Τέκμησσα (Παρωδία)

18.11.2017

Απαπαπαπα…. Μόνο αυτός μου έλειπε. Και δεν υπάρχει πιο μεγάλος κουτσομπόλης από δαύτον...

-Καλώς τον, καλώς τον. Μη μιλάς, ξέρω γιατί ήρθες, κάτσε και θα στα πω.

Που λες… εχτές το βράδυ, θα ’ταν περασμένα μεσάνυχτα, του τη δίνει του δικού μου και μου λέει  «την κάνω».

«Πού πας, χριστιανέ μου, νυχτιάτικα;» τον ρωτώ.

«Πάψε» μου λέει.

«Μα…»

«Σκάσε μωρή» μου λέει και σηκώνεται και φεύγει.

Όπως φαντάζεσαι, τα πήρα κρανίο. Άντρας, σκέφτηκα. Με έχει σα δούλα. Να του σκουπίζω, να του καθαρίζω, να του τινάζω και μετά να μου λέει και σκάσε. Α, ρε λέω, μια Αθηνά σου χρειάζεται, να σε τυφλώσει να κάνεις καμιά μαλακία, γιατί μας το παίζεις πολύ άντρας.

Δεν πέρασε πολύ ώρα και μετά από λίγο, νάτος ο δικός μου, έρχεται και κουβαλά… τι να σου πω… ένα κοπάδι πρόβατα. Τα βάζει μέσα στη σκηνή και αυτά βελάζουν και εγώ φωνάζω:

«Έξω, έξω!»

Τίποτα αυτός. Βρε, λες να μου τα έφερε δώρο για την επέτειό μας, σκέφτηκα και είπα να είμαι πιο γλυκιά.

«Αγάπη…» λέω, «ωραίο το δώρο σου, αλλά μήπως μπορείς να το βγάλεις έξω γιατί σφουγγάρισα;»

Με κοιτά που λες, αλλά με μάτι θολό και με φόρα ορμά στα ζωντανά και αρχίζει να τα ξεκοιλιάζει. Μπλιάχ, αίματα παντού. Εγώ τρέχω πίσω του με τον κουβά και την σφουγγαρίστρα και καθαρίζω, βρίζοντας την τύχη μου. να μην έχω ακούσει την Κασσάνδρα αφού μου τα’ πε: «Τι πήγες στην Ελένη για νύχια; Αφού πάλι θα σε βάλει για δουλειές ο αγροίκος». Αλλά δεν την πίστεψα. Λέω από τη ζήλια της θα το λέει για το καινούριο μου ημιμόνιμο.

Τα έχω πάρει κρανίο. Ας σφάξει σκέφτομαι, αλλά εδώ μέσα; Δε με σέβεται καθόλου πια;

Δεν μπορώ άλλο, θα φύγω, το παίρνω απόφαση.   Θα πάω στον Οδυσσέα. Και ομορφούλης είναι, αν και κοντός, και κάγκουρας. Όχι σαν τον δικό μου. Όλο γυμναστήριο, διατροφή, να κοιμηθούμε νωρίς, σεξ μόνο μια φορά την εβδομάδα γιατί πολεμάει ... Είναι ζωή αυτή, ε, είναι; Και μετά να κάθεται αυτός και να σφάζει ότι του καπνίσει και να τρέχω εγώ να καθαρίζω;

Τέλος πάντων για να σου συνεχίσω, βγαίνει έξω, και μου έχει αφήσει μια σκηνή χάλια. Τον ακούω που βρίζει τον Οδυσσέα, τον Άγι, τον Μένιο και τα άλλα τα παιδιά. Καλά λέω, πάει, αυτουνού του σάλεψε

Και ξαναμπαίνει στη σκηνή με το σανδάλι γεμάτο λάσπες.

«Βγάλε τα σανδάλια σου» φωνάζω, «καθαρίζω».

Και με ξαναπιάνει στα μπινελίκια. Τι σκηνή είν’ αυτή, και γιατί είναι μέσα στη βρώμα και πως την έχω δει πριγκιπόπουλα και τι σανδάλι να βγάλει που έτσι κι αλλιώς έχω τη σκηνή μπάχαλο.

Εγώ εν τω μεταξύ μαζεύω, αλλά τα έχω πάρει.

«Σοβαρά» του λέω, «σοβαρά;  Τώρα θα με πεις ότι δεν είμαι καλή νοικοκυρά; Εμένα; Εμ, φταίω που έμεινα μαζί σου ενώ είχα προτάσεις από άλλους πιο καθαρούς από σένα. Που δε μπαίνουν με το λασπωμένο σανδάλι στην σκηνή, παρά το αφήνουν απ΄έξω…  που δε τολμούν  ποτέ να σφάξουν πάνω στο κρεβάτι τους παρά μόνο την πρώτη νύχτα του γάμου, όχι σαν κι εσένα, βρωμιάρη. Τέλος, τέλος, θα φύγω, θα πάω στον Οδυσσέα.»

Μόλις το άκουσε αυτό, το βλέμμα του γύρισε γύρω τριγύρω στην σκηνή και μετά τον πήρανε τα κλάματα.

«Όχι Τέκμη μου» λέει «μη με αφήσεις. Αν με αφήσεις θα κάνω χαρακίρι.»

Και εγώ έξαλλη του λέω: «Να κάνεις, να κάνεις χρυσέ μου, αλλά όχι εδώ μέσα πάλι, αν θες να ξεκοιλιαστείς πήγαινε σε καμιά παραλία μην έχω εγώ να καθαρίζω μετά».

Αυτά γίνανε εχτές το βράδυ. Τι να σου πω… Ξεπατώθηκα για να καθαρίσω το χάος εδώ μέσα.

Πωπω… με την κουβέντα δεν σε κέρασα κάτι. Κάτσε να σου φέρω γιαούρτι με κυδώνι που το έφτιαξα με τα χεράκια μου.

_

γράφει η  Έφη Γεωργάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Απολαυστικοτατο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου