Τ΄ακροθαλάσσι και ο νιός

14.08.2017

Στ' ακροθαλάσσι μια βραδιά σεργιάνιζα μονάχη 
ολόγυρά μου θάλασσα κι αγριεμένοι βράχοι.
Το φεγγαράκι έστεκε στη μέση τ' ουρανού μου
κι έπαιζε θέατρο σκιών  στο πάλκο του μυαλού μου...
Ξάφνου η αυλαία άνοιξε και στάθηκεν ομπρός μου
ντελικανής- ψηλός κι απλός - ο πιο όμορφος του κόσμου.
Στα χέρια εκράτη χαλινό κι έσερνε δύο άτια
απού εξεσπιθίζανε κι από τα δυο τους μάτια.
Θωρώ καλά ή βρίσκομαι στ' ονείρου μου τα πλάτη; 
Τι τάχα να εσήμαινε το κάθε ένα άτι;
''Πέζεψε κόρη μου ακριβή κόρη μαλαματένια
και με το άτι μου αυτό σου παίρνω κάθε έννοια!"
είπεν ο νιός και στάθηκε κοντά σ΄ένα μπεγύρι
''Αυτό σε πάει αυτοστιγμής σε μέγα πανηγύρι.''
''Αν σου κλουθώ θα λυπηθεί η μάνα που με γέννα
πως θα με δει ζωντανή είναι μεγάλο ψέμα"
εγώ του αποκρίθηκα κι έκαμα να μακρύνω
κι ευθύς μπροστά μου βρέθηκεν το άλογο εκείνο.
Αυτό που βγάζει στης ζωής το μαρμαρένιο αλώνι
εκεί που αλέθετ' ο καημός κι ακολουθούν οι πόνοι...
''Εγώ θα πάω οθέν εκεί σ΄αυτό που με κοιτάζει
και θ' ανεβώ στη ράχη του όπου κι αν με βγάζει...
Το ξέρω, θα ναι δύσκολο δεν ξέρω του τα χούγια
μα κάθε μέρα δίπλα του θα ναι μέρα καινούργια...''
του είπα και του άρπαξα το χαλινό απ' το χέρι
και είδα απ' τον ουρανό να πέφτει έν' αστέρι...
Ευχήθηκα από καρδιάς όπου κι άν με βγάλει
απάγγιο να χω στη ζωή την εδική σου αγκάλη...

 

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Στου Αχέροντα την λίμνη

Στου Αχέροντα την λίμνη

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που δεν...

Η ασκήμια της

Η ασκήμια της

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου