Στη μικρή μου

11.07.2017

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές.
 Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις εσύ.
Την πυξίδα της ζωής ξέρεις να τη χειρίζεσαι πολύ καλά και σχεδόν ποτέ δε χάνεις τον προσανατολισμό σου. Αναγνωρίζεις τα λάθη σου και μαθαίνεις μέσα από αυτά.
Οι συνομιλίες μας κάνουν καλό και στις δυο και μας βοηθάνε να παίρνουμε τις πιο σωστές αποφάσεις. Ό,τι απορίες έχεις με ρωτάς δίχως ενδοιασμούς και εγώ χαίρομαι όταν μπορώ να στις λύσω.
Σου έχω εμπιστοσύνη και εσύ το ίδιο και αυτό κάνει τη σχέση μας ακόμη πιο δυνατή και ανθεκτική στο χρόνο.
Η μία συμπληρώνει την άλλη.
Δε λείπουν βέβαια και κάποιες κακές στιγμές μεταξύ μας, που ανάβουν τα αίματα και τσακωνόμαστε για τα πιο ασήμαντα πράγματα. Είναι όμως προσωρινό και χωρίς να κρατάμε κακία, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είμαστε και πάλι μονοιασμένες.
Είμαι περήφανη για σένα και μην ξεχνάς "Σ' αγαπώ".

 

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Γιατρός στον τόπο του

Γιατρός στον τόπο του

Τον γιατρό τον γνώρισα σε κάποιο «μακρινό» παρελθόν, τότε που προσποριζόμουν τα προς το ζην ως επαρχιακός δημοσιογράφος. Γιατρός με την απόλυτη Ιπποκράτεια έννοια. Καρδιολόγος στο τοπικό Νοσοκομείο, εξαίρετος ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Κάποιος φίλος νοσηλευτής...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Αγάπη, αποδοχή, εμπιστοσύνη…και τα παιδιά μας χτίζουν τη ζωή τους σε γερά θεμέλια!!Μπράβο Βάσω!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Η μία λέξη πιο πολύτιμη από την άλλη. Έτσι ακριβώς είναι. Σε ευχαριστώ πολύ Άννα μου.

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Δεν υπάρχει καλύτερο!!! Να είσαι καλά Μάχη μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου