Τα Σπίτια Τα Αρχοντικά

27.09.2017

Άδεια σπίτια ερειπωμένα
Φαντάσματα μιας εποχής
Αρχοντικά μα ξεχασμένα
Στην τύχη τους παρατημένα

Είχανε κάποτε ζωή
Λουλούδια ανθισμένα
Κάθε λογιών διαλογής
Στους κήπους φυτεμένα

Άνθρωποι ζούσανε εκεί
Ευγενικοί και φιλικοί
Καρδιές και πόρτες ανοιχτές
Πόσο νοστάλγησα το χθες

Σήμερα στέκονται εκεί
Φαντάσματα μιας εποχής
Σα στοιχειωμένα αρχοντικά
Είναι τα σπίτια αδειανά

Αδειάσανε και οι καρδιές
Άδεια κορμιά χωρίς ψυχές
Δίχως πνευματική ζωή
Πόσο τούς μοιάζουμε εμείς

Οι αναμνήσεις μου θολές
Μα κι όμως τόσο ζωντανές
Θαρρείς και ήτανε χθες
Μα τι ωραίες εποχές

Να 'ταν να 'ρχόταν ο Χριστός
Να βλέπαμε για λίγο φως
Στα χρόνια αυτά τα σκοτεινά
Που μοιάζουν τόσο ερημικά

Γίναμε ζόμπι χριστιανοί
Παθητικά Χωρίς ψυχή
Σαν τα παλιά αρχοντικά
Παραδομένα ερημικά

Αφού μιλάμε για Χριστό
Και δε γνωρίζουμε Χριστό
Είναι τα λόγια μας παχιά
Μα από πράξεις αδειανά

Πάση θυσία στο ευρώ
Το χρήμα κάναμε Θεό
Δύο χιλιάδες δεκαοκτώ
Ξανά Σταυρώνουμε Χριστό

17. 08. 2017

_

γράφει ο Μιχάλης Καλαμακίδης 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου