Το κουτάκι

22.11.2016

woman_alone_waiting

Ακούμπησε το μικρό κουτάκι στην τσέπη της και χαμογέλασε. Ξάπλωσε στο παγκάκι και περίμενε να έρθει το επόμενο τρένο. Θα έφευγε. Για πάντα. Δεν ήξερε προς τα πού θα πήγαινε, αλλά δεν την ένοιαζε. Είχε ό,τι χρειαζόταν μαζί της. «Και θα το έχω για πάντα» σκέφτηκε και χάιδεψε τρυφερά την τσέπη της.

Έβρεχε πολύ και στον σταθμό δεν υπήρχε πολύς κόσμος. Αλλά ένιωθε τα βλέμματα όλων να είναι καρφωμένα πάνω της. Αποφάσισε να βγάλει το κουτί από την τσέπη. Ήθελε να το ξαναδεί ακόμα μία φορά. Να νιώσει τον Νίκο δίπλα της.

Έβγαλε το βαμμένο από αίμα κουτί από την τσέπη της. Το αίμα έσταζε στα ρούχα της, αλλά εκείνη δεν έδωσε σημασία. Άνοιξε το κουτί και είδε μέσα τον «Νίκο» της, το κομμένο δεξί δάχτυλο του συζύγου της. Το άγγιξε και χαμογέλασε ξανά. Φίλησε την βέρα του δαχτύλου και τη δική της βέρα και μονολόγησε: «Τώρα θα είσαι για πάντα δικός μου. Δεν θα με εγκαταλείψεις ποτέ. Θα σε κουβαλάω μία ζωή μαζί μου.»

Γέλασε δυνατά. Ο κόσμος στον σταθμό αυξανόταν. Κοίταξε τριγύρω της. Ένα σωρό βλέμματα ήταν καρφωμένα πάνω της. Ένα κύμα οργής διαπέρασε το κορμί της. «Τι ζητούν όλοι αυτοί; Γιατί με κοιτάνε έτσι; Θέλουν να κλέψουν τον Νίκο μου;» «Είναι ο σύζυγος μου» φώναξε δυνατά, δείχνοντας το κουτί με το κομμένο δάχτυλο.

«Μαζί ήμασταν τόσα χρόνια. Αγαπηθήκαμε από την πρώτη στιγμή και ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι. Μέχρι που…» σταμάτησε για μια στιγμή και κάτι ετοιμάστηκε να βγάλει από την τσέπη. Δύο τρομαγμένες φωνές ακούστηκαν από μακριά. Δεν την ενόχλησαν όμως. Έβγαλε την φωτογραφία μίας γυναίκας.

«Μέχρι που αυτή εδώ εμφανίστηκε στην ζωή μας», συνέχισε. «Τότε όλα άλλαξαν. Ο Νίκος έπαψε να με αγκαλιάζει, να μου μιλά τρυφερά. Έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι. Διάφορες σκέψεις με βασάνιζαν. Και αν ήθελε να με παρατήσει; Και αν ήθελε να φύγει από το σπίτι; Πώς θα ζούσα χωρίς αυτόν;

Εχθές βρήκα την φωτογραφία αυτής της γυναίκας στο μπουφάν του. Δεν του είπα τίποτα. Τον ακολούθησα και τον είδα να την φιλάει. Την μίσησα. Μου πήρε τον άντρα.» ούρλιαξε στο έντρομο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στο σταθμό.

«Ένιωθα τόσο μίσος. Πώς τόλμησε να αγαπήσει άλλη γυναίκα; Πώς τόλμησε να φιλήσει κάποια άλλη; Έχανα τα λογικά μου. Το ένιωθα. Δεν είχα πια κανέναν. Ο μοναδικός άντρας που αγάπησα με πρόδωσε. Θα με άφηνε για αυτήν. Θα έμενα εντελώς μόνη. Όχι, δεν έπρεπε να συμβεί αυτό. Δεν θα τον άφηνα να φύγει.

Μετά από ώρες επέστρεψα στο σπίτι. Τον βρήκα να κοιμάται. Ξάπλωσα δίπλα του. Πήγα να τον φιλήσω και μύρισα γυναικείο άρωμα. Δεν ήταν το δικό μου. Ήταν το δικό της άρωμα. Θόλωσα. Δεν θυμάμαι τι συνέβη ακριβώς. Ούτε τι έκανα εγώ. Μόνο σκοτάδι θυμάμαι. Τίποτα άλλο. Είχα κλειστά τα μάτια μου και κουνούσα το χέρι μου. Άκουσα δύο κραυγές. Αλλά δεν άνοιξα τα μάτια μου. Κούνησα αρκετές φορές το χέρι μου και μετά κοιμήθηκα.

Ξύπνησα το πρωί και ακούμπησα τον Νίκο. Ένιωσα κάτι υγρό να κυλάει στα δάχτυλα μου. Ήταν αίμα. Γύρισα και είδα τον Νίκο νεκρό. Μαχαιριές υπήρχαν σε όλο του το σώμα.  Κάτω από το μαξιλάρι μου, έπιασα το μαχαίρι.

Εγώ τον σκότωσα. Ναι, εγώ. Πήρα ξανά το μαχαίρι και έκοψα προσεκτικά το δεξί του δάχτυλο. Τώρα δεν μπορεί να φύγει μακριά μου» είπε και έκατσε στο παγκάκι. Έκλεισε τα μάτια της. «Θα ξεκουραστώ λίγο πριν έρθει το τρένο». Δύο αστυνομικοί που είχαν ειδοποιηθεί από τον υπεύθυνο του σταθμού, την πλησίασαν και την συνέλαβαν.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Δυνατό κείμενο …. αλληλένδετα τα ψυχολογικά δράματα που οδήγησαν στην τραγική πράξη. Μου άρεσε πάρα πολύ μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Ανατρίχιασα με την εξέλιξη της υπόθεσης, παρόλα αυτά με άγγιξε πολύ σαν κείμενο. Πολύ ωραίο!!!

    Απάντηση
  3. Μάρθα Δήμου

    Συγχαρητήρια για το δυνατό κείμενο. Καλή συνέχεια!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου