Πόσο αντέχει ο γάιδαρος;

23.02.2018

“Γυναίκα δεν αντέχω μπλιο σαν σκλάβος να δουλεύω,
γι’ αυτό θα φύγω απ’ το χωριό, γάιδαρο να γυρεύω.
Θα πάω εδώ, θα πάω εκεί, μα κάπου θα παντίξω
τετράποδο για βοηθό, στο σπίτι να γυρίσω!”

Αυτά είπεν ο Μανωλιός. Πήρε των οματιών του
να φέρει το γαϊδούρι του στον στάβλο τον δικό του.
Με τα πολλά, σε μέρες τρεις, περήφανος γυρίζει
κι απ’ την πολλή του τη χαρά βάλθηκε να σφυρίζει.

Πλήρωσε λίγο ακριβά, μα πήρε τεφαρίκι
γάιδαρο που θα του ’βγαζε, μπάρε μου, ένα νοίκι.
Η κυρά Μανωλάκαινα στην πόρτα τους προβαίνει
και μ’ έναν άλυσο βαρύ τον γαϊδαράκο δένει.

Γοργά γοργά την ταχινή, μαζί με τον Μανώλη
καβαλικεύει τον Ντορή ντουγρού για το περβόλι.
Δέκα κοφίνια μάζωξαν σταφύλια απ’ την πεζούλα
και στον παντέρμο τον Ντορή του τα φορτώσαν ούλα.

Με μια ραβδέ τον έκαναν στα πλάγια να γλακάει
χωρίς νερό, χωρίς σανό, το ζωντανό να φάει!
Με τις οπλές κατέβαινε κι όλο αγκωμαχούσε
κι έκανε το ζωντανό τα όσα δεν μπορούσε.

Ο Μανωλιός περήφανος μαζί με την κυρά του
καμάρωνε για τον Ντορή και την περπατησιά του.
Τον πότισαν, τον τάισαν, του βγάλαν και το λέρι
και πήγαν ολοσούμπητοι στης Αρετώς τ’ ασκέρι.

“Άκου” της λέει ο Μανωλιός “ταχιά μαζί θα πάμε
τον τρύγο να τελειώσουμε, μα δε θα κουβαλάμε!
Όλα θα τα ’χει ο Ντορής στην πλάτη του βαλμένα.
Είναι σκαρί απ’ τα γερά, μον’ άκουε κι εμένα!

Εγώ δε θέλω και πολλά, πέντ’ έξι παραδάκια,
να πιω και μια και να γευτώ και τα καβρουμαδάκια.”
Και τ’ όντις έτσι εγίνηκε και ξετελέψαν όλοι
τον τρύγο, που ’χαν τον Ντορή φαμέγιο στο περβόλι.

Πολλές φορές απόκαμε ο δόλιος να πορίσει
τόσα κοφίνια μονομιάς να τους τα κουβαλήσει.
Φωνή δεν είχ’ ο έρημος, ντρέτα να τους μιλήσει
πως δεν αντέχει άλλο μπλιο τούτη τη μαύρη ζήση.

Έτσι περνούσε ο καιρός και κύλαγαν οι μέρες
και ο Ντορής ολημερίς εγρήκουνε φοβέρες.
Είδε κι απόειδε ο γάιδαρος πως προκοπή δε βλέπει
λίγο σανό, μια ολιά νερό, αυτά του επιτρέπει.

Και τότε πήρ’ απόφαση εκδίκηση να πάρει
όταν στη δέση θέλησε να πάει το ζευγάρι.
Πατάτες θα μαζώνανε, πέντ’ έξι - δέκα τόνους,
όπερ και θα χρειάζονταν, μπάρε μου, δέκα όνους!

Κι ως τις σακιάσαν όλες τους για τον Ντορή τραβούνε
και πάνε ως τον πάσαλο “Μα πού ’ναι, αλήθεια, πού ’ναι;”
Κοιτούν δεξιά, κοιτούν ζερβά, μα πράμα δε θωρούνε
το ζωντανό τους έλυσε και δεν κατένε πού ’ναι.
Με τα πολλά το πήρανε απόφαση εν τέλει
“Ήντα πως είναι ζωντανό; Κι αυτό φροντίδα θέλει…”
Τα τσουβαλίδια βάλανε στην πλάτη τους κι οι δυο τους
και πήραν ένα μάθημα από το ζωντανό τους.

Γαϊδουρινή υπομονή άνθρωπος πρέπει να ’χει
μα πρέπει και να σέβεται και ν’ αγαπά αν λάχει.

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Η υπομονή έχει και τα όριά της. Αφού το κατάλαβαν έστω και στο τέλος πάλι καλά. Κυρία Χρυσούλα το ποίημα απολαυστικό όσο για τον γάιδαρο τον αγάπησα.

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Ελένη Χριστίνα καλησπέρα,

    Σε ευχαριστώ πολύ για την επιμέλεια!
    Ο Θεός να σε έχει καλά!

    Χρυσούλα Πλοκαμάκη

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου