Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου

6.05.2017

Μικρά πλασματάκια που ήταν καταδικασμένα όμως να ζήσουν στο σκοτάδι. Εδώ και κάμποσο καιρό ήταν τιμωρημένα και δεν είχαν ούτε ένα ελαφρυντικό. Αν και τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τον ήλιο, τα συγκεκριμένα τον αντιπαθούσαν φοβερά. Δεν ήθελαν τη ζεστασιά του, ισχυριζόμενα ότι ίδρωναν όταν έπαιζαν, όπως είναι αναμενόμενο, μετά κρύωναν, αρρώσταιναν και αναγκάζονταν να μείνουν μέσα στο σπίτι. Ήταν ότι πιο απαίσιο μπορούσε να τους συμβεί. Θεωρώντάς τον, λοιπόν υπεύθυνο, έπρεπε να σκεφτούν κάτι για να τον εξοντώσουν και να τον βγάλουν από τη μέση μια για πάντα.
Ατίθασα και σκανδαλιάρικα καθώς ήταν, ξύπνησαν ένα πρωί με άγριες διαθέσεις έχοντας καταστρώσει ένα σχέδιο. Περίμεναν να ξεπροβάλλει και όπως ξεδίπλωνε μία-μία τις λαμπερές ηλιαχτίδες του, κρατώντας ο καθένας τους από ένα σπάγκο στο χέρι, κατάφεραν σιγά-σιγά να τις δέσουν όλες. Τραβούσαν με πείσμα τόσο δυνατά, θέλοντας να δουν, αρχικά πως θα αντιδρούσε ο ήλιος και ύστερα πόσο φωτεινός μπορούσε να είναι δίχως αυτές. Ο ήλιος ανυποψίαστος δεν ένιωσε κάτι. Στην πορεία όμως, όπως κοβόταν η μία μετά την άλλη οι αχτίδες του, πονούσε φριχτά με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και πιο μικρός, να χάνει τις δυνάμεις του και τις σταθερές του και να πηγαίνει μία δεξιά και μία αριστερά, σα μεθυσμένος. Δε μπορούσε να εξηγήσει γιατί του συνέβαινε αυτό και ούτε ήταν σε θέση να κάνει κάτι. Ο κόσμος όλος ήταν ανάστατος. Εκεί που ήταν χαρά Θεού σε ένα μέρος, σε δευτερόλεπτα σκοτείνιαζε και μετά πάλι φως. Οι μικροί ήταν ξετρελαμένοι με το κατόρθωμά τους και τα χαχανητά τους ήταν τόσο ηχηρά που το ελαφρύ αεράκι, τα μετέφερε εκεί πάνω ψηλά. Ο ήλιος έβαλε το μυαλό του να δουλέψει και συνδυάζοντας τα γεγονότα, τότε κατάλαβε τι του είχε συμβεί.
- Αφήστε με ελεύθερο, εκλιπαρούσε, δεν είναι παιχνίδια αυτά. Οι μικροί μας φίλοι, χαμπάρι δεν έπαιρναν. Όσο έβλεπαν το θέαμα τόσο το διασκέδαζαν. Οι κομμένες όμως αχτίδες του ήλιου, από τη μεγάλη θερμότητά τους, όπου κατέληγαν προκαλούσαν και από μία μικρή πυρκαγιά. Κοιτώντας γύρω τους, δε μπορούσαν να πιστέψουν, ότι όλο αυτό το είχαν προκαλέσει οι ίδιοι. Ήταν κάτι που δεν είχαν προβλέψει. Ήθελαν να επανορθώσουν αλλά δεν ήξεραν τον τρόπο. Μετά από λίγο, αφού ηρέμησαν κάπως τα πράγματα, βρήκαν μια άλλη ασχολία, ξεχάστηκαν και άφησαν τον ήλιο σε αυτή την κατάσταση.
Εκείνος με τη βοήθεια των πουλιών, κατάφερε να αποδεσμευτεί από τις αχτίδες του, και αποσύρθηκε από τα καθήκοντά του για λίγες ημέρες, για να περιποιηθεί τις πληγές του και να συνέλθει για τα καλά. Οι φίλοι μας ικανοποιημένοι που δεν τον έβλεπαν και δεν τον είχαν μες τα πόδια τους, απολάμβαναν τα παιχνίδια τους, χωρίς την ανεπιθύμητη παρουσία του.
Ήρθε η μέρα όμως που ο ήλιος πρόβαλε και πάλι. Ποτέ δεν ξέχασε αυτό που έπαθε εξαιτίας των ατίθασων μικρών. Κανόνισε λοιπόν και τους πήρε μαζί του αιχμάλωτους για αρκετό διάστημα τοποθετώντάς τους στη σκοτεινή του πλευρά. Δεν άντεχαν τόσο καιρό το σκοτάδι και τον εκλιπαρούσαν να τους ελευθερώσει. Σκοπός του ήταν να τους δώσει ένα μάθημα, το οποίο απ' ότι φαίνεται, το έμαθαν για τα καλά. Αφού τους κράτησε κοντά του, όσο αυτός έκρινε αναγκαίο, μετά τους άφησε.
Από τότε, οι μικροί μας φίλοι χωρίς την εμφάνισή του μελαγχολούσαν και εύχονταν να βγαίνει κάθε μέρα για να τους ζεσταίνει.

 

_

γράφει η  Βάσω Καρλή

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Ο ήλιος είναι ζωή. Μπράβο Βάσω!! Μου άρεσε πάρα πολύ η ιστορία σου!!! Μπράβο!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Χωρίς τον ήλιο όλα φαντάζουν μαύρα. Σε ευχαριστώ Άννα από καρδιάς για τα καλά σου λόγια.

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Μερικές φορές μόνοι μας καταστρέφουμε τον ήλιο μας και επιλέγουμε να είμαστε στο σκοτάδι. Όταν το καταλάβουμε αυτό, αλλάζει και η φωτεινότητα της ζωής μας…

    Μπράβο Βάσω!!
    Ιδιαίτερη η ιστορία σου!! Πολύ μου άρεσε!!!

    Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Σοφό το σχόλιό σου, Ελένη και πέρα για πέρα για αληθινό. Σε ευχαριστώ για το χρόνο που μου αφιερώνεις. Καλό βράδυ.

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Μια χαρά μας τα είπες Βάσω μου…βαθιά και μεγάλα τα μηνύματα της μικρής σου ιστορίας αν αντικαταστήσουμε μάλιστα τους μικρούς φίλους με όλους εμάς…τους μεγάλους τους λογικούς…θα βρούμε αυτόματα τους υπεύθυνους για την καταστροφή της φύσης και του πλανήτη γενικότερα…Όμορφη ιστορία, θα μπορούσε να γίνει παραμύθι για μικρούς και μεγάλους!!! Την αγάπη μου και την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
  6. Βάσω Καρλή

    Όταν το έγραφα δεν σκέφτηκα καν, πόσα μηνύματα προκύπτουν από μέσα του. Σε ευχαριστώ Σοφία μου, που τα εντόπισες. Με τιμούν ιδιαίτερα τα σχόλιά σου. Καλή συνέχεια, να έχουμε.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου