Ρυτίδες

28.02.2017

 

Κάθε μέρα

Συνδιαλέγονται μαζί μου

Μπήκαν για πάντα στη ζωή μου

Ανηλεώς ταράζουν τα πρωινά μου

Χαράζουνε αυλάκια

Χτυπούνε καμπανάκια

Βαραίνουνε το νου και την καρδιά

Με θύμησες για λάθη μου πολλά

Κυρίως όμως είναι αφορμή

Να πιάσω τη ζωή από την αρχή

Τολμώντας όσα απέφευγα παλιά

Ανήκω στης ατολμίας τη γενιά!

Παράξενη μου φαίνεται ακόμη η θωριά

Αυτών που τόσο άδικα

Προσδίδουν γοητεία

Μονάχα στων ανδρών τη συνομοταξία.

Αμείλικτες συντρόφισσες

Και τρυφερές συνάμα

Ρυτίδες τ’ όνομά τους!

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Άννα γλυκό το παράπονό σου!! Οι ρυτίδες σκιτσάρουν το πρόσωπό μας, θυμίζοντας το χθες γεμάτο εμπειρίες… 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου