Το Κουλούρι της Νεοπλουσιάς

15.02.2017

Ναι σε εσάς ομιλώ. Σε όλες εσάς τις νεόπλουτες, επιδειξιομανείς, φαμφαρολόγες. Δεν μπορείτε να τα καταφέρετε όλα με το χρήμα και για το χρήμα. Δεν θα φτάσετε ποτέ τους ντόμπρους, ευπρεπείς και με όλη τη σημασία της λέξεως πλούσιους από τζάκι, που την πληρώνουν με δικά τους λεφτά την προσωπική τους ευχαρίστηση.
Δεν θα γίνετε ποτέ αυθεντίες, ποτέ ανιδιοτελείς, γιατί ποτέ δεν προσπαθήσατε με κόπο και με μόχθο να χρησιμοποιήσετε το ρήμα "καταφέρνω". Όχι δεν τα ξέρετε όλα, όχι δεν έχετε το δικαίωμα της κριτικής, όχι δεν έχετε τον τίτλο της ευγενούς προσφοράς, όχι δεν έχετε καμία ικανότητα να καταλάβετε την ομορφιά, την εργασία, την τέχνη, ούτε καν την ελευθερία. 
Δεν θα γίνετε ποτέ άνθρωποι της καρδιάς, ούτε καν αγέρωχες "αμαζόνες" σε κρεβάτια. Γιατί ακόμα και να σας στύψουμε δεν θα βρούμε ίχνος συναίσθησης, ουσίας, τσίπας. Μην ζείτε με αυταπάτες. 
Αν μετρήσουμε αυτούς που βρίσκονται αληθινά δίπλα σας, χωρίς να έχουν το συμφέρον της τσέπης, της "μεγάλης" και "διασκεδαστικής" ζωής σας ή -ας πούμε- και της "εξουσίας" σας, θα καταλάβουμε ότι δεν θα ανοίξουμε ούτε ένα δάκτυλο μετρήματος. Μπορείτε να τους παραπλανήσετε με ευκόλως εννοούμενο τρόπο επειδή όλη σας τη ζωή σάς δίδαξαν πως να το παίζετε "γεμάτες", αλλά ποτέ δεν θα γίνετε.
Γεμάτες με δίνω, με συμπάσχω, με ακούω, με νιώθω, με συμπορεύομαι. Γεμάτες από τους άλλους, όχι γεμάτες με εγωισμό. Κι αν ήμουν υπερβολική, συγχωρέστε με, είναι που πάντα είμαι τόσο ξεκάθαρη. Είναι που πάντα σιχαίνομαι όλη την έννοια του σιχάματος. Είναι που δε φοβάμαι να είμαι λάθος, είναι που δεν ξέρω από μαλαγανιές, είναι που είμαι " Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν". Δεν σας οικτίρω, ούτε σας λυπάμαι. Ίσα- ίσα σας αγαπώ. Όχι από υποκρισία, αλλά επειδή είναι αυτό που αληθινά έχετε ανάγκη.
Ναι μπορεί να είστε ένα λαχταριστό και εν δυνάμει φαγώσιμο κουλούρι, αλλά όλη η απόλαυση βρίσκεται όταν τρως τα ψίχουλα, ένα -ένα στο τέλος.

_

γράφει η Χαρά Χρυσάφη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

Διαβάστε κι αυτά

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας σε μιαν άλλη ζωή; Ήτανε τότε που σε περιγελούσε η πιτσιρικαρία της πλατείας. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το θυμάμαι καλά, γιατί σήκωσες μια πέτρα και τους κυνήγησες αλαλάζοντας και απειλώντας, άσχετα αν εκείνοι γελούσαν. Ακολούθησε η εποχή της...

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου