Το κορίτσι και τα άστρα

15.01.2017

Ένα κορίτσι μελαγχολικό που κοίταζε τα άστρα,
μικρές λευκές κουκίδες, μικρές τυφλές ελπίδες,
όνειρα απατηλά, μα όχι και τόσο,
πόσο κοντά, μα και πόσο μακριά,
η σκέψη της ταξίδευε, εκεί ψηλά στα ουράνια,
βλέπεις αυτό το φως εκεί είναι ο μπαμπάς τής είπανε,
και πόσο μακριά, και πόσο κοντά,
δεν ήξερε, μόνο ήλπιζε,
και η ελπίδα να τον βρει, η ελπίδα για ζωή,
χάθηκε μες στις σκέψεις της, και το κύμα έσκαγε στα πόδια της,
ονειρεύτηκε
έκανε ευχές η ζωή της να αλλάξει,
πόσο αγαλλίαση ένιωθε και πόσο ανάλαφρη σαν να ταξίδευε μαζί τους,
το κορίτσι με τα άστρα,
και να που ξημέρωσε, και δεν το κατάλαβε,
η αυγή έδωσε τέλος στα όνειρά της
τη βρήκαν εκεί δίπλα στο κύμα,
το πρόσωπό της έλαμπε, τα μάτια της έμοιαζαν με άστρα,
δε μίλησε, μόνο χαμογέλασε...

_

γράφει η Μαρία Καφφέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    δε μίλησε.. Μόνο χαμογέλασε… Πόσο όμορφο!!!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Πάντα θα ζούμε με την ελπίδα και θα ονειρευόμαστε. Πάρα πολύ ωραίο!!!

    Απάντηση
  3. Maria Kaffe

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα σας λόγια. Μου δίνετε χαρα και έμπνευση να συνεχίσω να δημιουργώ και να εκφραζομαι.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου