Σεμνών αναπαίστων Ωδή

28.10.2016

Σολωμέ, Ποιητή μου, του λαού των Ελλήνων

ξορκιστής του Κακού, φωτοδότης του νου

είσαι συ, της Ζακύνθου το φιόρο, των κρίνων

ευωδιές του Άι Λύπιου αναστάσιμου ανθού,

της πατρίδας μου, ήλιε ανεσπέρων ακτίνων!

 

Ν’ αγρυπνάς σε θωρώ στ’ αλωνάκι του Στράνη

και ν’ ακούς της ψυχής μας βουβούς τους λυγμούς.

Με τα μάτια ανοιχτά σαν μια Κόρη μού εφάνη

να προβάλλει η μορφή σου σε νιους ουρανούς.

Λευτεριάς, λιμνοθάλασσα. Ειρήνης, λιμάνι.

 

Εξορίστων παιδιών περισσεύουν οι χρείες,

Μεσολόγγι του πόνου πικρής προσφυγιάς,

ζητιανεύεις στοργή, μα οι καρδιές μένουν κρύες,

γιατί κλείσαν οι θύρες αγνής ανθρωπιάς.

Διονύσιε, Καλέ, δώρισέ μας Αξίες.

 

Ας μας κύκλωσε Κόλαση γύρω τριγύρω.

Ας ασχήμυνε ο κόσμος με μιας, τώρα δα.

Με τα λόγια σου, Εσέ, της Παράδεισος μύρο,

θρέφει η Άνοιξη ουράνια πουλιά. Όραμα!

Φεγγαρόλουστη γη, δώσ’ μου ελπίδα. Να σπείρω…

 

Μητρική μου εσύ Γλώσσα, του αίματος χτύποι

να δονούν τη ζωή μου και κάθε μου ορμή.

Λέξεις - όπλα τ’ αγώνα κι ασπίδα στη λύπη,

ηθικής κι ανδρειοσύνης μεγίστη τιμή.

Σολωμού Διονυσίου: ζείτε, αμάραντοι κήποι!

 

Καταργείς τα σκοτάδια, θανάτου τις φήμες,

ώ συνείδηση έθνους σεμνής προσευχής.

Αναρίγησαν πάλι αναπαίστων οι ρίμες,

σε δοξάζουν, Ποιητή, με σιγή προσοχής.

Ανατέλλεις και δύεις ζωντανές Ύμνου μνήμες!

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

 

Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ του 1ου Διεθνούς Ποιητικού Διαγωνισμού του ΟΜΙΛΟΥ UNESCO ΖΑΚΥΝΘΟΥ – ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ με θέμα: ΜΙΑ ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου