Ένα κορίτσι μελαγχολικό που κοίταζε τα άστρα,
μικρές λευκές κουκίδες, μικρές τυφλές ελπίδες,
όνειρα απατηλά, μα όχι και τόσο,
πόσο κοντά, μα και πόσο μακριά,
η σκέψη της ταξίδευε, εκεί ψηλά στα ουράνια,
βλέπεις αυτό το φως εκεί είναι ο μπαμπάς τής είπανε,
και πόσο μακριά, και πόσο κοντά,
δεν ήξερε, μόνο ήλπιζε,
και η ελπίδα να τον βρει, η ελπίδα για ζωή,
χάθηκε μες στις σκέψεις της, και το κύμα έσκαγε στα πόδια της,
ονειρεύτηκε
έκανε ευχές η ζωή της να αλλάξει,
πόσο αγαλλίαση ένιωθε και πόσο ανάλαφρη σαν να ταξίδευε μαζί τους,
το κορίτσι με τα άστρα,
και να που ξημέρωσε, και δεν το κατάλαβε,
η αυγή έδωσε τέλος στα όνειρά της
τη βρήκαν εκεί δίπλα στο κύμα,
το πρόσωπό της έλαμπε, τα μάτια της έμοιαζαν με άστρα,
δε μίλησε, μόνο χαμογέλασε...

_

γράφει η Μαρία Καφφέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!