Στον Καβάφη

15.12.2016

 

 

 

 

 

 

 

Οι Ταραντίνοι απ’ το πρώτο ποίημά σου στην κάτω Ιταλία,
χορεύοντας με ρυθμό, βγήκαν και καρφώθηκαν πάνω σου.
Γράφοντας, βουτάς το φτερό σου στο γυάλινο μπουκάλι.
Μέσα απ’ το μελάνι ξεφυτρώνουν, τότε, ροδόκηποι ολόκληροι.

Την ιστορία ξεσκόνισες, συμπληρώνοντάς τον χάρτη.
Με τη φωτιά των λέξεων τα σβησμένα κεριά ανάβεις.
Έρχονται οι στίχοι σου σ’ εκείνα, που φλέγονται ακόμη,
να μη δουν τα μάτια σου στη γραμμή πως πληθαίνουν τα σβησμένα.

Ήρθε η ώρα, που το μεγάλο Ναι ή Όχι πρέπει να πούμε.
Αχ, να βρισκόταν ένα παράθυρο τώρα να σου άνοιγε,
ν’ ακούγαμε την φωνή σου «Προσέξτε το φοβερό τοίχο!».
Πού να ξέραμε ότι αυτό το φως θα ήταν για μας τυραννία.

Πολίτης των ιδεών της πόλης θα μείνεις ποιητή!
Το πρώτο σκαλί το άφησες πολύ πίσω.
Τίποτα δεν έχεις να φοβηθείς απ’ τους νομοθέτες
κι ας χύνεται το αίμα θάλασσα στους τοίχους της Τροίας.

Ποιητή, εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι!
Τόσα που έκανες για μας, μεγάλη σου η δόξα!
Ολόκληρη αυτοκρατορία γραμμάτων από τα χαλάσματα έχτισες,
τώρα περιμένεις τους βαρβάρους δίχως φόβο.

_

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ανώνυμος

    Η Teuta με την μοναδική της ευαισθησία άγγιξε τον Καβάφη στην καρδιά της γραφής του, πήρε τον παλμό από κάθε ποίημα συμπυκνωμένο σε λέξεις κι έπλασε κάτι με όλα τα ποιήματά του σαν παζλ με κόλλα την αγάπη της για εκείνον… Τι σπάνιο πλάσμα είναι η Teuta και με πόσο ιδιαίτερο τρόπο μετέχει της Ελληνικής παιδείας και ψυχής!!!! Υποκλίνομαι στην λάμψη των στίχων της…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου