Στον Καβάφη

15.12.2016

 

 

 

 

 

 

 

Οι Ταραντίνοι απ’ το πρώτο ποίημά σου στην κάτω Ιταλία,
χορεύοντας με ρυθμό, βγήκαν και καρφώθηκαν πάνω σου.
Γράφοντας, βουτάς το φτερό σου στο γυάλινο μπουκάλι.
Μέσα απ’ το μελάνι ξεφυτρώνουν, τότε, ροδόκηποι ολόκληροι.

Την ιστορία ξεσκόνισες, συμπληρώνοντάς τον χάρτη.
Με τη φωτιά των λέξεων τα σβησμένα κεριά ανάβεις.
Έρχονται οι στίχοι σου σ’ εκείνα, που φλέγονται ακόμη,
να μη δουν τα μάτια σου στη γραμμή πως πληθαίνουν τα σβησμένα.

Ήρθε η ώρα, που το μεγάλο Ναι ή Όχι πρέπει να πούμε.
Αχ, να βρισκόταν ένα παράθυρο τώρα να σου άνοιγε,
ν’ ακούγαμε την φωνή σου «Προσέξτε το φοβερό τοίχο!».
Πού να ξέραμε ότι αυτό το φως θα ήταν για μας τυραννία.

Πολίτης των ιδεών της πόλης θα μείνεις ποιητή!
Το πρώτο σκαλί το άφησες πολύ πίσω.
Τίποτα δεν έχεις να φοβηθείς απ’ τους νομοθέτες
κι ας χύνεται το αίμα θάλασσα στους τοίχους της Τροίας.

Ποιητή, εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι!
Τόσα που έκανες για μας, μεγάλη σου η δόξα!
Ολόκληρη αυτοκρατορία γραμμάτων από τα χαλάσματα έχτισες,
τώρα περιμένεις τους βαρβάρους δίχως φόβο.

_

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ανώνυμος

    Η Teuta με την μοναδική της ευαισθησία άγγιξε τον Καβάφη στην καρδιά της γραφής του, πήρε τον παλμό από κάθε ποίημα συμπυκνωμένο σε λέξεις κι έπλασε κάτι με όλα τα ποιήματά του σαν παζλ με κόλλα την αγάπη της για εκείνον… Τι σπάνιο πλάσμα είναι η Teuta και με πόσο ιδιαίτερο τρόπο μετέχει της Ελληνικής παιδείας και ψυχής!!!! Υποκλίνομαι στην λάμψη των στίχων της…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου