Σκηνικό ενός ανεξακρίβωτου συμβάντος

13.12.2016

Αόρατα πουλιά κι αόρατα λόγια
Κι αόρατες μουσικές καθώς η μέρα χαράζει
Και είναι επιφανής ο πόνος και η πόλη
πιο σκληρή.
Τα παιδιά ακόμη κοιμούνται, οι μανάδες τους
Πιστεύουν στην αγάπη τους και στον Θεό-
Και η ζωή προχωρεί αδιαφορώντας
για ιδιωτικές ιστορίες.
Ένα φεγγάρι κρέμεται ανάσκελα στον ουρανό
Και, όταν ξημερώνει, κάτι καρακάξες
Σαν old fashion παπούτσια καλολουστραρισμένα τσιμπολογούν
ένα ψοφίμι πάνω στο οδόστρωμα-
του Σαρλώ μακρινές κοντινές εποχές.
Οι καταγραφές των συμβάντων πάντα υπολείπονται της αλήθειας-
Ο θάνατος κάπου κρύβεται και πάντα είναι απρόσμενα κοντά
Το κρύο που έβαλε μας περονιάζει
μας κουκουλώνει ψυχολογικά.
Απ’ τα ποιήματα κρατώ την ικμάδα και διυλίζω το νόημα
να μείνει ένα βαθύ πηγάδι όπου ύδωρ δροσερό με ξεδιψά κι αφήνω
Το μυαλό μου αμέριμνο να περιφέρεται
μες τους ωραίους κήπους
της φαντασίας μου και των ονείρων..

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    […] Απ’ τα ποιήματα κρατώ την ικμάδα και διυλίζω το νόημα
    να μείνει ένα βαθύ πηγάδι όπου ύδωρ δροσερό με ξεδιψά κι αφήνω
    Το μυαλό μου αμέριμνο να περιφέρεται
    μες τους ωραίους κήπους
    της φαντασίας μου και των ονείρων..[..]

    Τόσο οι τελευταίοι στίχοι όσο και όλο το ποίημά σας Στρατή είναι κάτι που δεν βρίσκω λόγια για να το περιγράψω .. με κατέκλυσε το σκηνικό τόσο έντονα!!Άψογο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου