Το κορίτσι του Καρά Ντερέ (Μέρος Α’)

18.10.2017

«Είσαι η μόνη που δεν έχεις οικογένεια, Ελπίδα». Αυτή η φράση γυρνούσε ξανά και ξανά στο μυαλό της από την ώρα που ο ανώτερός της, της ανακοίνωσε την μετάθεσή της στο αστυνομικό τμήμα του Σιδηρόνερου Δράμας. Έσβησε το μισοτελειωμένο της τσιγάρο και άνοιξε τον χάρτη να δει που ακριβώς βρισκόταν αυτό το μέρος.
«Κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία… εξαιρετικά…» μονολόγησε απρόθυμα. Γέννημα θρέμμα Πειραιώτισσα πώς θα άντεχε να μην βλέπει θάλασσα. Απέμεναν μόλις 48 ώρες για να μαζέψει τα τελευταία πράγματά της.
Ο ρυθμικός ήχος του τρένου την είχε νανουρίσει για τα καλά και ούτε που κατάλαβε πότε πέρασαν τόσες ώρες ταξιδιού. Ξύπνησε λίγο πριν φτάσει στον προορισμό της. Άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε έκπληκτη έξω από το παράθυρο το τοπίο που απλωνόταν μπροστά της. Ανακάθισε στη θέση της. Τελικά και η ορεινή Ελλάδα έχει τις ομορφιές της, φάνηκε να σκέφτεται, αν και κατά βάθος θα προτιμούσε να μην το ζούσε όλο αυτό.
Οι πόρτες του βαγονιού άνοιξαν και μια ψυχρή ριπή ανέμου την καλωσόρισε, κάνοντάς της ξεκάθαρο ότι ο χειμώνας εδώ δεν παίζει παιχνίδια. Πάγωσε τόσο το πρόσωπό της που δεν μπόρεσε να κάνει ούτε μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας και έτσι περιορίστηκε στις δυσάρεστες σκέψεις της. Περπατώντας προς της είσοδο του σταθμού, οι παχιές και αφράτες νιφάδες χιονιού που στροβιλίζονταν με μανία από τον δυνατό αέρα πρόλαβαν να καλύψουν τα κατάμαυρα μαλλιά της, να χωθούν ανάμεσα στις βλεφαρίδες της. Στις πληροφορίες την ενημέρωσαν πως το επόμενο λεωφορείο για Σκαλωτή, το χωριό όπου νοίκιασε το σπίτι στο οποίο θα ζούσε όσο κρατούσε η θητεία της εκεί, θα περνούσε σε δύο ώρες, οπότε κάλεσε ένα ταξί για να εξυπηρετηθεί πιο άμεσα.
Το χωριό ήταν ορεινό, περιτριγυρισμένο από πυκνά δάση που τώρα το χειμώνα ήταν κατάλευκα από το χιόνι. Ένα ποταμάκι συμπλήρωνε τον φυσικό πλούτο του και ήταν ιδανικό γι’ αυτούς που αγαπούν τη φύση. Μια εκκλησία, ένα μικρό καφενείο που δούλευε και σαν μπακάλικο παρέχοντας τα πολύ-πολύ βασικά, μια κακοδιατηρημένη παιδική χαρά, το νεκροταφείο, το παλιό σχολείο και η παλιά λέσχη αξιωματικών ήταν τα βασικά κτήρια του χωριού. Το σπίτι ήταν μετρίων διαστάσεων, αλλά φτιαγμένο ευτυχώς με πολύ γούστο. Ήταν στην άκρη ενός μεγάλου δάσους, του Καρά Ντερέ, που αργότερα έμαθε ότι το ονομάζουν «Το καταραμένο δάσος», μιας που όποιος προσπάθησε να το εξερευνήσει, δεν βρήκε ποτέ ξανά την έξοδο από αυτό. Άλλοι πάλι, που πιστεύουν σ’ αυτές τις ιστορίες τις μεταφυσικές, λένε πως εκεί ζει χιλιάδες χρόνια μια οντότητα, μια νεράιδα, αλλά όχι από αυτές που διαβάζουμε στα παραμύθια, αλλά μια άλλη πιο σκοτεινή.
«Αηδίες», απάντησε όταν της αράδιασαν ένα σωρό ιστορίες ο Αλέξανδρος και οι Μερόπη, οι δυο φίλοι που κατάφερε να κάνει από τη στιγμή που ήρθε σε αυτόν τον τόπο. Οι υπόλοιποι την απέφευγαν χωρίς να μπορεί να καταλάβει τον λόγο.
«Είναι επειδή ζεις σε αυτό το σπίτι» της είπαν και οι δυο ταυτόχρονα και ψιθυριστά.
«Μα τι μου λέτε τώρα, ρε παιδιά; Καταραμένο δάσος, νεράιδες και κουραφέξαλα. Αυτά είναι ιστορίες για μικρά παιδιά και για αλαφροΐσκιωτους. Εγώ είμαι αστυνομικός. Για κάθε εξαφάνιση υπάρχει και μια λογική εξήγηση. Και τώρα τι μου λέτε εσείς…»
«Κι όμως» της εξήγησε ο Αλέξανδρος, «το σπίτι στο οποίο μένεις, είναι χρόνια ακατοίκητο, από όταν…». Κόμπιασε.

«Θυμάσαι Μερόπη;»

Η κοπέλα κούνησε καταφατικά το κεφάλι της, χωρίς να βγάλει λέξη.
«Καλά, άσε, Αλέξανδρε, μου λες μια άλλη φορά. Αρκετά άκουσα γι΄ απόψε και δεν θα μπορέσω να κοιμηθώ» είπε η Ελπίδα μη μπορώντας να συγκρατήσει τα γέλια της.
Την επόμενη μέρα και ενώ έπινε τον καφέ της στο γραφείο, της ήρθε στο μυαλό το παράξενο όνειρο που είχε δει το προηγούμενο βράδυ. Περπατούσε, λέει, μέσα στο Καρά Ντερέ, όταν άκουσε έναν ήχο, τόσο απαλό που, παρόλο που δεν φυσούσε καθόλου και στο δάσος είχε απλωθεί μια απόκοσμη σιωπή, μόλις και μετά βίας ακουγόταν. Συνέχισε το περπάτημα προσπαθώντας να μαντέψει τι ήταν. Κάτι σαν κελάιδισμα, αλλά δεν ήταν και σίγουρη. Καθώς περπατούσε μέσα στο δάσος, γινόταν όλο και πιο καθαρός μέχρι που κατάλαβε πως ήταν μελωδία από… ένα πιάνο! Κοντοστάθηκε για μια στιγμή. Τι δουλειά μπορεί να έχει ένα πιάνο στη μέση του δάσους; Και ποιος παίζει; Η περιέργειά της μεγάλωσε για τα καλά και συνέχισε να βαδίζει προς την κατεύθυνση που ερχόταν ο παράξενος αυτός ήχος. Ήταν ένα πολύ αργό και λυπητερό κομμάτι. Μπορούσε πλέον να το ακούσει καθαρά όταν, ξαφνικά, διακόπηκε. Χωμένη μέσα στα δέντρα, με έκπληκτα μάτια μπόρεσε να διακρίνει ένα γυαλιστερό, μαύρο πιάνο και το κάθισμά του. Φαινόταν ολοκαίνουριο. Κοίταξε γύρω μα δεν υπήρχε κανείς. Ούτε αποτυπώματα ποδιών να απομακρύνονται. Τίποτα. Το μόνο ζωντανό πλάσμα που μπορούσε να δει, ήταν ένα κατάμαυρο κοράκι καθισμένο πάνω στο πιάνο να την κοιτάζει επίμονα με τα ολοστρόγγυλα σαν μαύρες γυαλιστερές χάντρες μάτια του. Και εκεί ήταν που ξύπνησε. Η μόνη λογική εξήγηση που έδωσε στον εαυτό της ήταν ότι απλά επηρεάστηκε από τις ανόητες ιστορίες του Αλέξανδρου. Δεν έδωσε συνέχεια στα παιχνίδια του υποσυνείδητού της και συνέχισε τη δουλειά της.
Την ησυχία του γραφείου της τάραξε η ξαφνική έφοδος του συναδέλφου της οποίος μπήκε μέσα φουριόζος και με κομμένη την ανάσα μπόρεσε μόνο να πει «Έχουμε νέα εξαφάνιση». Η Ελπίδα τινάχτηκε από την καρέκλα της. Το διάστημα που ήταν εκεί δεν είχε συμβεί καμία εξαφάνιση. Αμέσως ζήτησε να μάθει λεπτομέρειες.
«Χτες το βράδυ, γύρω στη 01:30 μια παρέα τριών ανδρών είδε τον Μιχάλη, τον γιο της μανάβισσας να προχωράει προς…» είπε ο νεαρός αστυνομικός και σταμάτησε.
«Γιατί σταμάτησες;» τον ρώτησε η Ελπίδα.
«…προς το καταραμένο δάσος» απάντησε εκείνος μαζεμένα, ξέροντας τις απόψεις της ανωτέρου του.
Του έκανε νόημα με το κεφάλι της να συνεχίσει, χωρίς να σχολιάσει το παραμικρό.
«Του φώναξαν πολλές φορές, αλλά εκείνος δεν ανταποκρίθηκε. Ούτε καν στάθηκε. Προχώρησε και μπήκε μέσα στο δάσος σαν να μην τους είχε ακούσει καν».
«Και γιατί δεν τον κυνήγησαν; Γιατί δεν προσπάθησαν να τον σταματήσουν;» ρώτησε η Ελπίδα προσπαθώντας να κρατήσει την ψυχραιμία της.
Ο νεαρός αστυνομικός έσκυψε το κεφάλι δίχως να απαντήσει.
«Ε, όχι! Δεν είναι δυνατόν! Πάλι τα ίδια; Πάλι οι ίδιες ανόητες δεισιδαιμονίες!» ξέσπασε με οργή χτυπώντας και τα δυο της χέρια στο γραφείο κάνοντας τον καφέ της να αναπηδήσει και να χυθεί στο γραφείο της.
«Ξέρετε...» προσπάθησε να δικαιολογηθεί ο νεαρός αστυνομικός.
«Όχι, δεν ξέρω! Πάψε! Δεν θέλω να ακούσω τίποτε άλλο! Έχετε ένα σωρό εξαφανίσεις και αντί να ανοίξετε το θέμα, να ψάξετε και να βρεθεί επιτέλους μια λύση σε αυτό το μυστήριο, εσείς ρίχνετε την ευθύνη στο κακό πνεύμα του δάσους! Πώς είναι δυνατόν;».
Οι φλέβες στο λαιμό της ήταν κάτι παραπάνω από εμφανείς. Έτρεμε από την οργή της. Τέντωσε με νευρικότητα τη στολή της και έκατσε στο γραφείο με τα χέρια της πλεγμένα μπροστά στο πρόσωπό της.
«Και αυτοί οι τρεις πού είναι τώρα; Γιατί δεν ενημέρωσαν; Ή μάλλον άσε, μη μου πεις. Κατάλαβα» συνέχισε στον ίδιο τόνο.
« Τους έχω έξω και περιμένουν. Η μανάβισσα έτρεξε ουρλιάζοντας για βοήθεια στο καφενείο. Μόλις είχε ανακαλύψει ότι ο γιος της δεν είχε κοιμηθεί στο σπίτι τους το βράδυ. Περνούσα απέξω. Άκουσα τις φωνές και μπήκα μέσα. Ρώτησα τι συμβαίνει και αν γνωρίζει κάποιος κάτι. Έναν από τους τρεις σηκώθηκε και μου είπε για το περιστατικό. Θεώρησα καλό να τους φέρω να μιλήσετε μαζί τους».
Η Ελπίδα ξεφύσησε έντονα.
«Φερ' τους εδώ. Και εσύ να μείνεις απέξω. Ίσως σε χρειαστώ» του απάντησε κοφτά.
Ο νεαρός αστυνομικός υπάκουσε και χωρίς να χάσει δευτερόλεπτο βγήκε από το γραφείο της μπαίνοντας μετά από λίγο μαζί με τους τρεις μάρτυρες του χτεσινού γεγονότος.

_

γράφει η Ρούλα Κόζη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου