Ρακένδυτο το όραμα αλώνει τούτο το βράδυ
ένας έρωτας κάλπικος θωπεύει το φεγγάρι...
Το λωλό εκπορνευτή που σαγήνεψε
της θύμησης τα λόγια και λικνίζει αθέατες εικόνες
μες το απύθμενο γιορτάσι της παρακμής του.
Φιλιά ανέλπιδα οδοιπορούν στην αμμουδερή ακτή του
στους αιμάτινους ορίζοντες χαιρετίζονται δυο γλάροι.
Της μοίρας θύτες λιάνισαν την κρυφή μου προσδοκία
απλανείς οι παρουσίες των συρρικνομένων σιωπών
τις λέξεις ξόδεψε η απουσία σου απόντα...
Εφιάλτες συνωστίζονται στα ρείθρα που η αγάπη στάζει
και καμώνονται φιλήματα στου έρωτα την δολερή αυταπάτη
σε παραπαίουσα εικόνα με σκιές αναλαμπής
σε μια διάτρητη φιγούρα αγκάλης.
Αναστενάζουσα η νυχτιά έλκει ζωγράφισμα σκιάς μες το σκοτάδι
σ΄ένα πρεβάζι ευωδιαστό την οδηγεί ο λογισμός της που στενάζει...
Ντύνει με ανάσες στεναγμών την ποιητική μιλιά της
διανθίζει προσεκτικά τις εφθαρμένες λέξεις με τόνους
σάστισμα στα κόμματα και ανάσασμα στις τελείες...
Και κρυφοκοιτά να δει αν εσύ θα με διαλέξεις
Αν σου φαντάζω ως αμφιτρύων πλαστουργός
ωσάν ισόθεος που στέκει άβουλος δειλός
όταν για σε η πένα του...
ο εσκεμμένος αυτουργός γράφει...!

_

γράφει η Βίκυ Δρακουλαράκου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!