Της λευτεριάς βιγλάτορας

13.04.2017

 

      Πνεύμα στα δάση των ψυχών κι αχός στου Νου τη μάχη,

της Λευτεριάς βιγλάτορα, αιώνιε Καζαντζάκη!

      Λεύτερος πάνω στο σταυρό στο δέος της αβύσσου,

φεγγίζεις με το έργο σου στιγμές του Παραδείσου.

      Στο ανηφόρι της ζωής, είπες του Ψηλορείτη:

Βράχε, ομιλείς μας για θεό… Κι εγιγαντώθη η Κρήτη.

      Η Οδύσσεια του Έλληνα να σ’ έχει οδηγητή της,

της μοίρας απροσκύνητος, της αντοχής γρανίτης.

      Σαν Προμηθέας Λυόμενος τον Άνθρωπο λυτρώνεις,

φόβου κι ελπίδας τα δεσμά ωσάν κερί τα λιώνεις.

     Με το Χριστό σταυρώνεσαι, με το Ζορμπά πεθαίνεις,

τον θάνατο έθαψες στη γη και τη ζωή ανασταίνεις.

     Ονειροβάτης του άφταστου, του χρέους πυροβάτης,

η οικουμένη εκκλησιά κι εσύ ο χοροστάτης.

     Ψυχή και σώμα ναυαγοί, λειψό νερό σε ξέρα,

μα, το ταξίδεμα του Νου μακριά τραβάει και πέρα…

     Εσύσμιξες την αρετή και τη δικαιοσύνη,

πολέμαρχος στων πόθων μας την απεραντοσύνη.

     Το χτυποκάρδι σου αστραπή, ευθύνη ευτυχίας.

Και της Ελλάδας τα δεινά, πράξη αθανασίας.

     Η ιστορία του λαού πλουταίνει με τη μνήμη.

Και του φτωχούλη το ψωμί θέλει αγάπης ζύμη.

     Όρθιος πάνω στον γκρεμό, πώς φτερουγάει η ματιά σου,

όντας η Αλήθεια κυνηγά χίμαιρες στ’ όνειρά σου.

     Υψώνεις, ξύλινε σταυρέ, του κόσμου όλα τα πάθη,

αγνάντι στον ορίζοντα, μες στου βυθού τα βάθη.

     Τρόπος του βίου σου, η κραυγή σ’ όλη την Ανθρωπότη.

Οι ιδέες σου τρισεύγενες, για να θεριέψει η Νιότη!

     Μέσα μας ψήλωσ’ ο ουρανός κι ο ασκητής κοσμάκης.

Της Λευτεριάς βιγλάτορας, ο Νίκος Καζαντζάκης!

 

 Α' ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

«ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΕΙΑ  2017» ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΑΘΗΝΑ 18 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017

_

γράφει ο Παναγιώτης  Κουμπούρας 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

    • Ανώνυμος

      Ευχαριστώ Ελένη , Τιμή στον βιγλάτορα της Λευτεριάς μας .

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου