Στον Καβάφη

15.12.2016

 

 

 

 

 

 

 

Οι Ταραντίνοι απ’ το πρώτο ποίημά σου στην κάτω Ιταλία,
χορεύοντας με ρυθμό, βγήκαν και καρφώθηκαν πάνω σου.
Γράφοντας, βουτάς το φτερό σου στο γυάλινο μπουκάλι.
Μέσα απ’ το μελάνι ξεφυτρώνουν, τότε, ροδόκηποι ολόκληροι.

Την ιστορία ξεσκόνισες, συμπληρώνοντάς τον χάρτη.
Με τη φωτιά των λέξεων τα σβησμένα κεριά ανάβεις.
Έρχονται οι στίχοι σου σ’ εκείνα, που φλέγονται ακόμη,
να μη δουν τα μάτια σου στη γραμμή πως πληθαίνουν τα σβησμένα.

Ήρθε η ώρα, που το μεγάλο Ναι ή Όχι πρέπει να πούμε.
Αχ, να βρισκόταν ένα παράθυρο τώρα να σου άνοιγε,
ν’ ακούγαμε την φωνή σου «Προσέξτε το φοβερό τοίχο!».
Πού να ξέραμε ότι αυτό το φως θα ήταν για μας τυραννία.

Πολίτης των ιδεών της πόλης θα μείνεις ποιητή!
Το πρώτο σκαλί το άφησες πολύ πίσω.
Τίποτα δεν έχεις να φοβηθείς απ’ τους νομοθέτες
κι ας χύνεται το αίμα θάλασσα στους τοίχους της Τροίας.

Ποιητή, εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι!
Τόσα που έκανες για μας, μεγάλη σου η δόξα!
Ολόκληρη αυτοκρατορία γραμμάτων από τα χαλάσματα έχτισες,
τώρα περιμένεις τους βαρβάρους δίχως φόβο.

_

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ανώνυμος

    Η Teuta με την μοναδική της ευαισθησία άγγιξε τον Καβάφη στην καρδιά της γραφής του, πήρε τον παλμό από κάθε ποίημα συμπυκνωμένο σε λέξεις κι έπλασε κάτι με όλα τα ποιήματά του σαν παζλ με κόλλα την αγάπη της για εκείνον… Τι σπάνιο πλάσμα είναι η Teuta και με πόσο ιδιαίτερο τρόπο μετέχει της Ελληνικής παιδείας και ψυχής!!!! Υποκλίνομαι στην λάμψη των στίχων της…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου