Επιλέξτε Page

Το κάδρο

24.08.2017

Ανάμεσα στο πλήθος σε είδα να στέκεις ψευδαίσθηση. Το ρολόι απέναντί μου σκάλωσε τους δείχτες του. Το ήξερα πως ήταν στημένο όλο το σκηνικό μα προτίμησα να μείνω αφελής και αθώα. Σε πλησίαζα σπρώχνοντας τις ακίνητες φιγούρες ανθρώπων γύρω μου. Στρίμωχνα το σώμα μου ανάμεσα στις πολύταϊσμένες ουρές από κουστουμαρισμένους στη στάση των λεωφορείων και στα καφέ. Το βλέμμα σου πάνω μου φώτιζε όλη μου τη διαδρομή με ένα φως που δεν είχα ποτέ μου ξαναδεί. Σαν ανατολή. Ο ήλιος ανέβαινε ανάμεσά μας. Η μέρα σηκωνόταν μπροστά μας. Με ένα καινούριο όνομα. Αυτή που γεννιέται ανάμεσα σε ένα Σάββατο και σε μια Κυριακή. Μια ενδιάμεση μέρα. Ο κόσμος γύρω μας έχανε τα χρώματά του. Σε κάθε μου βήμα σαν Μίδας διαφορετικός έκανα ασπρόμαυρο ό,τι έπιανα. Κι όσο φεύγαν τα χρώματα, τόσο πέφτανε πάνω σου. Από τι χρώμα είσαι; Πιάνω να το σκεφτώ λίγο καλύτερα σαν σε πλησιάζω μα κανένα χρώμα από την παλέτα δεν απαντά με ολότητα. Μου γελάς και σκοντάφτω και γελάς περισσότερο. Όλα είναι τόσο αφηρημένα σαν ζωγραφιά. Σε ένα κάδρο περπατώ φιγούρα επαναστατική προσπαθώντας να αλλάξω τη θέση μου ενάντια στο ζωγράφο που με έφτιαξε μακριά σου. Κάθε βήμα μου γέρνει την κορνίζα. Κάθε κίνησή μου κουνά την πρόκα στον τοίχο. Κάπου στη μέση ο κόσμος γύρω μου κατηφορίζει. Κρατήσου, σου λέω ψιθυριστά. Μια σειρά από ίδια κοπή ανθρώπους πέφτει από το κάδρο στο πάτωμα σαν άμμος από κλεψύδρα που έκανε τρύπα. Κι ύστερα σαν περπατώ αρχίζω να γέρνω κι εγώ πάνω σου κι εσύ προς τα πίσω με τα χέρια σου ανοιχτά. Κάνω να απλώσω τα δικά μου στο παρά πέντε μας βήμα, μα ένα πολύχρωμο όνειρο με ξυπνά στο κρεβάτι. Αδικία…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Απόστολος Παλιεράκης

    Αυτή που γεννιέται ανάμεσα σε ένα Σάββατο και μιά Κυριακή. Μια ενδιάμεση μέρα… Ονειρική αφήγηση, γλώσσα μοναδική και Ανδρομάχη Τζουγανάκη!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Ένα ασυνήθιστο κάδρο, με μια φιγούρα, που καταφέρνει πάρα πολύ καλά, να αποτυπώσει επάνω του, τόσο περίτεχνα, την πλοκή της ιστορίας.
    “Σε ένα κάδρο περπατώ φιγούρα επαναστατική προσπαθώντας να αλλάξω τη θέση μου ενάντια στο ζωγράφο που με έφτιαξε μακριά σου.” Τι όμορφη φράση: βγάζει δύναμη, πείσμα, θέληση, τρυφερότητα. Υπέροχο!!!!

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Ένα υπέροχο πεζό που κινείται με ποιητική διάθεση ανάμεσα σε ένα Σάββατο και μια Κυριακή. Αδικία να μην κρατάνε τα όνειρα περισσότερο.

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ και τους τρεις σας που στολίσατε το κείμενο μου με τόσο ομορφα λόγια… Εύχομαι ένα γεμάτο από στιγμές Σαββατοκύριακο

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου