Τα της αϋπνίας

18.03.2017


3:10 π.μ.
Το στομάχι μου, το άδειο, διαμαρτύρεται. Στριφογυρίζω στο κρεβάτι, τραβώντας μία από εδώ και μία από ‘κει τα σκεπάσματα. Δε μου κολλάει ύπνος και απορώ γιατί. Φαίνεται είναι γραφτό μου απόψε να μην κοιμηθώ, παρά μόνο να σκέφτομαι και να φέρνω στον νου μου εικόνες.
Θυμάμαι μία τυρόπιτα που έψησα βράδυ αργά, κάποια καλοκαιρινή νύχτα, και πήγα να τη μοιραστώ με φίλους που χρειάζονταν μια ανθρώπινη παρουσία. Έτσι, για παρηγοριά κάποιας απώλειας.
Θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα κάτι που έφτιαξα και το έστειλα να το μοιραστούν κάποια παιδιά που προσπαθούσαν να επουλώσουν τις πληγές τους μόνα, μακριά από τη θαλπωρή του σπιτικού τους.
Θυμάμαι κάτι μεσημέρια που σηκωνόμουν από το οικογενειακό τραπέζι γιατί μια φίλη με χρειαζόταν περισσότερο.
Θυμάμαι πως στο άκουσμα μιας δυσάρεστης είδησης ράγιζε η καρδιά μου και προσπαθούσα να βρω τρόπο να πάρω λίγο από το βάρος των άλλων στις πλάτες μου. Όσο μπορούσα.
Θυμάμαι πως στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους πρόσθετα αγάπη και αφαιρούσα συμφέρον. Πρόσθετα συμπόνοια και συμπάθεια και αφαιρούσα εμπάθεια και πονηριά.
Θυμάμαι πως στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους έβαζα ψυχή πάνω απ’ όλα και μετά τα υλικά και φθαρτά.
Και να ‘μαι, εδώ, με το θορυβώδες στομάχι μου, ξημερώματα Σαββάτου, να προσπαθώ να θυμηθώ πόσο καιρό έχω ν’ ακούσω τις φωνές κάποιων. Να προσπαθώ να θυμηθώ τα πρόσωπα οικείων ανθρώπων, που άρχισαν να ξεθωριάζουν και ν’ απομακρύνονται, και νοιώθω σαν να βρίσκομαι στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, με το κεφάλι κολλημένο στο πίσω τζάμι, να παρακολουθώ τα δέντρα που φεύγουν προς την αντίθετη κατεύθυνση και κάπου στο βάθος να στενεύει ο δρόμος και να ενώνονται. Σαν να είχαν κοινή αφετηρία, σαν να ήταν ένα στην αρχή, που σκίστηκε στα δύο και πήρε το καθένα τον δικό του δρόμο. Και η γραμμή των δέντρων, όλο και μεγαλώνει, και η απόσταση από την μία μεριά στην άλλη μεγαλώνει κι αυτή. Τώρα, όμως, είμαι σίγουρη. Δεν πρόκειται ποτέ να ενωθούν.

4:10 π.μ.
Γαλήνεψε λιγάκι ο νους, το στομάχι, όμως, θέλει άλλου είδους τροφή για να γαληνέψει. Αυτό όμως μπορεί να περιμένει ακόμα, μέχρι να ξημερώσει, όχι πολύ. Σε λίγο ξημερώνει μια καινούρια μέρα και με το πρόσωπο κολλημένο στο μπροστινό τζάμι θα παρακολουθώ τα δέντρα που θα έρχονται προς εμένα. Γιατί, έτσι είναι η ζωή. Πάντα πάει μπροστά χωρίς να σταματήσει το αέναο ταξίδι της.

_

γράφει η Λένα Ζαΐμη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου