Σεμνών αναπαίστων Ωδή

28.10.2016

Σολωμέ, Ποιητή μου, του λαού των Ελλήνων

ξορκιστής του Κακού, φωτοδότης του νου

είσαι συ, της Ζακύνθου το φιόρο, των κρίνων

ευωδιές του Άι Λύπιου αναστάσιμου ανθού,

της πατρίδας μου, ήλιε ανεσπέρων ακτίνων!

 

Ν’ αγρυπνάς σε θωρώ στ’ αλωνάκι του Στράνη

και ν’ ακούς της ψυχής μας βουβούς τους λυγμούς.

Με τα μάτια ανοιχτά σαν μια Κόρη μού εφάνη

να προβάλλει η μορφή σου σε νιους ουρανούς.

Λευτεριάς, λιμνοθάλασσα. Ειρήνης, λιμάνι.

 

Εξορίστων παιδιών περισσεύουν οι χρείες,

Μεσολόγγι του πόνου πικρής προσφυγιάς,

ζητιανεύεις στοργή, μα οι καρδιές μένουν κρύες,

γιατί κλείσαν οι θύρες αγνής ανθρωπιάς.

Διονύσιε, Καλέ, δώρισέ μας Αξίες.

 

Ας μας κύκλωσε Κόλαση γύρω τριγύρω.

Ας ασχήμυνε ο κόσμος με μιας, τώρα δα.

Με τα λόγια σου, Εσέ, της Παράδεισος μύρο,

θρέφει η Άνοιξη ουράνια πουλιά. Όραμα!

Φεγγαρόλουστη γη, δώσ’ μου ελπίδα. Να σπείρω…

 

Μητρική μου εσύ Γλώσσα, του αίματος χτύποι

να δονούν τη ζωή μου και κάθε μου ορμή.

Λέξεις - όπλα τ’ αγώνα κι ασπίδα στη λύπη,

ηθικής κι ανδρειοσύνης μεγίστη τιμή.

Σολωμού Διονυσίου: ζείτε, αμάραντοι κήποι!

 

Καταργείς τα σκοτάδια, θανάτου τις φήμες,

ώ συνείδηση έθνους σεμνής προσευχής.

Αναρίγησαν πάλι αναπαίστων οι ρίμες,

σε δοξάζουν, Ποιητή, με σιγή προσοχής.

Ανατέλλεις και δύεις ζωντανές Ύμνου μνήμες!

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

 

Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ του 1ου Διεθνούς Ποιητικού Διαγωνισμού του ΟΜΙΛΟΥ UNESCO ΖΑΚΥΝΘΟΥ – ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ με θέμα: ΜΙΑ ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου