Το θέατρο

7.07.2018

 

Η συνείδηση κοιτάει πίσω

και σου θυμίζει κάθε βράδυ

τις λάθος ατάκες

στης ζωής σου το θέατρο.

 

Ζωηροί θεατρίνοι

τραγουδούν στην παράσταση

μας γελάει απρόβλεπτο

της πλοκής το σενάριο.

Σκηνικό που αλλάζει

σ’ ένα πλάνο ανείδωτο

ποιον θα χειροκροτήσεις

θα αποδοκιμάσεις ;

 

Η συνείδηση βλέπει

τον λυγμό μες στα μάτια σου

προσωπείο χαμόγελο

της ψυχής σου το δάκρυ.

Η συνείδηση βλέπει

των χειλιών σου το τρέμουλο

ερινύες φαντάσματα

ευκαιρίες που γνέφουν.

 

Στης αυλαίας το κλείσιμο

πριν να σβήσουν τα φώτα

θα της πεις όσα έκανες

όσα πήγαν χαμένα

και μετά την απόκριση

ίσως τάχα σου μείνει

φωτεινό ιντερμέδιο

χρώμα να σε θυμίζει.

_

γράφει ο Ντίνος Γλαρός

Στον Τάκη Δημόπουλο

Εμπνευσμένο από τον ομώνυμο πίνακα

του Τάκη Δημόπουλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου