Ροζέ, κόκκινο, λευκό

7.07.2017

Τον μεθάω τον χειμώνα

Με κρασί ροζέ τον τραγουδάω

Οι στίχοι κρυφοί

Η μελωδία από εσένα

Μεθάω και πετάω

Ανοίγω τα φτερά στον γαλανό ουρανό

Δεν πονάω

Το δάκρυ κρασί

Ροζέ για αρχή

Κόκκινο στο φτερό και μεθάω

Εσένα σε μεθάω με λευκό

Λυτρώνομαι...τραγουδάω

Οι στίχοι κρυφοί

Φυλαχτά αλλοτινά

Στην καρδιά αγκυλωμένοι

της ψυχής ξεχασμένοι

Είμαι εδώ τώρα

Μεθάω, μεθάς, σε μεθάω

Μεθάμε σε χειμώνα ζεστό

Ροζέ, κόκκινο, λευκό κρασί

Γουλιά και μεθάμε τα δάκρυα

Μεθάω στη δική σου μουσική

Πονέσαμε; Πόνεσες; Πονάμε;

Εγώ δεν πονάω

Και είμαι εδώ τώρα

Μεθάω και σε μεθάω

Και αύριο πάλι εδώ θα είμαι

Πάλι εγώ μα με άλλο πρόσωπο

Να σε μεθύσω να σε θαμπώσω

Να ξεχάσεις

Μη με ξεχάσεις!

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου