Σκηνικό ενός ανεξακρίβωτου συμβάντος

13.12.2016

Αόρατα πουλιά κι αόρατα λόγια
Κι αόρατες μουσικές καθώς η μέρα χαράζει
Και είναι επιφανής ο πόνος και η πόλη
πιο σκληρή.
Τα παιδιά ακόμη κοιμούνται, οι μανάδες τους
Πιστεύουν στην αγάπη τους και στον Θεό-
Και η ζωή προχωρεί αδιαφορώντας
για ιδιωτικές ιστορίες.
Ένα φεγγάρι κρέμεται ανάσκελα στον ουρανό
Και, όταν ξημερώνει, κάτι καρακάξες
Σαν old fashion παπούτσια καλολουστραρισμένα τσιμπολογούν
ένα ψοφίμι πάνω στο οδόστρωμα-
του Σαρλώ μακρινές κοντινές εποχές.
Οι καταγραφές των συμβάντων πάντα υπολείπονται της αλήθειας-
Ο θάνατος κάπου κρύβεται και πάντα είναι απρόσμενα κοντά
Το κρύο που έβαλε μας περονιάζει
μας κουκουλώνει ψυχολογικά.
Απ’ τα ποιήματα κρατώ την ικμάδα και διυλίζω το νόημα
να μείνει ένα βαθύ πηγάδι όπου ύδωρ δροσερό με ξεδιψά κι αφήνω
Το μυαλό μου αμέριμνο να περιφέρεται
μες τους ωραίους κήπους
της φαντασίας μου και των ονείρων..

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    […] Απ’ τα ποιήματα κρατώ την ικμάδα και διυλίζω το νόημα
    να μείνει ένα βαθύ πηγάδι όπου ύδωρ δροσερό με ξεδιψά κι αφήνω
    Το μυαλό μου αμέριμνο να περιφέρεται
    μες τους ωραίους κήπους
    της φαντασίας μου και των ονείρων..[..]

    Τόσο οι τελευταίοι στίχοι όσο και όλο το ποίημά σας Στρατή είναι κάτι που δεν βρίσκω λόγια για να το περιγράψω .. με κατέκλυσε το σκηνικό τόσο έντονα!!Άψογο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου