Τέσσερα ποιήματα

9.03.2017

 

Γκρίζος ουρανός

- Καλησπέρα.

-(Γκρίζος ουρανός)

- Καλησπέρα.

Είμαι εγώ,

που μου ζήτησες

να κρατήσω στα χέρια μου μια στιγμή σου

να τη χαρίσεις στον αιώνα.

Είμαι εγώ,

που μου μιλούσες με καστανή φωνή

ενώ μετά βίας ισορροπούσα

πάνω σε σανίδι πάνσεπτο.

Εγώ,

που άργησα να σκεφτώ·

να προσπαθήσω.

Με θυμάσαι;

 

- Καλησπέρα.

Ελπίζω εσύ κι ο κόσμος σου να είστε καλά.

 

- Είμαστε… καλά.

(Αν και στις ακτές του Οκτώβρη

ακόμα ψηλαφώ τα σημάδια της άμμου

που μας τρυπούσε τα πόδια

στο στροβίλισμα του ανέμου).

Πες μου

εσύ πώς είσαι;

Πώς περνάς;

- (Γκρίζος ουρανός)

 

- Ελπίζω αυτός ο γκρίζος ουρανός

να μην αφήνει βροχή στο πρόσωπό σου.

 

- (Γκρίζος ουρανός)

 

- Νοέμβρης πια.

Δεν έχω άλλο δρόμο.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω:

Έχω κρατήσει για μένα

από εκείνη την αιχμάλωτη στιγμή

μία από τις πολλές της διαθλάσεις.

Έχω κρατήσει και χρώμα της φωνής σου·

κι είναι σαν να ισορρόπησα τελικά

στης επιθυμίας το στενό σανίδι.

 

- (Γκρίζος ουρανός)

 

Οι λέξεις

Οι πρώτες λέξεις

ψίθυροι·

αδιάφορες

ενίοτε και αστείες,

παιχνιδιάρικες·

χνούδι λευκό.

Στέκονται για λίγο στα μαλλιά

(χωρίς καν να το καταλάβεις)

και στην πρώτη απαλή αύρα

πετούν μακριά.

 

Αυτές που ακολουθούν

σα σταγόνες ιδρώτα

υγραίνουν τις σκέψεις

κι ύστερα κυλούν

στο μέτωπο

στα μάγουλα·

κάποτε πικρές

όταν χωρίς να προσπεράσουν

στο στόμα φτάνουν.

 

Οι επόμενες

πλάνες·

με φωνή δανεική.

Αμμόλοφοι

που σε κάθε βήμα βουλιάζεις

και σε κάθε βήμα αποζητάς

γη ασάλευτη.

 

Κι όταν πια πάψουν να ’χουν ήχο

σαν πέτρες κατρακυλούν στην πλαγιά.

Προσπαθείς να τις δαμάσεις

με το ένα χέρι

αλλά μάταια.

Με κρότο μόνο, υπόκωφο

σφυροκοπούν αλύπητα

μυαλό και σώμα.

 

Οι λέξεις.

Η ποίηση.

Ο έρωτας.

Τα λόγια.

 

Ανάβαση

Κοντοστάθηκε για μια στιγμή.

Μπροστά του τα πέτρινα σκαλιά

στενά, απόκρημνα,

σκαλισμένα στο θεόρατο κάθετο βράχο

κι από κάτω η άβυσσος.

 

Δέος μα και γλυκό αεράκι

στα κόκκινα φυλλώματα.

Άρχισε ν’ ανεβαίνει

με πέλματα μουδιασμένα.

(Πίσω του ξετύλιγε κι ένα κουβάρι λογικής

διάφανο· έτσι, για να βρίσκεται).

 

Δε φοβόταν.

Ανέμου χέρια χώνονταν

ανάμεσα στα πόδια του

μα δε φοβόταν.

Δε φοβόταν ούτε θάνατο.

(Μετά το θάνατο η ψυχή ξέρει το δρόμο της

για τα κορμιά που άψυχα περιμένουν.)

 

Ανέβαινε όλο και πιο γρήγορα

να την προφτάσει

μα εκείνη πάντα μια ανάσα μπροστά.

Κορμί αδύνατο·

σαν από νερό·

σαν από κύμα καμωμένη.

Του ορίζοντα κόρη και της θάλασσας.

 

Πόσα σκαλιά είχε ανέβει;

Πόσα ήθελε ακόμα ν’ ανεβεί; Δεν ήξερε.

Ήθελε μόνο να βουτήξει στα νερά της.

 

Ρωγμές

Προσπάθησα καιρό

να σφραγίσω τις ρωγμές.

Τις γέμιζα

μέρα τη μέρα

με πηλό από μικρές χαρές

ψιλό χαλίκι της σιωπής

και ρόδα της συνήθειας.

 

Δυο στάλες κρύσταλλο νερό ήταν αρκετές·

το υλικό νότισε

κι έπεσε λιωμένο στο ετοιμόρροπο πάτωμα.

 

Πάσχισα να τις ξανακλείσω βιαστικά

με ό,τι έβρισκα·

πέτρες και χώμα.

 

Μάταιος κόπος.

(Η υγρασία περνάει

κι από την πιο μικρή χαραμάδα).

 

Και το κρύσταλλο νερό

από τα χείλη σου.

_

γράφει ο Σάββας Βραχνός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου