Select Page

Το άδειο κορμί

Το άδειο κορμί

Το άδειο κορμί, κείτονταν στο πάτωμα, με νεκρικές κραυγές να περιλούζουν την ατμόσφαιρα. Δεν ήθελε, δεν αποζητούσε την ηδονή, τα θέλγητρά της, είχαν πεθάνει μαζί με τα δικά του.

Κι όμως, δεν ομολογούσε σε κανένα, τη σιχασιά που ένοιωθε, τον αποτροπιασμό,για τα δικά της ήδη εγκλήματα,ψυχής, που διατελούσε συνέχεια και κατά συρροή.

Ήθελε να ξεχάσει, να αποσπαστεί εκείνο το κομμάτι της, που λεγόταν κορμί, δεν το ήθελε, επεδίωκε στοχευμένα να το αφανίσει εντελώς, να το κατακρεουργήσουν οι άλλοι.

Η κάποτε θωριά της λεβεντόκορμης νεανίδος, είχε αποτελέσει, βορά για άγρια, καταλυσμένα θηρία, σώματος, κυριαρχίας και εξαφάνισης συναισθημάτων.

Δεν ήθελε να σκέφτεται, να ξέρει, να θυμάται, ακόμα και να ζει, αλλά έπρεπε να αποκαταστήσει τη γηραιά κυρία,που την  είχε αναθρέψει, μάνα.

Έτσι την έλεγε και μοιρολογούσε για την τύχη της το ριζικό της που θελε να το ξεριζώσει με μιας και να χαθεί, μια για πάντα, μαζί του.

Απαρνήθηκε τον έρωτά του, στάλθηκε το μήνυμα κάπως αργοπορημένο, σκόπιμα να μην ανατρέψει τα σχέδιά του.. Κι όμως, ο επιφανής Θεός, λειτούργησε για μια φορά ακόμα.

Το κρατούσε χρόνια τώρα.
μετά από κάθε αιμοσταγή και αιμοδιψή συνουσία της, το είχε παρηγοριά, το έκρυβε μέσα στις χούφτες της και την έπαιρνε ο ύπνος, λήθαργος μάλλον, ως το επόμενο της μέρας.

Τη νύχτα, το ξημέρωμα το ήθελε δικό της, το αφιέρωνε στον άγγελό της, που ήξερε ότι ήταν πάντα μαζί της.

Δεν ήθελε, όταν έπεφτε στο κρεββάτι, έβαζε άσπα... Ήθελε να του αφιερώνει την αγνότητά της σκέψης της. Έτσι... μόνο δική του.

Δεν άργησαν να τη βρουν το άλλο πρωί, μα αυτή τη φορά, το κομμάτι το χαρτί, σφιχταγκαλιασμένο μεν, αλλά μούσκεμα, αδύνατο να διαγνωσθούν τα λεγόμενά του.

Μόνο η Αγνή ήξερε τα πάντα και τώρα πια, ήταν κοντά στο φύλακα της, μαζί για πάντα.

 

-

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μαίρη Κάντα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Μέγαρα. Αποφοίτησα από την Φιλοσοφική σχολή των Ιωαννίνων. Το 2010 μετακόμισα μόνιμα στην Αθήνα για να σπουδάσω δημοσιογραφία στο ιεκ “ΑΚΜΗ”. Έχω παρακολουθήσει ακόμα σεμινάρια νοηματικής γλώσσας και θεατρικής γραφής, ενώ συνεχίζω τις σπουδές μου στην λογοτεχνική γραφή στη ” Tabula Rasa”. Λατρεύω την Αθήνα, γιατί σε αυτή την πόλη, έγιναν πραγματικότητα όλα τα όνειρά μου. Αγαπάω επίσης το ουράνιο τόξο μετά από μία καταιγίδα. Μου θυμίζει πως όσα προβλήματα και αν υπάρχουν, κάποια στιγμή έρχεται το «ουράνιο τόξο», η λύση στα προβλήματα.

1 σχόλιο

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!