Τα μάτια σβήνουν απ’
τις ομίχλες της τύρβης
και στις καρδιές
ξεραίνονται οι προσδοκίες.
Τα ματωμένα ακροφύσια
στοιβάζονται στις χωματερές.
Κι οι κλίβανοι καίνε
μεγαλόπρεπα: σωθικά και λέξεις.
Οι ομίχλες ξανά και ξανά
τυλίγουν τις βάρκες του τέλους.
Να, η εικόνα του αναπόφευκτου,
γέννημα της αιώνιας παρακμής,
εν απουσία του γεννήτορα.

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!