Select Page

Τα μοναχικά αστέρια…

Τα μοναχικά αστέρια…

Στο κομμάτι του εαυτού μας που το ονομάζουμε Ευτυχία

 

Όταν χωρίζουμε με τον άνεμο κάθομαι στο μπαλκόνι μου και κοιτάζω τ’ αστέρια. Εκατομμύρια χρωματιστά αστέρια σ’ όλα τα μεγέθη και σ’ όλες τις ηλικίες, σεργιανούν στον ατέλειωτο ουρανό. Εκεί, λοιπόν, μες το σκοτάδι, που ποτέ δε γεννήθηκε και ποτέ δε θα πεθάνει, ζούσε και το δικό μου αστέρι.
Ένιωθε μόνο, όπως εγώ στο μπαλκόνι μου. Τ’ άλλα αστέρια περνούσαν δίπλα του βιαστικά ή αργά, δύο δύο, τρία τρία, ή πολλά πολλά, σιωπηλά, συζητώντας ή γελώντας χωρίς να το κοιτάζουν, χωρίς να του χαμογελούν. Αυτό, αμήχανο, με τα χέρια στις τσέπες, ανοιγόκλεινε τα φωτεινά του μάτια μήπως και το προσέξουν, ώσπου…
Ναι. Ένα άλλο αστέρι σε μια άλλη μεριά του χαμογελούσε περιμένοντας. Έμειναν λίγο ακίνητα καθώς τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Ύστερα άρχισαν μ’ όλη τους τη δύναμη να τρέχουν το ’να προς το άλλο. Έτρεχαν τόσο που το φως τους άφηνε πίσω τους γλυκιά ρυθμική μουσική.
Έτρεχαν ανάμεσα στο πλήθος μήπως και χαθούν, έτρεχαν ώσπου έπεσαν με λαχτάρα το ’να στην αγκαλιά του άλλου. Τότε έλαμψε ο ουρανός απ’ το φως σαν να ’γινε έκρηξη κι όλοι σταμάτησαν για να δουν τι συμβαίνει.
Μ’ αντί τα δυο αστέρια να ενωθούν σε μια αγάπη αιώνια, όπως θα νομίζετε, έγιναν χιλιάδες κομμάτια και σκόρπισαν σ’ όλες τις κατευθύνσεις. Α! έκανε το πλήθος και 'γω πετάχτηκα απ’ την καρέκλα μου ξαφνιασμένος, έμεινα λίγο ακόμα στο μπαλκόνι μου μέχρι που οι λάμψεις τους χάθηκαν κι ύστερα πήγα στο δωμάτιό μου και ξάπλωσα.
Η ζωή από τότε κυλάει στον ουρανό όπως και πρώτα. Οι περαστικοί περπατάνε το δρόμο τους δύο δύο, τρεις τρεις ή πολλοί μαζί, βιαστικά ή αργά, σιωπηλά, συζητώντας ή γελώντας χωρίς να κοιτάζουν ή να χαμογελούν στα μοναχικά αστέρια που ψάχνουν παρέα.
Κι εγώ; Εγώ ακόμα περιμένω να συναντηθώ με το δικό μου αστέρι. Μπορεί να κρύβεται στο μπαλκόνι απέναντι ή να με περιμένει στη γωνία του δρόμου της χαράς ή της λύπης μου. 

Τώρα που ξέρω τι συμβαίνει όταν τ’ αστέρια συγκρούονται δεν είμαι καθόλου, μα καθόλου, βιαστικός. Θ’ αφήσω να με οδηγήσει κοντά σου ο άνεμος που δεν ξέρουμε από πού έρχεται ή γιατί...

 

από το βιβλίο "Ιστορίες με τον Άνεμο" - Εκδόσεις Τεκμήριο

_

γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
           Σκηνοθέτης - Παραγωγός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

3 Σχόλια

    • NIKOS GIANNOPOULOS

      thanks. ο καθένας μας είναι κι ένα φωτεινό αστέρι …..ας κρατήσουμε το αυτο το φως ………ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!