Το δέρμα μου δεν θα γίνει απαλό σαν το δικό σου.
Το δικό μου είναι σκληρό, γεμάτο σημάδια,
αλλού πιο σκούρο, αλλού πιο φωτεινό.
Το δικό σου είναι φτιαγμένο από μετάξι.
Το δικό μου ποτέ δε θα του μοιάσει,
αναρωτήθηκες όμως γιατί;
Γιατί το δέρμα μου είναι σκληρό και άγριο;
Αναρωτήθηκες τι το έκανε έτσι,
γιατί εγκατέλειψε την ομορφιά που προοριζόταν να αποκτήσει;
Ίσως γιατί χρειάστηκε να προστατεύσει κάτι,
κάτω από αυτό,
κάτι που αξίζει πολλά παραπάνω.
Ίσως γιατί δεν του δόθηκε η ευκαιρία να κάνει διαφορετικά.
Το φορούσα καθημερινά, ενώ εσύ ξεκούραζες το δικό σου.
Τριβόταν με τις πέτρες, όταν το δικό σου το αγκάλιαζαν τα ρόδα.
Και τώρα με αποστρέφεσαι,
γυρνάς το βλέμμα σου στο άγριο δέρμα που έχω αποκτήσει.
Που βγάζει αλλού άρωμα κάπνας
και αλλού λεβάντας.
Η ομορφιά, όταν ανακατεύεται με την σκληρότητα,
δε σε αγγίζει, δεν αξίζει για σένα.
Όμως, αν αναρωτιόσουν ποτέ από που πηγάζει το άρωμα λεβάντας
που επισκιάζει πού και πού την κάπνα,
θα σου απαντούσα: από μέσα μου.
Εάν σε ρωτούσα από που πηγάζει το δικό σου άρωμα,
θα μου απαντούσες: μου το έδωσαν τα ρόδα.

_

γράφει η Αφροδίτη Βαμιεδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!