Ρεβεγιόν

2.01.2018

Καλές Γιορτές!
Μια γλυκιά μελαγχολία από
κούτσουρο καμμένο και εορταστική ηχώ.
Χρόνια Πολλά!
Ένα μωρό γεννήθηκε ξανά.
Το κλάμα του, ελπίδα θα μας δώσει.
Καλά Χριστούγεννα!
Αλήθεια, έχεις χρόνο να τα νοιώσεις.
Ούτε φέτος θα ενδώσεις;

Ένας μίζερος διαβάτης
στην αγορά των Ρεβεγιόν
περπατάει σκεπτόμενος πως θα περάσει
φέτος ένα καλύτερο Εγώ
απ' ότι το περσινό.
Αποδομισμός!
Τι αναντιστοιχία...
Προδίδονται οι ευχές.

Κι όμως, τολμάς και εύχεσαι.
Τολμάς και παραδέχεσαι
με τις ευχές που στέλνεις
αυτό που αρνήθηκες να ζήσεις.
Πόσα Χριστούγεννα πέρασαν
χωρίς να τα γιορτάσεις;
Πόσα Χριστούγεννα ετοίμαζες
τραπέζι να χορτάσεις;
Κανείς, καμιά και τίποτα
δεν βίωσαν τη νύχτα του Πατέρα.

Σίγουρα οργάνωσες τσιμπούσι
χλιδάτης πολυτέλειας.
Η επιτυχία αρεστή στα μάτια σου, Κομψέα!
Η ικανοποίηση της αυτοπροσταγής
χουχουλιάζει στο αφανές υπερπέραν.
Μπράβο! Συγχαρητήρια!
Γεύτηκες και σήμερα τα Ρεβεγιόν.
Για τα Χριστούγεννα δεν με έπεισες, όμως.
Δυστυχώς!

_

γράφει η Μαρία Καντάνη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

                                                   ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη):  Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,                                                       άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1....

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάρθα Δήμου

    Πολύ στοχαστικό το ποίημά σου. Θίγει ακριβώς αυτό που μας λείπει: το ουσιαστικό βίωμα των Χριστουγέννων!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου