Ρεβεγιόν

2.01.2018

Καλές Γιορτές!
Μια γλυκιά μελαγχολία από
κούτσουρο καμμένο και εορταστική ηχώ.
Χρόνια Πολλά!
Ένα μωρό γεννήθηκε ξανά.
Το κλάμα του, ελπίδα θα μας δώσει.
Καλά Χριστούγεννα!
Αλήθεια, έχεις χρόνο να τα νοιώσεις.
Ούτε φέτος θα ενδώσεις;

Ένας μίζερος διαβάτης
στην αγορά των Ρεβεγιόν
περπατάει σκεπτόμενος πως θα περάσει
φέτος ένα καλύτερο Εγώ
απ' ότι το περσινό.
Αποδομισμός!
Τι αναντιστοιχία...
Προδίδονται οι ευχές.

Κι όμως, τολμάς και εύχεσαι.
Τολμάς και παραδέχεσαι
με τις ευχές που στέλνεις
αυτό που αρνήθηκες να ζήσεις.
Πόσα Χριστούγεννα πέρασαν
χωρίς να τα γιορτάσεις;
Πόσα Χριστούγεννα ετοίμαζες
τραπέζι να χορτάσεις;
Κανείς, καμιά και τίποτα
δεν βίωσαν τη νύχτα του Πατέρα.

Σίγουρα οργάνωσες τσιμπούσι
χλιδάτης πολυτέλειας.
Η επιτυχία αρεστή στα μάτια σου, Κομψέα!
Η ικανοποίηση της αυτοπροσταγής
χουχουλιάζει στο αφανές υπερπέραν.
Μπράβο! Συγχαρητήρια!
Γεύτηκες και σήμερα τα Ρεβεγιόν.
Για τα Χριστούγεννα δεν με έπεισες, όμως.
Δυστυχώς!

_

γράφει η Μαρία Καντάνη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάρθα Δήμου

    Πολύ στοχαστικό το ποίημά σου. Θίγει ακριβώς αυτό που μας λείπει: το ουσιαστικό βίωμα των Χριστουγέννων!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου