Σκοτεινοί διαβάτες

30.01.2017

night_b

Δυο σκοτεινοί διαβάτες του δρόμου λοιπόν. Νόμιζα πως ήμουν μόνη. Νόμιζα πως ήμουν η μόνη. Σε συνάντησα ένα βράδυ, απρόσμενα. Στη νεκρική σιγή της πλατείας, λίγο πριν ξημερώσει. Κάτω απ’ το ρολόι που δείχνει αιώνια την ίδια ώρα. Τα βλέμματά μας δε συναντήθηκαν. Με προσπέρασες σαν αερικό που οικειοποιήθηκε την ιδιοκτησία εκείνης της στιγμής. Χάρηκα που δεν ήμουν η μόνη. Πάντα να ξέρεις, λίγο πολύ, αισθανόμουν το χαϊδεμένο παιδί του σκοταδιού. Η μέρα με τρόμαζε. Σαν έναν λαβύρινθο, δίχως έξοδο. Σαν κινούμενη άμμο που όλο και πιο βαθιά βούλιαζα μέσα της, μα ποτέ δεν πνιγόμουν. Κι αν η μέρα μ’ άφηνε και την έβγαζα καθαρή, κι αν μ’ άφηνε να υπάρχω σαν ζωντανή-νεκρή, να ξέρεις πως δε γουστάρω να ζητιανεύω απ’ το μερτικό της. Απ’ τη νύχτα όμως, το ζητάω. Το απαιτώ. Ένα μικρό μερτικό απ’ τον χρόνο. Να τον παγώνει, λίγο πριν το ξημέρωμα. Να με βαπτίζει μ’ άλλο όνομα. Να καθρεφτίζει πάνω μου τις σκιές κι εγώ να στέκομαι όρθια, δίχως βαρίδια, δίχως ενοχές. Η νύχτα μού κάνει ευτυχώς αυτήν τη χάρη. Γιατί με γνωρίζει πια τόσο καλά. Με ξέρει πια, τόσο καλά. Και τώρα, με ξέρεις κι εσύ. Σε ξέρω κι εγώ. Δυο σκοτεινοί διαβάτες στη νύχτα. Χαίρομαι που δεν είμαι μόνη. Χαίρομαι που δεν είμαι η μόνη.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Η Ωραία Θάσος

Η Ωραία Θάσος

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι παραστάσεις χοροδράματος, δεν...

Ο Ντόγκυ

Ο Ντόγκυ

Ο Δημητράκης ήταν ένα μοναχικό αγόρι επτά χρόνων. Δεν ήταν αυτό που λέμε ’’μονόχνοτος,’’ παρά ταύτα δεν  έκανε  παρέες και φίλους, ούτε εύκολα ούτε δύσκολα. Στα διαλείμματα του σχολείου, ναι μεν συμμετείχε στα ομαδικά παιχνίδια των συμμαθητών του, μα μόλις ακουγόταν...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Ένας πολύ ωραίος εσωτερικός μονόλογος, με φόντο τη νύχτα. Μου άρεσε Άννα! Καλό βράδυ!

    Απάντηση
  2. Λ'ΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Κυρία μου και τα πεζά σου όπως και τα ποιήματά σου είναι θαυμάσια.
    Άννα επιτρεψέ μου να σού ζητήσω να γράψεις ένα μεγαλούτσικο διήγημα. Μου αρέσει τόσο η μοντέρνα γλώσσα που χρησιμοποιείς και οι ατάκες που πετάς κάθε τόσο ΓΕΝΙΚΆ ΤΟ ΣΤΥΛ ΣΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Κρατώ την προτροπή σου Λένα μου και θα δούμε, ποια εμπνευση και πως, θα με οδηγήσει σε μεγαλύτερο γραπτό!!Να είσαι καλά την καλημέρα μου!!

      Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Η νύχτα ταιριάζει “τραγικά” σε κάποιους από εμάς. Δεν είσαι μόνη. Δεν είσαι η μόνη. Παρα πολύ καλό Άννα. Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Ναι Βάσω η νύχτα έχει έναν τρόπο να γαληνεύει και να φέρνει κάποια ηρεμία με το σκοτάδι της. Σε ευχαριστώ πολύ για το ζεστό πέρασμα απ΄τα γραπτά μου!!Καλημέρα!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου