Έχω φίλη τρελή
Με ψυχή μεγαλείο
Και καρδιά νεαρής
Που πηγαίνει Ωδείο

Μ’ ένα γέλιο που ηχεί
Σαν βροντή, σαν ρυάκι
Και γλυκοκελαηδεί
Στων χειλιών της την άκρη

Δεν την έχω ποτέ δει
Και δεν μοιάζει μ’ αστείο
Το ότι ξέρω γι’ αυτήν
Πιο πολλά από σχολείο

Την περνάω πολύ
στην κοιλάδα των χρόνων
κι όμως είμαστε σαν
στην αρχή των αιώνων

Νέες φίλες κι οι δυο
Με καρδιά περιβόλι
Όχι «δήθεν» και αν
Της ζωής ‘ραξοβόλι

Δεν γνωρίζω τον ποιον
Στην ζωή παίξει ρόλο
Ούτε ξέρω και αν
Ταξιδέψει στον Πόλο

Του Βορρά του Νοτιά
της αυγής Καλοκαίρι
του Χειμώνα χιονιά
Φθινοπώρου αγέρι

Δεν με νοιάζει αν πει
Μιαν αυγή «δεν σε ξέρω»
Κι ούτε ακόμη κι αν πει
Στη ζωή «δεν σε θέλω»

Φτάνει που μια στιγμή
Μ’ άφησε να γνωρίσω
Το βαθύ της ψυχής
Γι’ αυτό θα της δωρίσω

Ένα αγνό «σ’ αγαπώ»
Θα της πω κι αυτό φτάνει
Να γιομίσει καρπούς
Το δικό μας μποστάνι

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!