαν αυτά, στο παρελθόν χαθήκαν, γίναν μια ανάμνηση ασήκωτη, βαριά. Και το κουτάβι θεριό μεγάλο έγινε, λύθηκε απ' τα δεσμά και αμέσως άρχισε τη σάρκα να ξεσκίζει, σπιθαμή προς σπιθαμή γίνηκε μοναδικός αφέντης του εαυτού του. 
Έπειτα, σα νικητής βαριανασαίνοντας σηκώθηκε κουνώντας το άψυχο τρόπαιό του μια εδώ και μια εκεί με μάτια αστραφτερά, χαρούμενα γρύλιζε για τη νίκη του αυτή...

_

γράφει η Ελευθερία Σταματοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ροδάνθη

    Ένας όμορφος μονόλογος, με γλαφυρές εικόνες και βαθύ νόημα σε κάθε στίχο. Εύγε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου