Σεμνών αναπαίστων Ωδή

28.10.2016

Σολωμέ, Ποιητή μου, του λαού των Ελλήνων

ξορκιστής του Κακού, φωτοδότης του νου

είσαι συ, της Ζακύνθου το φιόρο, των κρίνων

ευωδιές του Άι Λύπιου αναστάσιμου ανθού,

της πατρίδας μου, ήλιε ανεσπέρων ακτίνων!

 

Ν’ αγρυπνάς σε θωρώ στ’ αλωνάκι του Στράνη

και ν’ ακούς της ψυχής μας βουβούς τους λυγμούς.

Με τα μάτια ανοιχτά σαν μια Κόρη μού εφάνη

να προβάλλει η μορφή σου σε νιους ουρανούς.

Λευτεριάς, λιμνοθάλασσα. Ειρήνης, λιμάνι.

 

Εξορίστων παιδιών περισσεύουν οι χρείες,

Μεσολόγγι του πόνου πικρής προσφυγιάς,

ζητιανεύεις στοργή, μα οι καρδιές μένουν κρύες,

γιατί κλείσαν οι θύρες αγνής ανθρωπιάς.

Διονύσιε, Καλέ, δώρισέ μας Αξίες.

 

Ας μας κύκλωσε Κόλαση γύρω τριγύρω.

Ας ασχήμυνε ο κόσμος με μιας, τώρα δα.

Με τα λόγια σου, Εσέ, της Παράδεισος μύρο,

θρέφει η Άνοιξη ουράνια πουλιά. Όραμα!

Φεγγαρόλουστη γη, δώσ’ μου ελπίδα. Να σπείρω…

 

Μητρική μου εσύ Γλώσσα, του αίματος χτύποι

να δονούν τη ζωή μου και κάθε μου ορμή.

Λέξεις - όπλα τ’ αγώνα κι ασπίδα στη λύπη,

ηθικής κι ανδρειοσύνης μεγίστη τιμή.

Σολωμού Διονυσίου: ζείτε, αμάραντοι κήποι!

 

Καταργείς τα σκοτάδια, θανάτου τις φήμες,

ώ συνείδηση έθνους σεμνής προσευχής.

Αναρίγησαν πάλι αναπαίστων οι ρίμες,

σε δοξάζουν, Ποιητή, με σιγή προσοχής.

Ανατέλλεις και δύεις ζωντανές Ύμνου μνήμες!

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

 

Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ του 1ου Διεθνούς Ποιητικού Διαγωνισμού του ΟΜΙΛΟΥ UNESCO ΖΑΚΥΝΘΟΥ – ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ με θέμα: ΜΙΑ ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σάββατο

Σάββατο

Πλησιάζω το σκοτάδι οπλισμένος με το φως, σκαλίζοντας δυο λόγια σ’ ένα χαρτί ως τη χαραυγή που απορώ αν τελικά θα έρθει. Στυλό βαρύ, σκέψεις χωρίς συνοχή, μια μουσική χωρίς κοινό και στο αυτί μια εμβοή που δίνει χώρο στην οργή. Γενιά με άγχη και προβλήματα μα πάνω απ’...

Κασσάνδρα V

Κασσάνδρα V

Υπάρχουν άνθρωποι που η μοίρα τους έχει επιλέξει  για να δοκιμάσει επάνω τους όλα τα δεινά της. Ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος όσο ένα μαξιλάρι και η απάντηση που πρέπει να έχω για όλα  με πληγώνει περισσότερο. Ο ουρανός αυτό το Καλοκαίρι, τόσο γαλάζιος  που θέλεις να...

Εποχικό

Εποχικό

Το φούντωμα του Απριλομαγιού που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους, του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία, τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα, η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο....

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις στο κρυφό μας ακρογιάλι μετά από χρόνια όταν τα πάντα έχουν χαθεί δίπλα στον βράχο που καθόμαστε το βράδυ θα θυμηθείς του έρωτα μας το φιλί . Λόγια και όρκοι που δώσαμε μαζί τους πήρε ο άνεμος τους πήρε κι η βροχή μόνο το κύμα θα αγγίζει τη γωνιά εκεί...

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Αστρόσκονη

Αστρόσκονη

Παίρνεις το κάρβουνο και σχεδιάζεις. Τι σχεδιάζεις παιδί; Σχεδιάζεις ό,τι ζωντανό βλέπεις, με το κάρβουνο τα χέρια σου βάφονται, όμως όχι μαύρα. Γεμίζουν χρώματα. Παίρνεις τις ξυλομπογές και ζωγραφίζεις. Τι ζωγραφίζεις μικρέ άνθρωπε; Ζωγραφίζεις βουνά, λίμνες, κι...

Πρώτη επαφή

Πρώτη επαφή

Το μυαλό τα συνδέει περίεργα τα βιώματα. Οι στιγμές είναι σαν γυμνά σώματα, που ντρέπονται για την γύμνια τους.   Ένα πρόσωπο ξαφνικά σου φέρνει αναγούλα. Οι στιγμές μαζί του είναι σαν πληγές στα ούλα, που πονούν όταν αγγίζεις τις πτυχές τους.   Ένα μέρος...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου