Στη χώρα των θαυμάτων

14.11.2016

fantasy

Η Αναστασία κάθισε σιωπηλή στην αγαπημένη της πολυθρόνα μπροστά από το τζάκι. Είχε φροντίσει να είναι όλα έτοιμα ως τις εννιά, προτού έρθει εκείνος. Το τραπέζι στρωμένο, ο χώρος λιτά διακοσμημένος αλλά με στυλ, ο φωτισμός χαμηλός και η ίδια λαμπερή μέσα στο υπέροχο φόρεμά της. Όλα ήταν έτοιμα, έλειπε μόνο εκείνος.

«Όπου να ’ναι θα έρθει», ψιθύρισε, σχεδόν από μέσα της.

Οι δείκτες του ρολογιού έμοιαζαν ακούραστοι, καθώς δεν σταματούσαν τον κυκλικό τους χορό. Μαζί με τους δείκτες χόρευε και η σκέψη της...

«Μα γιατί αργεί τόσο πολύ;» αναρωτήθηκε, αλλά γρήγορα απομάκρυνε κάθε της λογισμό, θεωρώντας υπερβολή να σκέφτεται τόσο πολύ, τη στιγμή που γύρω της ήταν όλα τόσο όμορφα και γαλήνια. Έβαλε ένα ποτήρι παγωμένο, κόκκινο κρασί, ήπιε δυο γενναιόδωρες γουλιές και έγειρε απαλά το κεφάλι της στην πολυθρόνα. Σε λίγα λεπτά αποκοιμήθηκε.

Μέσα στον ύπνο της, βρέθηκε σε έναν παραμυθένιο κόσμο, έναν κόσμο που καιρό περίμενε να συναντήσει. Ονειρεύτηκε εκείνη και τον Πάρη, τον άνθρωπο που λάτρευε όσο τίποτα άλλο στη ζωή της, πάνω σε ένα λευκό άλογο. Εκείνος την είχε αγκαλιάσει, προσπαθώντας να την προστατέψει από μία ανεπιθύμητη πτώση κι εκείνη γελούσε. Ήταν σίγουρη πως δε βρίσκονταν στην Ελλάδα, σίγουρη πως ήταν μακριά, σε κάποια άλλη χώρα, δεν ήξερε όμως. Είδε ακόμη πως είχαν ένα τεράστιο σπίτι, χαμένο κάπου μέσα στο απέραντο πράσινο της φύσης και τρία παιδιά που τους χάριζαν ζεστά χαμόγελα και τρυφερές στιγμές. Είδε τα πρόσωπα των δυο τους να φωτίζονται όταν κοιτούσαν ο ένας τον άλλον μες στα μάτια. Είδε έρωτα, αγάπη, ευτυχία. Ό,τι ζητούσε στη ζωή της, εμφανίστηκε σαν από θαύμα σε αυτό το όνειρό της. Μέχρι που μια δυνατή αντρική φωνή διέκοψε βίαια τον γλυκό της ύπνο.

«Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να μεταφερθεί σε κάποια ειδική κλινική. Η κατάστασή της χειροτερεύει καθημερινά. Το περιβάλλον αυτό μάλλον δεν της κάνει καλό.»

«Τι εννοείτε γιατρέ; Να στείλω την κόρη μου στο ψυχιατρείο;» ακούστηκε μια λεπτότερη φωνή, πνιγμένη μέσα σε λυγμούς.

«Θα είναι για το καλό της. Εκεί θα μπορούμε να την παρακολουθούμε καλύτερα και θα την θέσουμε υπό περιορισμό. Σήμερα ετοιμάζει δείπνο για ένα ανύπαρκτο πρόσωπο, αύριο όμως μπορεί να κάνει κάτι επικίνδυνο. Κάτι που ίσως βλάψει την ίδια ή εσάς!»

Η Αναστασία κατάλαβε πως κάτι κακό συνέβαινε. Κάποιος ήθελε να την απομακρύνει από το σπίτι της. Όμως δε γινόταν, εκείνη περίμενε τον Πάρη. Θα τον περίμενε για όσο χρειαζόταν. Θα αντιστεκόταν. Θα πάλευε ακόμη και με εκείνον τον αντιπαθητικό άνδρα που ήθελε να την ξεριζώσει από την ευτυχία της. Όχι, δε θα παραδινόταν τόσο εύκολα. Ήθελε να κλείσει ξανά τα μάτια και να βρεθεί πάλι σε εκείνο το μέρος. Δεν είχε προλάβει να μάθει πού βρισκόταν...

Η φαρμακευτική αγωγή που λάμβανε στην κλινική ήταν τόσο βαριά, που μόνο εφιάλτες την βασάνιζαν τα βράδια. Ο “Πάρης” δεν ήρθε ποτέ ξανά. Δεν θα ερχόταν ποτέ. Έμεινε μόνο σε εκείνο το όνειρο, κάπου σε εκείνη τη μακρινή χώρα.

_

γράφει η Νίκη Αλπού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου