Το δέρμα

10.06.2017

Το δέρμα μου δεν θα γίνει απαλό σαν το δικό σου.
Το δικό μου είναι σκληρό, γεμάτο σημάδια,
αλλού πιο σκούρο, αλλού πιο φωτεινό.
Το δικό σου είναι φτιαγμένο από μετάξι.
Το δικό μου ποτέ δε θα του μοιάσει,
αναρωτήθηκες όμως γιατί;
Γιατί το δέρμα μου είναι σκληρό και άγριο;
Αναρωτήθηκες τι το έκανε έτσι,
γιατί εγκατέλειψε την ομορφιά που προοριζόταν να αποκτήσει;
Ίσως γιατί χρειάστηκε να προστατεύσει κάτι,
κάτω από αυτό,
κάτι που αξίζει πολλά παραπάνω.
Ίσως γιατί δεν του δόθηκε η ευκαιρία να κάνει διαφορετικά.
Το φορούσα καθημερινά, ενώ εσύ ξεκούραζες το δικό σου.
Τριβόταν με τις πέτρες, όταν το δικό σου το αγκάλιαζαν τα ρόδα.
Και τώρα με αποστρέφεσαι,
γυρνάς το βλέμμα σου στο άγριο δέρμα που έχω αποκτήσει.
Που βγάζει αλλού άρωμα κάπνας
και αλλού λεβάντας.
Η ομορφιά, όταν ανακατεύεται με την σκληρότητα,
δε σε αγγίζει, δεν αξίζει για σένα.
Όμως, αν αναρωτιόσουν ποτέ από που πηγάζει το άρωμα λεβάντας
που επισκιάζει πού και πού την κάπνα,
θα σου απαντούσα: από μέσα μου.
Εάν σε ρωτούσα από που πηγάζει το δικό σου άρωμα,
θα μου απαντούσες: μου το έδωσαν τα ρόδα.

_

γράφει η Αφροδίτη Βαμιεδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου