Ρεβεγιόν

2.01.2018

Καλές Γιορτές!
Μια γλυκιά μελαγχολία από
κούτσουρο καμμένο και εορταστική ηχώ.
Χρόνια Πολλά!
Ένα μωρό γεννήθηκε ξανά.
Το κλάμα του, ελπίδα θα μας δώσει.
Καλά Χριστούγεννα!
Αλήθεια, έχεις χρόνο να τα νοιώσεις.
Ούτε φέτος θα ενδώσεις;

Ένας μίζερος διαβάτης
στην αγορά των Ρεβεγιόν
περπατάει σκεπτόμενος πως θα περάσει
φέτος ένα καλύτερο Εγώ
απ' ότι το περσινό.
Αποδομισμός!
Τι αναντιστοιχία...
Προδίδονται οι ευχές.

Κι όμως, τολμάς και εύχεσαι.
Τολμάς και παραδέχεσαι
με τις ευχές που στέλνεις
αυτό που αρνήθηκες να ζήσεις.
Πόσα Χριστούγεννα πέρασαν
χωρίς να τα γιορτάσεις;
Πόσα Χριστούγεννα ετοίμαζες
τραπέζι να χορτάσεις;
Κανείς, καμιά και τίποτα
δεν βίωσαν τη νύχτα του Πατέρα.

Σίγουρα οργάνωσες τσιμπούσι
χλιδάτης πολυτέλειας.
Η επιτυχία αρεστή στα μάτια σου, Κομψέα!
Η ικανοποίηση της αυτοπροσταγής
χουχουλιάζει στο αφανές υπερπέραν.
Μπράβο! Συγχαρητήρια!
Γεύτηκες και σήμερα τα Ρεβεγιόν.
Για τα Χριστούγεννα δεν με έπεισες, όμως.
Δυστυχώς!

_

γράφει η Μαρία Καντάνη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάρθα Δήμου

    Πολύ στοχαστικό το ποίημά σου. Θίγει ακριβώς αυτό που μας λείπει: το ουσιαστικό βίωμα των Χριστουγέννων!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου