Επιλέξτε Page

Τα υψωμένα χέρια των υποσχέσεων

27.12.2017

Να η ωραιότερη εικόνα: αυτά τα δυο χέρια, το ένα μέσα στο άλλο. Το ένα το έχουν ήδη μεταπλάσει τα έργα και οι ημέρες. Σε κάθε δάχτυλο, τα σημάδια των χρόνων που πέρασαν, όπως σ’ ένα κορμό δένδρου οι κόμποι και οι προεξοχές. Το άλλο χέρι τρυφερό, άθικτο ακόμα, προφυλαγμένο.

Η μεγάλη διαδοχή έχει εξασφαλιστεί. Τα δυο χέρια είναι με το μέρος των αδύναμων και των φτωχών. Τα δυο χέρια δεν είναι με το μέρος όσων εξουσιάζουν, αλλά με το μέρος όσων υποφέρουν. Τα υψωμένα χέρια του πόθου και τα απλωμένα χέρια της ανάγκης περιμένουν μια άφιξη, μια επιστροφή, ένα σημάδι που υποσχέθηκαν.

Έχουν σημαδέψει τη φοβερή εκείνη ώρα της κρίσεως. Έχουν σημαδέψει μια νέα οδό της Αναστάσεως. Έναν δρόμο αυτογνωσίας με οποιοδήποτε αντίτιμο στο ρήμα «να ζήσω». Ένα σημάδι της μεγάλη ελπίδας της επιστροφής, απ’ όπου απουσιάζει κάθε οδύνη, λύπη και στεναγμός.

Μέχρι να έρθουν στα χέρια της εξουσίας, θα χτίσουν χέρια ανθρώπινα, γεμάτα φως και θα δουν καινούριο ουρανό. Μέχρι να έρθουν στα χέρια της εξουσίας, θα μετέχουν στις χαρές και στις λύπες ασφαλισμένα αιώνια και θεμελιωμένα γερά.

Ένα ζευγάρι χέρια πρωτόπλαστα που ατενίζουν μέσα στο σκοτάδι μας κοιτάζουν. Ο χρόνος τους είναι εξαιρετικά πολύτιμος, κάθε λεπτό έχει αξία, αυτήν τη στιγμή. Έχουν ήδη σβήσει τα φανάρια τους και τις δάδες τους από πριν και περιμένουν να δουν μια καθαρή λευκή φωτιά για να οδηγήσουν την ουράνια καρδιά στον προορισμό της.

Ονειρεμένα χέρια που αιωρούνται σαν ωραίες αναμνήσεις πάνω απ’ την ανάταση ψυχής, επειδή δοκιμάζονται στο μεταίχμιο αυτής της αντοχής, αυτής της αδυναμίας στη μεγάλη ιδέα που προϋποθέτει αλληλοβοήθεια σε στάση ευχαριστίας, μοιάζουν όλο και περισσότερο, όλο και πιο βασανιστικά, γυμνά και λυτρωμένα, μέσα στην ψυχρότητα του καινούριου συναινετικού πολιτισμού.

Αυτά τα δυο χέρια με τα απατηλά, χωρίς περιεχόμενο λόγια, θα ζητήσουν όνομα που δεν θα μπορούν να βρουν και πολλούς τότε θα ξεγελάσουν. Αυτά τα δυο χέρια με όνειρα εφήμερα, δεν υπάρχουν ακόμη και πρέπει να εισχωρήσει εκεί ο πόνος για να υπάρξουν.

Αυτά τα δυο ελεύθερα χέρια που μέσα στον καθρέφτη των εικόνων θα σε χαϊδέψουν, θα σε πονέσουν, θα σε περιποιηθούν. Θα σε κοιμίσουν στην αρχή και θα σε πάρουν απ’ το χέρι για να σε πάνε στο πάρκο των παιχνιδιών τους. Θα σε κυκλώσουν στο τέλος και θα σε πάρουν απ’ το χέρι για να σε ξαναφέρουν στους κήπους της παιδικής σου ηλικίας.

Αυτά τα δυο ελεύθερα χέρια που μέσα στον καθρέφτη των εικόνων έρχονται και παρέρχονται στο εκκρεμές του χρόνου που ξαναγυρίζει πίσω.

Χέρι μεγάλου ανθρώπου και χέρι παιδιού. Ας ήταν να μη χωρίσουν αμέσως απ’ τον καρπό τους! Έλαβαν σινιάλο να μη μας ακολουθήσουν στον διαχωρισμό τους από ένα σώμα. Αν και εφόσον το θελήσουν, θα είναι γέννημα, με μορφή και σχήμα ανθρώπου, ενάντια στο καθετί που αποξηραίνει και σκληραίνει τις καρδιές.

Με τα δυο τους χέρια να φωτίζονται από ένα πνεύμα διστάζουν, ξεθαρρεύουν, στερεώνονται, σμίγουν, δένονται, οργανώνονται. Με τα δάχτυλα των χεριών τους γράφουν όρκους αγάπης. Είναι μια ώρα ευλογημένη μέσα στη φυγή των ωρών. Η στιγμή του θαύματος μιας γέννησης που αιώνια ξαναρχίζει: Η ένωση της δύναμης και της αδυναμίας πάνω στα σημάδια των χεριών.

_

γράφει ο Χρήστος Αθανασίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου