ΣΕΙΡΙΟΣ

7.06.2017

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

(Από την ποιητική του συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ, Αθήνα 2006»)

 

   Τήν εἴδαμε νά ξετυλίγει τήν ἀνέμη τοῦ χρόνου

κατάστηθα στόν ἄνεμο καί τούς χαγάνους. Εἴδαμε

τό ράμφος τῆς μέρας ν’ ἀγγίζει τόν ἥλιο της δεμένον

στό σιδερένιο παλούκι ἑνός βράχου. Κι ἕνας ἀητός

νά ζευγαρώνει τίς πλευρές της.  Ἐκεῖ ἀρμάτωνε.

   Ἐνῶ σαράντα πῆχες ψηλότερα ὁ κάθε θεός της

στήνει κουβέντα μέ τά μικρά παιδιά καί τά γεράνια

κάποτε κάποτε οἱ ἄντρες δακρύζουν. Θά νόμιζες τότε

πώς ρίχνουν κριθάρια φωτιᾶς ἤ πεντόβολα ἀπάνου

στῆς παναγιᾶς τό ζατρίκιο.

   Καιρός τά παίρνει καιρός τά φέρνει τά

θαλασσινά μαντήλια της καί τά νυχτέρια τοῦ βοριᾶ.

Καιρός φουσκώνει τά σουραύλια τῶν χρωμάτων καί τῶν

κοριτσιῶν τά πουκάμισα. Πού ταξιδεύουν στά μάτια

τους νηοπομπές τά πουλιά καί τά λουλούδια.

   Στά κατώμερα μᾶς πικραίνουν τά φύλλα τῆς ἐλιᾶς

ἐνῶ ψηλά ἀνασαίνουν οἱ πεῦκοι γνεφάκια. Στό δέρμα της

χλοΐζει μιά σύναξη ὀδύνης. Κι ὅλο ἀνηφορίζουν

στά τρίκορφα οὐλαμοί – οὐλαμοί τά κυπαρίσσια.

   Σάν πυρώνουν οἱ ὧρες προσφέρει ἱλαστήριες

σπονδές στήν εὐδία. Ζαλώνεται στόν ὦμο τόν ἔφηβον Ἰ-

ούλιο καί καθώς ὁ Αἰνείας καθιδρύει τίς νέες σοδειές.

Ἄσπρα ἄλογα ἁλωνίζουν τούς κάμπους πέρα ὡς πέρα

χρυσούς καί τόν Λόγο.

   Ὧρες ὧρες ἕνας πυρετός ἀνεβαίνει στίς φλέ-

βες της καθώς ὁ καιρός μέσ’ στά κλήματα. Πού νά

φαίνεται πώς χορεύει ἕνας θίασος ρέμπελου ἴσια

στήν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ.

   Τρεκλίζουν μέ κόκκινες φτέρνες καί μέ περι-

χυμένη στήν ὄψη τήν ἔξαψη που σήκωσε ἡ ἀκοή

τους στυλωμένη στά μάκρη. Ὅταν ἡ σιωπή βα-

ταρίζει ἀνεξήγητα θέσφατα καί λύτρα ζητεῖ ἡ

ἀλήθεια.

   Μέ τά χρόνια ὀρφανεύει καί κρεμιέται

στά ὕδατα. Τότε ζητεῖ νά πιαστεῖ στά τυφλά ἀπό κά-

που, ὅπως πιάνεται ἀπό τήν ἀπάτη τοῦ νεροῦ ὁ καμη-

λιέρης στήν ἔρημο. Καί λογιάζει πώς ξεχωρίζει μα-

κρυά τό σπαθί τοῦ Μεγαλέξαντρου μπηγμένο στή

θήκη τῆς Ἐρυθρᾶς θάλασσας.

   Τήν εἴδαμε ν’ ἀνεβαίνει σάν μεγάλο ἀστέρι

ἀπάνου στά νερά καί τά χαλάσματα. Τήν ὥρα πού

ξεφάντωνε ἡ Γοργόνα γιά νά σπαράξει τή λήθη

τοῦ βυθοῦ. Καί ἡ Γλαῦκα πολεμοῦσε τήν νύχτα ση-

μαίνοντας μία – μία τίς ὧρες ἀπό τό κάστρο τῆς Ἀ-

στροπαλιᾶς καί τήν καμπάνα τῆς Παντάνασσας.

Το ποίημα ΣΕΙΡΙΟΣ από την ποιητική του Συλλογή «ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ" του καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη δημοσιεύεται στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net κατόπιν αδείας της συζύγου του και καθηγήτριας φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικολίτσας Γεωργοπούλου - Λιαντίνη, η οποία είναι κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων. Περισσότερα για τον Δημήτρη Λιαντίνη μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα liantinis.gr.

Ακολουθήστε μας

Άδειο σπίτι

Άδειο σπίτι

Μπήκα μετά από καιρό. Στο άδειο σπίτι. Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου. Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα. Χρόνος Οικόσιτος. Χρόνος Άγγελος. Άυλος. Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.   Περιφέρεται Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας. Άδεια φορέματα στις...

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου