Τέκμησσα (Παρωδία)

18.11.2017

Απαπαπαπα…. Μόνο αυτός μου έλειπε. Και δεν υπάρχει πιο μεγάλος κουτσομπόλης από δαύτον...

-Καλώς τον, καλώς τον. Μη μιλάς, ξέρω γιατί ήρθες, κάτσε και θα στα πω.

Που λες… εχτές το βράδυ, θα ’ταν περασμένα μεσάνυχτα, του τη δίνει του δικού μου και μου λέει  «την κάνω».

«Πού πας, χριστιανέ μου, νυχτιάτικα;» τον ρωτώ.

«Πάψε» μου λέει.

«Μα…»

«Σκάσε μωρή» μου λέει και σηκώνεται και φεύγει.

Όπως φαντάζεσαι, τα πήρα κρανίο. Άντρας, σκέφτηκα. Με έχει σα δούλα. Να του σκουπίζω, να του καθαρίζω, να του τινάζω και μετά να μου λέει και σκάσε. Α, ρε λέω, μια Αθηνά σου χρειάζεται, να σε τυφλώσει να κάνεις καμιά μαλακία, γιατί μας το παίζεις πολύ άντρας.

Δεν πέρασε πολύ ώρα και μετά από λίγο, νάτος ο δικός μου, έρχεται και κουβαλά… τι να σου πω… ένα κοπάδι πρόβατα. Τα βάζει μέσα στη σκηνή και αυτά βελάζουν και εγώ φωνάζω:

«Έξω, έξω!»

Τίποτα αυτός. Βρε, λες να μου τα έφερε δώρο για την επέτειό μας, σκέφτηκα και είπα να είμαι πιο γλυκιά.

«Αγάπη…» λέω, «ωραίο το δώρο σου, αλλά μήπως μπορείς να το βγάλεις έξω γιατί σφουγγάρισα;»

Με κοιτά που λες, αλλά με μάτι θολό και με φόρα ορμά στα ζωντανά και αρχίζει να τα ξεκοιλιάζει. Μπλιάχ, αίματα παντού. Εγώ τρέχω πίσω του με τον κουβά και την σφουγγαρίστρα και καθαρίζω, βρίζοντας την τύχη μου. να μην έχω ακούσει την Κασσάνδρα αφού μου τα’ πε: «Τι πήγες στην Ελένη για νύχια; Αφού πάλι θα σε βάλει για δουλειές ο αγροίκος». Αλλά δεν την πίστεψα. Λέω από τη ζήλια της θα το λέει για το καινούριο μου ημιμόνιμο.

Τα έχω πάρει κρανίο. Ας σφάξει σκέφτομαι, αλλά εδώ μέσα; Δε με σέβεται καθόλου πια;

Δεν μπορώ άλλο, θα φύγω, το παίρνω απόφαση.   Θα πάω στον Οδυσσέα. Και ομορφούλης είναι, αν και κοντός, και κάγκουρας. Όχι σαν τον δικό μου. Όλο γυμναστήριο, διατροφή, να κοιμηθούμε νωρίς, σεξ μόνο μια φορά την εβδομάδα γιατί πολεμάει ... Είναι ζωή αυτή, ε, είναι; Και μετά να κάθεται αυτός και να σφάζει ότι του καπνίσει και να τρέχω εγώ να καθαρίζω;

Τέλος πάντων για να σου συνεχίσω, βγαίνει έξω, και μου έχει αφήσει μια σκηνή χάλια. Τον ακούω που βρίζει τον Οδυσσέα, τον Άγι, τον Μένιο και τα άλλα τα παιδιά. Καλά λέω, πάει, αυτουνού του σάλεψε

Και ξαναμπαίνει στη σκηνή με το σανδάλι γεμάτο λάσπες.

«Βγάλε τα σανδάλια σου» φωνάζω, «καθαρίζω».

Και με ξαναπιάνει στα μπινελίκια. Τι σκηνή είν’ αυτή, και γιατί είναι μέσα στη βρώμα και πως την έχω δει πριγκιπόπουλα και τι σανδάλι να βγάλει που έτσι κι αλλιώς έχω τη σκηνή μπάχαλο.

Εγώ εν τω μεταξύ μαζεύω, αλλά τα έχω πάρει.

«Σοβαρά» του λέω, «σοβαρά;  Τώρα θα με πεις ότι δεν είμαι καλή νοικοκυρά; Εμένα; Εμ, φταίω που έμεινα μαζί σου ενώ είχα προτάσεις από άλλους πιο καθαρούς από σένα. Που δε μπαίνουν με το λασπωμένο σανδάλι στην σκηνή, παρά το αφήνουν απ΄έξω…  που δε τολμούν  ποτέ να σφάξουν πάνω στο κρεβάτι τους παρά μόνο την πρώτη νύχτα του γάμου, όχι σαν κι εσένα, βρωμιάρη. Τέλος, τέλος, θα φύγω, θα πάω στον Οδυσσέα.»

Μόλις το άκουσε αυτό, το βλέμμα του γύρισε γύρω τριγύρω στην σκηνή και μετά τον πήρανε τα κλάματα.

«Όχι Τέκμη μου» λέει «μη με αφήσεις. Αν με αφήσεις θα κάνω χαρακίρι.»

Και εγώ έξαλλη του λέω: «Να κάνεις, να κάνεις χρυσέ μου, αλλά όχι εδώ μέσα πάλι, αν θες να ξεκοιλιαστείς πήγαινε σε καμιά παραλία μην έχω εγώ να καθαρίζω μετά».

Αυτά γίνανε εχτές το βράδυ. Τι να σου πω… Ξεπατώθηκα για να καθαρίσω το χάος εδώ μέσα.

Πωπω… με την κουβέντα δεν σε κέρασα κάτι. Κάτσε να σου φέρω γιαούρτι με κυδώνι που το έφτιαξα με τα χεράκια μου.

_

γράφει η  Έφη Γεωργάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Απολαυστικοτατο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου