Ροβινσών Κρούσος

15.06.2017

 

 

«Aπ' όλα όσα μπορούν να συμβούν σ' αυτόν που κοιμάται, σίγουρα το ξύπνημα είναι αυτό
που περιμένει λιγότερο.»
MIΣEΛ TOYPNIE

 

 

 

 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ 22/12/19

*....Mε ξύπνησε η αλμύρα του νερού και η ευχάριστη οσμή γυμνού κορμιού που ιδρώνει στο αδιάντροπο κοίταγμα του καλοκαιρινού ήλιου. Tο άπλετο λευκό φως διέλυσε βίαια το λουλακί του ουρανού Κι εγώ για να προστατευτώ χώθηκα στο πυκνό δάσος. Άλλοτε έρποντας κι άλλοτε περπατώντας περιπλανήθηκα γοητευμένος μες το γιγάντιο δίχτυ από ινώδεις στοές και κόκκινους καθεδρικούς ναούς που σχημάτιζαν σφικτοπλεγμένα κλωνάρια και λιάνες. Συντροφιά με μια αφόρητη σιωπή που άμβλυνε την αίσθηση του χρόνου, το σούρουπο έφτασα στην άκρη μιας ερήμου.
Ανηφόρησα τρέχοντας τις μαλακές πλαγιές των λόφων. Από την κορυφή άφησα το κορμί μου να το παρασύρει προς τα κάτω η βαρύτητα και σαν παιδί κυλίστηκα στην άμμο. Πεσμένος μπρούμυτα ανάπνευσα ξανά αυτή την ζωογόνα οσμή του ιδρώτα χωρίς να μου είναι ξεκάθαρο αν την έφερνε, από μακριά κοντά μου ο απαλός μαΐστρος ή αν ανάβρυζε από τα πέταλα της άμμου. Έμεινα έτσι λίγη ώρα…
Ύστερα μ' οδηγό τη δύση διέσχισα την έρημο. Aν δεν ήταν όλη η προσοχή μου μαγνητισμένη από τα νεύματα που μου απηύθυναν με ήρεμες κινήσεις οι άπειρες σχεδόν μορφές του εδάφους που αναδεύονταν ανεπαίσθητα, θα ένιωθα το βάρος του χρόνου και του κόπου μιας τόσο μακρινής πορείας.
Σχεδόν χωρίς να το καταλάβω πώς, βρέθηκα σε μια όαση από χαμηλά θάμνα. Κοίταξα γύρω. Υπήρχαν μόνο ορίζοντας και άμμος. Προχώρησα μέσα απ’ τις λόχμες ώσπου ανακάλυψα ένα πηγάδι. Mε την πρώτη μάτια ήξερα πως ήταν αδύνατο να την εξερευνήσω όλη με μιας. Έγινε όμως η μόνιμη, μες την απροσδιόριστη προσωρινότητα της αναμονής μου, κατοικία. M' όσες δυνάμεις μου απέμειναν, μάζεψα ξύλα και άναψα μια δυνατή φωτιά για τη νύχτα. Σ' ένα ψηλό κοντάρι, το ψηλότερο που μπόρεσα να βρω, κρέμασα σα σημαία το κόκκινο πουκάμισό μου, για τη μέρα. Μετά βεβαιώθηκα πως και η φωτιά και  το πουκάμισο ήταν ορατά από την θάλασσα κι αποκαμωμένος γλίστρησα κάτω από ένα βράχο και βυθίστηκα σ' έναν ύπνο χωρίς όνειρα...*

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ 22/1/20

*....Εδώ και, ούτε που θυμάμαι ακριβώς, πολύ καιρό ζω μόνος σε τούτο το απόμακρο νησί. Είμαι ναυαγός και ξεχασμένος. Όχι ακριβώς ξεχασμένος γιατί το πουκάμισό μου δεν είναι πια υψωμένο στο κοντάρι κι όταν ανάβω φωτιά, το κάνω σε μέρη που δεν φαίνονται απ’ τη θάλασσα, να μη μπορούν να με επισημάνουν ενδεχόμενοι σωτήρες. Aν και διέτρεξα πολλές φορές τις ίδιες αποστάσεις, από το δάσος στην έρημο, στη όαση και πάλι πίσω, ακόμα δεν κατάφερα, όπως ήλπιζα, να μάθω σπιθαμή προς σπιθαμή το κάθε δίπλωμα του εδάφους. Ούτε τις αληθινές διαστάσεις του νησιού. Kαι τούτο γιατί, όσο παράξενο κι αν φαίνεται, και δε νομίζω πως από τη μοναξιά έχω τρελαθεί, το νησί αυτό συνέχεια αλλάζει.
Στο τελείωμα της κάθε μέρας, όμως, λίγο πριν έρθει ο ύπνος την κούραση να μου αποσπάσει, σκύβω σε κείνο το μοναδικό πηγάδι και ξεδιψάω με τα φιλιά του...

Γλυκέ Παρασκευά δεν ξέρεις πόσο, από τώρα ακόμη, έχω μισήσει, το πλοίο που θα ‘ρθει να με πάρει από κοντά σου…

 

από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων "Αντιγραφές"

 

_

γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
            Σκηνοθέτης - Παραγωγός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου