Πώς… Ίσως

15.07.2018

Τ’ αφήσαμε τα καλοκαίρια πίσω
να σβήσουν με την πρώτη τη βροχή
όσες φορές τη σκέψη κι αν απαλύνω
η θύμησή σου θα με γέρνει σαν κλαδί.

Πώς πέρασαν τριγύρω τόσες μνήμες
τόσες στιγμές, τόσα λεπτά της ώρας σιγανά
κάνω να λογαριάσω μπρος, καμιά δεν σβήνω
κανένα κοίταγμα, καμιά φωνή, καμιά ερημιά.

Λέω να γύρω, ν’ αφεθώ, να ξεμακρύνω
το χτες πώς να ποτίσω λησμονιά
ίσως με το σκοτάδι διακρίνω
ίσως μες τη σιωπή να λέγονται πολλά.

_

γράφει η  Μαριάννα Γληνού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου