ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ

23.11.2017

Αγέρωχη λαμποκοπάς κι ορθόπλωρη αρμενίζεις

μούσα της ψάπφας λιόχαρη κι αιώνια πεθυμιά

μια ζωγραφιά της θάλασσας στα μάτια μου ιριδίζεις

λιχνίζοντας στη σκέψη μου μύρα και γιασεμιά.

 

Με γέννησες κι απάγκιασα σ’ απάνεμο λιμάνι

κι άνθισε μύριους έρωτες ο πόθος μου ο κρυφός

τα λιόδεντρα σου λάμπουνε σ’ ονείρου πυροφάνι

μια και το χέρι των θεών σε κέντησε στο φως.

 

Μεσ’ στο Αιγαίο κολυμπάς στ’ ακρόγιαλα ανασαίνεις

νησί με χίλια χρώματα γητεύτρας πινελιάς

νανούρισες στους κόλπους σου σοφούς της οικουμένης

εσύ θεά της άνοιξης και κόρη της ελιάς.

 

Είσαι λαχτάρα και καημός νησί μου ευλογημένο

που με το φως σου σκέπασες θάλασσα κι ουρανό

μήτρα της γης απέθαντη, ζαφείρι τιμημένο,

που κάθε ωραίο κάρπισες, μεγάλο και τρανό.

 

_

γράφει η Πέρθα Καλέμη

 

_____

Απ’ την ποιητική συλλογή «Αταξίδευτα όνειρα», Αθήνα 2017, εκδόσεις ΑΣΤΕΡΙΑΣ

Αναδημοσιεύεται με άδεια του εκδότη.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου