Select Page

Το γαλλικό μπιστρό

Το γαλλικό μπιστρό

Ένα φτωχομάγαζο το δικό του, που όμως είχε την τύχη να "βλέπει" στην πλατεία, προαύλιο μιας εκκλησιάς. Αυτό ήταν ένα πολύ σοβαρό ΣΥΝ όταν ήρθε η στιγμή να μετατραπεί από ένα μαγαζί για εσώρουχα σε ένα κατάλληλα διαμορφωμένο μικρό café bistro, όπου συχνάζει ο καλός λεγόμενος κόσμος, διανοούμενοι καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι και… ευγενής νεολαία, σπάνια δε και κανένας ηλικιωμένος σαν ελόγου μου.

Αυτός που εμπνεύστηκε τη διακόσμηση του έκανε πολύ καλή δουλειά και πράγματι το στέκι θύμιζε παριζιάνικο μπιστρό σε σημείο να λες βγαίνοντας απ’ αυτό: «Και ο Σηκουάνας τι έγινε βρε παιδιά;» Χα Χα Χα. Και όμως δεν είναι αστείο. Όσοι έτυχε να το επισκεφτούν, την ίδια μ’ εμένα αίσθηση θα είχαν. Πήγα (για την ακρίβεια με πήγαν) αρκετές φορές, μα την τελευταία φορά συνέβησαν εκεί σημεία και τέρατα. Θα μιλήσουμε γι’ αυτά, αφού πρώτα σας πω, ότι ο ιδιοκτήτης του χώρου που του ζητήθηκε να τον πουλήσει, σίγουρα θα έκανε την τύχη του. Θα χρυσοπληρώθηκε και από τη μια στιγμή στην άλλη έγινε πλούσιος, αφού με τα χρήματα αυτά, αγόρασε τρία, τέσσερα, μαγαζιά, που κι’ αυτά μπορεί να βλέπουν σε πλατεία που όμως ακόμη δεν ήρθε η ώρα για κανένα να γίνει διάσημο από τα χέρια ευφυούς και εμπνευσμένου αρχιτέκτονα και ονομαστό εν μια νυκτί, μοντέρνο στέκι διανοουμένων, καλλιτεχνών, κτλ. κτλ…

Αρχιτέκτονας και ντεκορατέρ και  έμπνευση και ιδέες και διαφήμιση και πηγαίνεις και δεν βρίσκεις τραπέζι να καθίσεις, είτε εντός είτε εκτός του μαγαζιού με κρύο ή με λιακάδα…

Ελπίζω να πήρατε μία τζούρα για τι πράγμα ομιλώ, για να έχει και η ιστορία μου το κατάλληλο φόντο και την δέουσα ατμόσφαιρα.

Και μετά σού λέει ο άλλος κρίση! Αν ήταν εδώ τριγύρω το Δ.Ν.Τ. θα έλεγε σίγουρα, «ιδού γιατί εμείς πιστεύουμε ότι οι έλληνες είναι λεφτάδες, προσποιούνται τους φτωχούς και κλαψουρίζουν».

‘Όχι κυρία Λαγκάρντ, δεν συμβαίνει αυτό. Ο Έλληνας μια φορά στις τόσες αρέσκεται να ζει και λίγο σαν άνθρωπος. Παίρνει μια γεύση πολιτισμένης ζωής από έναν χώρο σαν αυτόν π.χ., γεμίζει μπαταρίες και ξαναέρχεται όταν με τον καιρό επαναφορτιστούν (οι μπαταρίες). Γιατί ο Έλληνας ψοφάει για ντελικάτα πράγματα όσον αφορά τη γεύση και δεν αρκείται μόνο στα σουβλάκια όπως πολύ πιθανόν να νομίζετε εσείς οι ξένοι!

Βέβαια στα λεγόμενα φινετσάτα μαγαζιά, είναι και οι τιμές λίγο τσιμπημένες και πληρώνεις αδιαμαρτύρητα έναν καφέ όσο για να πάρεις από το σούπερ μάρκετ, καφέ για να έχεις να πορεύεσαι στο σπίτι σου για έναν μήνα.

Ένα απομεσήμερο λοιπόν, λίγο πριν την ώρα του καφέ, εκεί γύρω στις 3.30μ.μ., που ναι μεν το μπιστρό ήταν γεμάτο, αλλά που με λίγη προσπάθεια και άλλη τόση υπομονή μπορούσες να βρεις μια θέση να καθίσεις, γίνεται το ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα περιστατικό, δραματικό και ξενόφερτο ίσως, που θα σας αφηγηθώ, γιατί ήμουν τόσον αυτήκοος όσον και αυτόπτης μάρτυρας και η ιστορία δεν θα έχει σάλτσες και φρου φρου κι αρώματα υπερβολών.

Στον χώρο λοιπόν τούτο σύχναζε ένας περίεργος και μοναχικός τύπος. Κάθε ημέρα σχεδόν αυτήν την ώρα ερχόταν και καθόταν στην ίδια θέση κοντά στην μπαλκονόπορτα που βλέπει σε μια καταπράσινη παραδοσιακή αυλή με την κληματαριά της το αγιόκλημα και το γιασεμί, που παραπέμπει σε άλλες εποχές στην δεκαετία του‘ 50 να πούμε, για να πάρετε μιαν ιδέα. Καθόταν λοιπόν ο τύπος, έτρωγε κάτι λιτό απ’ ό, τι φαινόταν, έπινε τον καφέ του μετά και έφευγε αφήνοντας πάντα ένα γερό pour boire στις ευγενικές σερβιτόρες που θύμιζαν περισσότερο οικοδέσποινες. Σού έδιναν την αίσθηση ότι σε περιποιόνταν στο αρχοντικό τους όπου ήσουν προσκεκλημένος. Επειδή τον είχα δει επανειλημμένως να κάθεται πάντοτε στην ίδια θέση, μου έδινε την εντύπωση ότι αποτελούσε τμήμα …της όλης διακόσμησης του μπιστρό! Έπιασα τα λόγια με τις κοπελιές και έμαθα σε γενικές γραμμές την ιστορία του τύπου αυτού του περίεργου.

Ζωγράφος. Γαλλοτραφής (έτσι εξηγείται το κόλλημά του με το μαγαζί). Στα νεανικά του χρόνια βρισκόταν στην Μονμάρτη, όπου και γνώρισε την μεγάλη αγάπη της ζωής του, μιαν Ελληνίδα ποιήτρια που έκανε το μεταπτυχιακό της στην Γαλλική Φιλολογία. Ζούσαν τον απόλυτο έρωτα, και καθ’ ένας μπορεί να αισθανθεί το άρωμα και την ομορφιά του αισθήματος τούτου. Ο ζωγράφος την αγάπησε βαθιά, μα εκείνη φαίνεται πως όχι. Ίσως και να είχε κουραστεί το κοριτσάκι από το πολύ του δόσιμο. Και τον εγκατέλειψε. Εκείνος έφτασε σε σημείο ακραίας απελπισίας και οι φήμες λένε ότι ίσως και να του σάλεψε λιγάκι. Αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει κάνοντας θεαματική βουτιά από ένα ψηλό κτίριο, για να προσγειωθεί στην πάνινη καρότσα ενός φορτηγού και δεν πέθανε …πολύ!!! Καναδυό ακόμη απόπειρες αλλά απέβησαν άκαρπες. Φαίνεται ο Χάροντας δεν τον έκανε ακόμα γούστο και τον άφησε να βράζει στην απελπισία του. Τα μάζεψε και επέστρεψε οίκαδε όπου τίποτα δεν τού θύμιζε εκείνην. Η μεγάλη του αγάπη μεταλλάχτηκε σε άσβεστο μίσος και ο πόθος ο μεγάλος του, πια ήταν κάποια μελλοντική μέρα να  την βρει και  να την κάνει να πονέσει ή και να της πάρει τη ζωή όπως του πήρε τη δική του εκείνη. Υποψιάζονταν οι πάντες δε, ότι κουβαλούσε πάντα μαζί του ένα πιστόλι για το σκοπό αυτό. Ξέρετε δα πώς είναι οι μύθοι που συνοδεύουν κάτι τέτοιες ιστορίες και πώς αυτές μεγαλοποιούνται. Φήμες, φήμες και υλικό για συγγραφείς και μουσικούς για γράψιμο.

Με τούτα και με τ’ άλλα, πέρασαν τα χρόνια και το σάλεμα του μυαλού του ήταν πλέον ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Και ναι μεν δεν κρίθηκε απαραίτητος ο εγκλεισμός του σε ψυχιατρείο, όμως να που εκεί πάνω στην εικοσαετία που μετρούσε η διάλυση του δεσμού του, συνέβη το κακό.

Απομεσήμερο λοιπόν και ο τύπος ο περί ού ο λόγος, διαβάζει την εφημερίδα του και μουρμουρίζει μη δίνοντας σημασία στον κόσμο που τον κοιτάζει περίεργα. Αφήνει την εφημερίδα του και ρίχνει αδιάφορες ματιές γύρω του. Εστιάζει τη ματιά του σε δυο κοριτσόπουλα που κάθονται απέναντι του και μένει κόκκαλο. Η μία από τις δύο έφηβες σίγουρα είναι εκείνη! Το σαλεμένο του μυαλό δεν τον βοηθούσε βέβαια να δει το αδύνατον του θέματος και ο χρόνος έκανε ένα τεράστιο άλμα προ τα πίσω στην εποχή της γνωριμίας του με τον μεγάλο του έρωτα. Την είχε επιτέλους βρει. Και για την ακρίβεια, η ίδια η μοίρα του τού την είχε φέρει μπροστά του. Ήταν γραφτό δηλαδή. Με ήρεμες κινήσεις, βγάζει το περίστροφο που κουβαλούσε πάντα μαζί του (να, που οι φήμες δεν ήταν μόνο φήμες), πλησιάζει και λέει γαλλικά:pour toi mon amour πυροβολώντας σχεδόν εξ’ επαφής το ένα κορίτσι. Γυρίζει, κάθεται στη θέση του αφήνοντας τα περίστροφο πάνω στο τραπέζι και λέει στην αποσβολωμένη σερβιτόρα: «Μπορείτε να καλέσετε την αστυνομία. Αποδόθηκε η δικαιοσύνη.»

 Σα να ζωντάνεψε ξαφνικά το όλο σκηνικό, έβαλαν όλοι τις φωνές, δυο τρεις πελάτες προσέτρεξαν στην τραυματισμένη ή νεκρή κοπέλα, κάποιος άλλος πήρε το 166 και άλλος το ΙΟΟ, και για ένα 10λεπτο επικράτησε το απόλυτο χάος στο μπιστρό. Γρήγορα κατέφθασαν ο μπάτσοι, συνέλαβαν τον δολοφόνο, τον πήραν μαζί τους στο περιπολικό, ενώ δυο άλλοι συνάδελφοί τους παρέμειναν στον χώρο. Ήρθε και το 166 πήραν την τραυματισμένη βαριά κοπέλα η οποία ήταν, όπως είπαν στεγνά, ζωντανή και έφυγαν σφαίρα, με την σειρήνα να ουρλιάζει ανατριχιαστικά. Όλα αυτά δεν κράτησαν πάνω από λίγα εφιαλτικά λεπτά. Και η ίδια η σερβιτόρα που τις προάλλες μού είχε αφηγηθεί το who is who του σαλεμένου ζωγράφου μουρμούρισε απορημένη: «Μυστήριο, δεν βγαίνει νόημα. Η κοπελίτσα δεν έχει καμιά σχέση με το αντικείμενο του πάθους του Μισέλ και βέβαια του μίσους του».

Λάθος καλή μου κοπέλα λάθος. Και βέβαια η τραυματισμένη έχει σχέση με την ποιήτρια της Γαλλίας αφού είναι κόρης της. Και ναι, κόρη του Μισέλ. Παιδί των δύο τους και φτυστή η μητέρα της στην ηλικία που την γνώρισε και την αγάπησε δια βίου.

Παρ’ ολίγον παιδοκτόνος ο πάλαι ποτέ ερωτευμένος και απελπισμένος ζωγράφος, λοιπόν. Έτσι εξηγείται και η εγκατάλειψή του από την ποιήτρια η οποία στον πανικό της πάνω όταν διαγνώστηκε σε κατάσταση εγκυμοσύνης, εξαφανίστηκε, φοβούμενη την δια βίου δέσμευσή της μ΄εκείνον όπως σίγουρα θα της απαιτούσε.

Τι σκαρφίζεται η Μοίρα όμως και τι παιχνίδια που τα παίζει. Τι απίστευτα σενάρια γράφει…και δίνει πάσα σε  μας τους γραφιάδες και υλικό για να πλάσουμε τις δικές μας ιστορίες…

Δεν θα θέλαμε να είμαστε στη θέση του τρελού ούτε κατ’ ελάχιστον. Κανείς δεν βρέθηκε να πει δυο λόγια συμπόνιας γι΄αυτόν που μέχρι πριν λίγο καιρό έχαιρε και μιας κάποιας συμπάθειας όπως όλοι οι προδομένοι του έρωτα. Όχι όμως και οι φονιάδες.

Μετά από την απόπειρα ανθρωποκτονίας, η κατάσταση του ζωγράφου χειροτέρεψε, κρίθηκε απαραίτητος ο εγκλεισμός του σε ψυχιατρείο. Βρισκόμενος πια σε ένα άλλο δικό του Σύμπαν, δεν έμαθε ποτέ, ευτυχώς, ότι λίγο ακόμη να έπαιρνε τη ζωή του ίδιου του τού παιδιού, αυτού που τόσο πολύ επιθυμούσε να αποκτήσει την εποχή των ερώτων του με την μεγάλη του αγάπη.

Θα έχουν να  μιλούν για καιρό στο ονομαστό μπιστρό για την ιστορία αυτή που έγραψε η ζωή και που εγώ απλώς την μετέφερα στο χαρτί μου με την βοήθεια του πάντα πρόθυμου μολυβιού μου.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μαίρη Κάντα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Μέγαρα. Αποφοίτησα από την Φιλοσοφική σχολή των Ιωαννίνων. Το 2010 μετακόμισα μόνιμα στην Αθήνα για να σπουδάσω δημοσιογραφία στο ιεκ "ΑΚΜΗ". Έχω παρακολουθήσει ακόμα σεμινάρια νοηματικής γλώσσας και θεατρικής γραφής, ενώ συνεχίζω τις σπουδές μου στην λογοτεχνική γραφή στη " Tabula Rasa". Λατρεύω την Αθήνα, γιατί σε αυτή την πόλη, έγιναν πραγματικότητα όλα τα όνειρά μου. Αγαπάω επίσης το ουράνιο τόξο μετά από μία καταιγίδα. Μου θυμίζει πως όσα προβλήματα και αν υπάρχουν, κάποια στιγμή έρχεται το «ουράνιο τόξο», η λύση στα προβλήματα.

13 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Αν η ιστορία Λένα μου είναι αληθινή, όντως θα την θυμούνται για πολύ καιρό! Όλα γίνονται σ’ αυτήν τη ζωή… Τι να πω;

    Μου άρεσε πολύ! Μπράβο!!

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    Πρόθυμο το μολύβι σου και παραστατικό. Ωραία η ατμόσφαιρα που εκτυλίσσεται η ιστορία, ένα φινετσάτο μπιστρό, που έρχεται σε αντίθεση με τον ταραγμένο ψυχικό κόσμο του κυρίου. Μπράβο Λένα!

    Απάντηση
  3. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Eλένη είχα απαντήσει στο σχόλιο σου μα δεν το βλέπω.Λ’εω λοιπόν ξανά ότι καλά έκανες και είπες ΑΝ είναι αληθινη η ιστορία Θα μπορούσε να είναι, όμως ‘οχι δεν ήταν. Ο ΌΛΟΣ ΧΏΡΟΣ ΝΑΙ ΥΠΑΡΚΤΌΣ.Ευχαριστώ για το μπράβο σου

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Το μολύβι σου πάντα πρόθυμο και ξεχωριστό για να μας βάζει στο κλίμα τόσο φανταστικών όσο και σε πραγματικών ιστοριών!Μπράβο σου Λένα!

    Απάντηση
  5. Ασημινα Λεοντη

    Για μιαν αγαπη σκοτωσε..που μπορει να φτασει το συναισθημα και ποσο κυριαρχο στο ψυχισμο μας….και οσα δεν φτανει ο χρονος σε μια στιγμη το ρου της ζωης..γινεται..φυλακη…πολυ καλο Λενα.και για ταινια σουπερ θεμα…!!
    Καλο βραδυ!

    Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Δεν μετέφερες απλώς την ιστορία Λένα αλλά με το δικό σου μοναδικό τρόπο γραφής τη ζωντάνεψες μπροστά στα μάτια μας. Ένα ακόμα Μπράβο, δικαιωματικά σου αξίζει.

    Απάντηση
  7. Βάσω Καρλή

    Δε μετέφερες απλώς την ιστορία Λένα, αλλά τη ζωντάνεψες μπροστά στα μάτια μας, με το μοναδικό τρόπο γραφής σου. Ένα ακόμη Μπράβο, δικαιωματικά σου αξίζει.

    Απάντηση
  8. Αθηνά Μαραβέγια

    Εγώ τώρα, η καημένη χορεύτρια, τι να πω;
    Μου άρεσε πάρα πολύ η μυρωδιά και οι εικόνες του μπιστρό, αλλά και το αστυνομικό σου δαιμόνιο και κυρίαρχο τον κύριο Έρω(ν)τα!!!!!!!!!!!!!!
    Εύγε σου, κοριτσάκι μου, για πολλοστή φορά!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  9. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    ΧΑ ΧΑ ΧΑ α βρε χορεύτρια …Αργείς να γράψεις σχόλιο αλλά όταν το κάνεις του δίνεις και κατλαβαίνει!!! Ευχαριστώ Νανάκα μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!