Τελείται

10.03.2018

Μα ήταν η φύση ασφυκτική,

για να χωρέσει της κόρης η οσμή.

Φαίνονταν τα δέντρα στριμωχτά,

για να εισέλθει ο γιος μέσα στα φύλλα τα πυκνά.

Δολοφόνησε μαχαίρι τον καρπό,

μα δεν έσταξε ζωή.

Μον έβγαλε μια κούφια θνηστική μυρωδιά.

 

Έμεινε η μάνα μες τη γη,

χωρίς να ηχεί η μητρική κραυγή.

Μονάχα μικρή ποσότητα δακρύων

ξεχείλιζε  από την χωμάτινη γωνιά,

για να επιβιώνουν τα νεογνά.

Αναμετριόταν με τις αλυσοδεμένες ρίζες,

ξανά στον ήλιο να παρασταθεί.

 

Και ο πατέρας στεκόταν σε απόσταση πιο μακρινή.

Πάλευε, το γένος να σωθεί.

Μα το φως του ήλιου

δεν μπορούσε να αναγεννήσει πια.

Και το φεγγάρι αποσύρθηκε

από τούτη την χλωμή μεριά.

 

Έπιπτε από τούτες τις σχέσεις, μες τη χαρά,

μία απελπισιά.

Και η δύση έπαψε πλέον την ανατολή να συναντά.

_

γράφει η Κωνσταντίνα Βουγιούκα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Οι προσφορές των εφημερίδων

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου