Select Page

Τα ροζ πασούμια

Τα ροζ πασούμια

Δεν είχε ροζ πασούμια. Και δεν είχε ονειρευτεί ποτέ ροζ πασούμια. Και γιατί στην τελική αυτό να ήταν πρόβλημα; Έχουν όλοι ροζ πασούμια σ΄αυτόν τον κόσμο; Σαφώς και όχι. Άλλωστε τα ροζ πασούμια είναι κάτι που το βρίσκει κανείς στα μαγαζιά, δεν συμβολίζουν τίποτα, δεν έχουν μεγάλη χρησιμότητα και δεν είναι τίποτα παραπάνω από δύο ροζ πασούμια. Οπότε κι εκείνη δεν είχε ροζ πασούμια και δεν ήθελε ροζ πασούμια. Ή νόμιζε πως δεν ήθελε, τέλος πάντων.

Πενήντα χρονών. Δύο παιδιά, σύζυγος. Σπίτι. Γραφείο. Λογιστική. Μια μπερζέρα σε μια γωνιά το όνειρό της. Δεν την πήρε ακόμα. Έτσι κι αλλιώς δεν είχε χρόνο να κάτσει. Αν την είχε όμως, μήπως θα έβρισκε χρόνο; Να κάνει το χρόνο τι; Ουπς... Να χαζέψει τα ολοκαίνουρια ροζ πασούμια της.

Κάπως έτσι της μπήκε η ιδέα στο μυαλό. Ας ξεκινήσω από τα πασούμια σκέφτηκε. Και τα αγόρασε. Έβαλε το κουτί πάνω στο τραπέζι και τα κοίταξε. Και τώρα τι; σκέφτηκε. Ένα ζευγάρι ροζ πασούμια που δεν τα χρειαζόμουν, που θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτά, που δεν συμβολίζουν τίποτα, που δεν τα ονειρεύτηκα ποτέ. Πόσο θα ήθελα ένα ταξίδι. Σκέφτηκε. Πόσο θα ήθελα λίγη ησυχία, πόσο θα ήθελα κάτι... που δεν είναι σίγουρα τα ροζ πασούμια.

Όταν πήγε να μαγειρέψει και να καθαρίσει την κουζίνα, πήρε τα πασούμια μαζί της. Όταν μάζευε τα πεταμένα, είχε το κουτί ανοιχτό δίπλα της, όταν πήγε να κάνει μπάνιο τα πήρε και αυτά στο μπάνιο χωρίς κανέναν, μα κανέναν λόγο και το βράδυ στο κρεβάτι διάβασε ένα παλιό παραμύθι των παιδιών της με τις βασιλοπούλες που χόρευαν και έλιωναν τα παπούτσια τους.

Την άλλη μέρα ξύπνησε, άπλωσε ένα πλυντήριο, ετοίμασε πρωινό για όλους, κολατσιό για όλους, έχωσε στην τσάντα της τα ροζ πασούμια, και ξεκίνησε για το γραφείο.

Στο μετρό άνοιξε την τσάντα της και στα κλεφτά διάβασε: Made in China. Χαμογέλασε. Ο κύριος στο απέναντι κάθισμα ορκίζονταν πως την είδε να διαβάζει ερωτικό ραβασάκι. Tόσο έλαμψε το πρόσωπό της.

Στο γραφείο είχε πολλή δουλειά. Εκείνη είχε την τσάντα ανοιχτή και συχνά πυκνά κοιτούσε μέσα και χαμογελούσε. Προς το μεσημέρι την πήρανε χαμπάρι. Εσύ, παιδί μου, λάμπεις, κάτι σου έχει συμβεί... Το ξέρει ο άνδρας σου;

Ο άνδρας της... δεν του είπε κάτι και αυτός δε σχολίασε κάτι. Αλλά δεν την ένοιαζε. Κάτι είχε αρχίσει να αλλάζει.

Στην επιστροφή είχε χώσει το χέρι της στην τσάντα, τα χάιδευε και χαμογελούσε. Αλλά δεν πήγε κατ' ευθείαν σπίτι. Κάθισε σε ένα πεζούλι, σε ένα ηλιόλουστο πεζούλι και χαμογέλασε. Άπλωσε τα πόδια της, τα κοίταξε, κοίταξε και την κλειστή τσάντα και τότε άρχισε να γελά. Της φαίνονταν τόσο μα τόσο αστείο όλο αυτό. Τόση ιστορία και κουβέντα για δυο ροζ πασούμια. Για κάτι τόσο γελοίο. Και εκεί κάτω από τον ήλιο, στο ηλιόλουστο παγκάκι άρχισε να κλαίει. Να κλαίει για όλα αυτά τα ασήμαντα που δεν χρειάστηκε ποτέ, που δεν συμβόλιζαν κάτι και εκείνη δεν τα ονειρεύτηκε.

Όχι, σκέφτηκε. Δεν θέλω η ζωή μου να είναι δράμα. Σηκώθηκε, σκούπισε τα δάκρυά της και πήγε στο σπίτι της. Όπως πάντα δεν ήταν κανείς εκεί. Τα παιδιά, φοιτητές πια, κάθε μέρα γύριζαν αργά και ο σύζυγος, διευθυντής σε μια εταιρεία, τα μεσάνυχτα.

Μπήκε μέσα φουριόζα, άνοιξε την τσάντα και έβγαλε τα πασούμια. Δίστασε. Δεν είχε βάλει ποτέ κάτι ροζ. Όταν διάβαζε αισθηματική λογοτεχνία, ταυτίζονταν πάντα με τον Ιππότη ή τον εραστή με τους γκρίζους κροτάφους και τα λακκάκι στο μάγουλο. Έπρεπε να κάνει το μεγάλο βήμα. Τα φόρεσε, με τα ρούχα της δουλειάς, έτσι όπως ήταν και δεν μπόρεσε να πάει ούτε μέχρι την τουαλέτα να πλύνει τα χέρια της. Τα φόρεσε και ένιωσε την ανάγκη να κάτσει, να κάτσει και να ξεκουραστεί. Εκείνη τη μέρα, για πρώτη φορά στα εικοσιπέντε χρόνια γάμου, δε μαγείρεψε, δε μάζεψε, δεν έστρωσε κρεβάτια, δεν έκανε τίποτα. Κάθισε και χάζευε τα ροζ της πασούμια.

Και εκείνη τη μέρα γύρισαν όλοι νωρίς στο σπίτι. Την κοίταξαν, της έκαναν κριτική για το φαγητό που δε μαγείρεψε, για τα κρεβάτι που δεν έστρωσε, για τα πεταμένα που δε μάζεψε. Κάθισαν όλοι στον καναπέ και της έδωσαν χρόνο να σηκωθεί να τα κάνει. Για τα ροζ πασούμια δεν μίλησε κανείς. Εκείνη, τότε, σηκώθηκε, φορώντας τα ροζ της πασούμια και πήγε να κάνει όλα αυτά που έπρεπε να κάνει. Ήταν τρία συγκεκριμένα πράγματα. Άνοιξε την πόρτα και έφυγε. Είχε να κάνει πράγματα χωρίς καμία χρησιμότητα, είχε να κάνει πράγματα που δεν είχαν κανένα, μα κανένα συμβολισμό, είχε να ονειρευτεί. Θα γυρίσω είπε. Σας αγαπώ και θα γυρίσω... Όταν λιώσουν τα πασούμια μου. Τα ροζ πασούμια μου.

_

γράφει η Έφη Γεωργάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Χαρούλα Σμαρνάκη

Η αγάπη και το πάθος μου για τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας αλλά και της κλασικής γραμματείας με οδήγησαν στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Τμήμα Φιλολογίας, με ειδίκευση στον Τομέα Κλασικών Σπουδών. Ωστόσο μου άρεσε πάντοτε να γράφω. Ή πιο συγκεκριμένα, μου άρεσε να γράφω περισσότερο από το να μιλάω. Μάλλον από νωρίς πίστεψα στη δύναμη, τη γοητεία του γραπτού λόγου και στον τρόπο που εκφράζεται η ψυχή και τα συναισθήματά της μέσα από αυτόν. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω άρθρα, κείμενα, ποίηση και παιδικά παραμύθια. Για να βάζω σε κάποια άκρη του μυαλού μου χωριστά τα καλά από τα άσχημα, τα αληθινά από τα ψεύτικα και μέσα από το παιχνίδισμα και το συνταίριασμα των λέξεων να τους αλλάζω θέση και να γίνονται όλα ξανά από την αρχή. Γράφω για να να ξεθυμώνω με τον κόσμο που ζω και για να θυμώνω περισσότερο με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και δεν πολυκαταλαβαίνω. Και για να μπορώ κάθε βράδυ να ονειρεύομαι πως αυτός ο κόσμος ίσως γίνει κάποτε λίγο καλύτερος.

10 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Δεν το περίμενα δυο ροζ πασούμια να με κάνουν να βουρκώσω τόσο… είναι ο συμβολισμός… σε ευχαριστώ βρε νεράιδα!!Καλή σου μέρα!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Πραγματικά ανατρίχιασα. Τι ωραία περιγραφή, τι όμορφα τα ροζ πασούμια. Πόσο συναισθήματα έβγαλαν στην επιφάνεια. Εκπληκτικό Έφη!!! Και η φωτογραφία της ιστορίας, πανέμορφη. Μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    οπως πάντα με μια γραφή που ξεχωρίζει… ξεκινάς από κάτι μικρό και το κάνεις μεγάλο… γεμάτο συναισθήματα.. και κομμάτι από το παζλ μιας καθημερινότητας πολλών…

    Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Έφη με άγγιξε πολύ η ιστορία σου!!! Η φυγή της ηρωίδας σου, ήταν λυτρωτική για εμένα!! Θέλει ανδρεία για να σπάσεις την καθημερινότητά σου, την συνήθειά σου και να ακολουθήσεις αυτό που όντως σου λέει η ψυχή σου!!!

    Απάντηση
  5. Χαρούλα Σμαρνάκη

    Μία αληθινά συγκινητική ιστορία…Ένα ζευγάρι πασούμια έδειξαν το δρόμο προς τη λύτρωση… Σας ευχαριστώ!

    Απάντηση
  6. Έφη Γεωργάκη

    Σας ευχαριστώ πολύ…. είναι ωραίο όταν μπαίνουμε η μια στα παπούτσια της άλλης! Την αγάπη μου!

    Απάντηση
  7. Rea Zacharia

    Πολύ γλυκό και έντονα συμβολικό. Ξύνει τις πληγές και μετά τις χαϊδεύει μ’ ένα ροζ πον πον.
    Έτσι, για την υπέρβαση πίσω από την κλειστή πόρτα. Ή μέσα στην μισάνοιχτη τσάντα…
    Αρκεί να διακρίνεις το ροζ που σου ταιριάζει.
    (Φύγαμε <3 )

    Απάντηση
  8. Μιχάλης

    Θυμίζουν εφηβεία και παρθενεία,όταν ο κόσμος είναι όλος δικός σας.Ύστερα τα δίνεις όλα σε όλους.
    Πολύ παράπονο και αγανάκτηση έχει το υπέροχο κείμενο σας.Ψυχραιμία όμως,ίσως έχουν φιλότιμο και τρέξουν να σας φέρουν πίσω, από αγάπη κι όχι από συμφέρον.

    Απάντηση
    • Έφη Γεωργάκη

      Αγαπητέ Μιχάλη, σας ευχαριστώ. Με τιμά ιδιαίτερα που με ταυτίζεται με το πρόσωπο του κειμένου…. αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία μου.

      Απάντηση
      • Έφη Γεωργάκη

        (το “ταυτίζετε” έτσι σωστό)

        Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!