Πώς χτίζεται ένας έρωτας;

24.04.2017

Να λοιπόν που το ελάχιστο

απόκτησε τη σημαντικότητα του θανάτου.

Πονούν τα σώματα.

Πόθοι που ξεδιπλώνονται σε λευκά χαρτιά.

Λίγο-λίγο μαθαίνουμε την αγάπη,

χωρίς να ξέρουμε

αν φτάσουμε ποτέ στο τελευταίο κεφάλαιο.

Δύσκολο το σκοτάδι γύρω μας.

Ας μη λυπήσουμε θεούς κι ανθρώπους.

Ούτως ή άλλως ζητήσαμε τα ελάχιστα.

Μας προσφέρθηκαν τα ανέφικτα.

 

Συνειδητοποιώ το αβίωτο του μέτρου,

το απάνθρωπο μιας ισορροπίας.

Πώς χτίζεται άραγε ένας έρωτας στο καταχείμωνο;

Αρκεί μια γεύση από σοκολάτα λεμόνι;

Αρκεί το είδωλο του γλυπτού σ’ έναν καθρέφτη

με τα χέρια του γλύπτη στους ώμους;

 

Ιερουργούν στο σώμα τα χέρια.

Τα μάτια φορτωμένα ατολμία

παλεύουν με την αυταπάτη.

Πια οι εικόνες θα με ακολουθούν.

Τα βράδια θα με μαστιγώνουν.

 

Εφ’ όρου ζωής η υπέρβαση των αγγιγμάτων.

Πια θα έχω πολλά να πάρω μαζί μου

πέρα από την ομορφιά του χειμωνανθού…

Στη μυστική ανθοφορία της ζωής

σ’ εσένα ανήκουν τα ζωηρόχρωμα καλοκαίρια.

 

_

γράφει ο Άγγελος Πετρουλάκης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου