Το Κουλούρι της Νεοπλουσιάς

15.02.2017

Ναι σε εσάς ομιλώ. Σε όλες εσάς τις νεόπλουτες, επιδειξιομανείς, φαμφαρολόγες. Δεν μπορείτε να τα καταφέρετε όλα με το χρήμα και για το χρήμα. Δεν θα φτάσετε ποτέ τους ντόμπρους, ευπρεπείς και με όλη τη σημασία της λέξεως πλούσιους από τζάκι, που την πληρώνουν με δικά τους λεφτά την προσωπική τους ευχαρίστηση.
Δεν θα γίνετε ποτέ αυθεντίες, ποτέ ανιδιοτελείς, γιατί ποτέ δεν προσπαθήσατε με κόπο και με μόχθο να χρησιμοποιήσετε το ρήμα "καταφέρνω". Όχι δεν τα ξέρετε όλα, όχι δεν έχετε το δικαίωμα της κριτικής, όχι δεν έχετε τον τίτλο της ευγενούς προσφοράς, όχι δεν έχετε καμία ικανότητα να καταλάβετε την ομορφιά, την εργασία, την τέχνη, ούτε καν την ελευθερία. 
Δεν θα γίνετε ποτέ άνθρωποι της καρδιάς, ούτε καν αγέρωχες "αμαζόνες" σε κρεβάτια. Γιατί ακόμα και να σας στύψουμε δεν θα βρούμε ίχνος συναίσθησης, ουσίας, τσίπας. Μην ζείτε με αυταπάτες. 
Αν μετρήσουμε αυτούς που βρίσκονται αληθινά δίπλα σας, χωρίς να έχουν το συμφέρον της τσέπης, της "μεγάλης" και "διασκεδαστικής" ζωής σας ή -ας πούμε- και της "εξουσίας" σας, θα καταλάβουμε ότι δεν θα ανοίξουμε ούτε ένα δάκτυλο μετρήματος. Μπορείτε να τους παραπλανήσετε με ευκόλως εννοούμενο τρόπο επειδή όλη σας τη ζωή σάς δίδαξαν πως να το παίζετε "γεμάτες", αλλά ποτέ δεν θα γίνετε.
Γεμάτες με δίνω, με συμπάσχω, με ακούω, με νιώθω, με συμπορεύομαι. Γεμάτες από τους άλλους, όχι γεμάτες με εγωισμό. Κι αν ήμουν υπερβολική, συγχωρέστε με, είναι που πάντα είμαι τόσο ξεκάθαρη. Είναι που πάντα σιχαίνομαι όλη την έννοια του σιχάματος. Είναι που δε φοβάμαι να είμαι λάθος, είναι που δεν ξέρω από μαλαγανιές, είναι που είμαι " Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν". Δεν σας οικτίρω, ούτε σας λυπάμαι. Ίσα- ίσα σας αγαπώ. Όχι από υποκρισία, αλλά επειδή είναι αυτό που αληθινά έχετε ανάγκη.
Ναι μπορεί να είστε ένα λαχταριστό και εν δυνάμει φαγώσιμο κουλούρι, αλλά όλη η απόλαυση βρίσκεται όταν τρως τα ψίχουλα, ένα -ένα στο τέλος.

_

γράφει η Χαρά Χρυσάφη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου