Της λευτεριάς βιγλάτορας

13.04.2017

 

      Πνεύμα στα δάση των ψυχών κι αχός στου Νου τη μάχη,

της Λευτεριάς βιγλάτορα, αιώνιε Καζαντζάκη!

      Λεύτερος πάνω στο σταυρό στο δέος της αβύσσου,

φεγγίζεις με το έργο σου στιγμές του Παραδείσου.

      Στο ανηφόρι της ζωής, είπες του Ψηλορείτη:

Βράχε, ομιλείς μας για θεό… Κι εγιγαντώθη η Κρήτη.

      Η Οδύσσεια του Έλληνα να σ’ έχει οδηγητή της,

της μοίρας απροσκύνητος, της αντοχής γρανίτης.

      Σαν Προμηθέας Λυόμενος τον Άνθρωπο λυτρώνεις,

φόβου κι ελπίδας τα δεσμά ωσάν κερί τα λιώνεις.

     Με το Χριστό σταυρώνεσαι, με το Ζορμπά πεθαίνεις,

τον θάνατο έθαψες στη γη και τη ζωή ανασταίνεις.

     Ονειροβάτης του άφταστου, του χρέους πυροβάτης,

η οικουμένη εκκλησιά κι εσύ ο χοροστάτης.

     Ψυχή και σώμα ναυαγοί, λειψό νερό σε ξέρα,

μα, το ταξίδεμα του Νου μακριά τραβάει και πέρα…

     Εσύσμιξες την αρετή και τη δικαιοσύνη,

πολέμαρχος στων πόθων μας την απεραντοσύνη.

     Το χτυποκάρδι σου αστραπή, ευθύνη ευτυχίας.

Και της Ελλάδας τα δεινά, πράξη αθανασίας.

     Η ιστορία του λαού πλουταίνει με τη μνήμη.

Και του φτωχούλη το ψωμί θέλει αγάπης ζύμη.

     Όρθιος πάνω στον γκρεμό, πώς φτερουγάει η ματιά σου,

όντας η Αλήθεια κυνηγά χίμαιρες στ’ όνειρά σου.

     Υψώνεις, ξύλινε σταυρέ, του κόσμου όλα τα πάθη,

αγνάντι στον ορίζοντα, μες στου βυθού τα βάθη.

     Τρόπος του βίου σου, η κραυγή σ’ όλη την Ανθρωπότη.

Οι ιδέες σου τρισεύγενες, για να θεριέψει η Νιότη!

     Μέσα μας ψήλωσ’ ο ουρανός κι ο ασκητής κοσμάκης.

Της Λευτεριάς βιγλάτορας, ο Νίκος Καζαντζάκης!

 

 Α' ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

«ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΕΙΑ  2017» ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΑΘΗΝΑ 18 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017

_

γράφει ο Παναγιώτης  Κουμπούρας 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

2 σχόλια

2 Σχόλια

    • Ανώνυμος

      Ευχαριστώ Ελένη , Τιμή στον βιγλάτορα της Λευτεριάς μας .

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου