Στάχτη

22.07.2017

Ήρθε μια μέρα, τάχα ίδια με όλες
τα μάτια άνοιξα πάλι, μύρισα καμένο
γύρω μου στάχτη
πήρα στη χούφτα μου λίγη και με έκαψε
ήταν ακόμη ζεστή
σημάδι πως κάτι πολύ πρόσφατα κάηκε
κι έγινε στάχτη
μαζί με τη μυρωδιά τού καμένου
φτάνει στα ρουθούνια μου
και η μυρωδιά σου
η μυρωδιά μου
τότε κατάλαβα
πάει καιρός και ζω ακόμη με τη στάχτη
κοιμάμαι και ξυπνώ
τη βλέπω, τη μυρίζω
έχει γίνει ένα με το δέρμα μου
κι έχει φράξει κάθε πόρο
δεν παγώνει, παραμένει ζεστή
λες και από την αρχή κάτι καίγεται ξανά και ξανά
και γίνεται στάχτη
με πεθαίνει μόλις βραδιάσει
και με γεννά ξανά το πρωί
από την ίδια μήτρα που γεννήθηκε το όνειρο αυτό
που πια είναι στάχτη
δεν ψάχνω το σπίρτο που ήταν το όργανο εκτέλεσης
μήτε τον εμπρηστή
τον ξέρουμε και οι δυο καλά
θέλω απλά να ξυπνήσω μια μέρα
και να μην μυρίσω καμένο
να μην βρω γύρω μου στάχτη.

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά





 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου