Την ανάσα σου δωσ’ μου.

Μια τελευταία σου ανάσα κρύψε μου,

σαν παιδική ανάμνηση της μοίρας παιχνίδι

Μια τελευταία ανάσα σου κλέψε μου,

σαν λαθροκυνηγός του παρθένου δάσους.

Της θύμησης της πρώτης ανάσας,

γίνε ξανά η ζωή μου.

Θύμισε μου!

Δωσ’ μου του ανέμου θωριά,

να φουσκώσω ξανά τα πανιά μου,

σε πελάγη ξανά να χαθώ,

μιας ανάσας αγάπης παλιάς,

στην αγκάλη ξανά να βρεθώ.

Θύμισε μου!

Τότε που σε είχα δική μου.

 

_

γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος – Παρυάδρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!