Select Page

Το κάδρο

Το κάδρο

Ανάμεσα στο πλήθος σε είδα να στέκεις ψευδαίσθηση. Το ρολόι απέναντί μου σκάλωσε τους δείχτες του. Το ήξερα πως ήταν στημένο όλο το σκηνικό μα προτίμησα να μείνω αφελής και αθώα. Σε πλησίαζα σπρώχνοντας τις ακίνητες φιγούρες ανθρώπων γύρω μου. Στρίμωχνα το σώμα μου ανάμεσα στις πολύταϊσμένες ουρές από κουστουμαρισμένους στη στάση των λεωφορείων και στα καφέ. Το βλέμμα σου πάνω μου φώτιζε όλη μου τη διαδρομή με ένα φως που δεν είχα ποτέ μου ξαναδεί. Σαν ανατολή. Ο ήλιος ανέβαινε ανάμεσά μας. Η μέρα σηκωνόταν μπροστά μας. Με ένα καινούριο όνομα. Αυτή που γεννιέται ανάμεσα σε ένα Σάββατο και σε μια Κυριακή. Μια ενδιάμεση μέρα. Ο κόσμος γύρω μας έχανε τα χρώματά του. Σε κάθε μου βήμα σαν Μίδας διαφορετικός έκανα ασπρόμαυρο ό,τι έπιανα. Κι όσο φεύγαν τα χρώματα, τόσο πέφτανε πάνω σου. Από τι χρώμα είσαι; Πιάνω να το σκεφτώ λίγο καλύτερα σαν σε πλησιάζω μα κανένα χρώμα από την παλέτα δεν απαντά με ολότητα. Μου γελάς και σκοντάφτω και γελάς περισσότερο. Όλα είναι τόσο αφηρημένα σαν ζωγραφιά. Σε ένα κάδρο περπατώ φιγούρα επαναστατική προσπαθώντας να αλλάξω τη θέση μου ενάντια στο ζωγράφο που με έφτιαξε μακριά σου. Κάθε βήμα μου γέρνει την κορνίζα. Κάθε κίνησή μου κουνά την πρόκα στον τοίχο. Κάπου στη μέση ο κόσμος γύρω μου κατηφορίζει. Κρατήσου, σου λέω ψιθυριστά. Μια σειρά από ίδια κοπή ανθρώπους πέφτει από το κάδρο στο πάτωμα σαν άμμος από κλεψύδρα που έκανε τρύπα. Κι ύστερα σαν περπατώ αρχίζω να γέρνω κι εγώ πάνω σου κι εσύ προς τα πίσω με τα χέρια σου ανοιχτά. Κάνω να απλώσω τα δικά μου στο παρά πέντε μας βήμα, μα ένα πολύχρωμο όνειρο με ξυπνά στο κρεβάτι. Αδικία…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

4 Σχόλια

  1. Απόστολος Παλιεράκης

    Αυτή που γεννιέται ανάμεσα σε ένα Σάββατο και μιά Κυριακή. Μια ενδιάμεση μέρα… Ονειρική αφήγηση, γλώσσα μοναδική και Ανδρομάχη Τζουγανάκη!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Ένα ασυνήθιστο κάδρο, με μια φιγούρα, που καταφέρνει πάρα πολύ καλά, να αποτυπώσει επάνω του, τόσο περίτεχνα, την πλοκή της ιστορίας.
    “Σε ένα κάδρο περπατώ φιγούρα επαναστατική προσπαθώντας να αλλάξω τη θέση μου ενάντια στο ζωγράφο που με έφτιαξε μακριά σου.” Τι όμορφη φράση: βγάζει δύναμη, πείσμα, θέληση, τρυφερότητα. Υπέροχο!!!!

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Ένα υπέροχο πεζό που κινείται με ποιητική διάθεση ανάμεσα σε ένα Σάββατο και μια Κυριακή. Αδικία να μην κρατάνε τα όνειρα περισσότερο.

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ και τους τρεις σας που στολίσατε το κείμενο μου με τόσο ομορφα λόγια… Εύχομαι ένα γεμάτο από στιγμές Σαββατοκύριακο

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!