Select Page

Το κλάμα του μωρού

Το κλάμα του μωρού

Αχτινοβόλησε ξανά η χαρά του οικοδεσπότη. Δέθηκε η αγάπη με την πράξη και άνοίχτηκε η πόρτα, χύθηκαν τα λόγια. Χείμαρρος ορμητικός κυλούσε η καλοσύνη και τα παιδιά ζεστάθηκαν από το γέλιο που αντηχούσε εντός του μικρού σπιτιού, του φτωχικά ντυμένου με τους τέσσερις τοίχους πλαγιαστά κλεισμένους. Εκεί ήταν που γεννήθηκε το κλάμα ενός μωρού. Στο διπλανό αρχοντικό, ξεφάντωμα αντηχούσε. Νύχτα τρανή. Βουτήξτε στη θαλπωρή που παρέχει η απόλαυση της πλαδαρής ζωής. Φώτα, κοσμήματα που αστράφτουν, πανάκριβα δώρα, λαχταριστά φαγητά. Μόνο που εδώ δεν ακούστηκε το κλάμα. Ίσως να μην προγραμματίζονταν γεννητούρια στον οίκο της χλιδής. Ίσως να μη θυμόντουσαν για ποιά γεννέθλια ψάλλει απόψε όλη η Γη. Όμως, δεν έμαθαν ποτέ για το βρέφος της διπλανής πόρτας. Γεννήθηκε μια νύχτα σιωπηλή, εκεί που η οικοδέσποινα ευχαρίστησε τον άστεγο και τα επτά ξεχασμένα αδέρφια που ήρθαν και έφαγαν μαζί την ώρα που γεννιόταν ο Λυτρωτής.

 

_

γράφει η Μαρία Καντάνη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος