Το κουτάκι

22.11.2016

woman_alone_waiting

Ακούμπησε το μικρό κουτάκι στην τσέπη της και χαμογέλασε. Ξάπλωσε στο παγκάκι και περίμενε να έρθει το επόμενο τρένο. Θα έφευγε. Για πάντα. Δεν ήξερε προς τα πού θα πήγαινε, αλλά δεν την ένοιαζε. Είχε ό,τι χρειαζόταν μαζί της. «Και θα το έχω για πάντα» σκέφτηκε και χάιδεψε τρυφερά την τσέπη της.

Έβρεχε πολύ και στον σταθμό δεν υπήρχε πολύς κόσμος. Αλλά ένιωθε τα βλέμματα όλων να είναι καρφωμένα πάνω της. Αποφάσισε να βγάλει το κουτί από την τσέπη. Ήθελε να το ξαναδεί ακόμα μία φορά. Να νιώσει τον Νίκο δίπλα της.

Έβγαλε το βαμμένο από αίμα κουτί από την τσέπη της. Το αίμα έσταζε στα ρούχα της, αλλά εκείνη δεν έδωσε σημασία. Άνοιξε το κουτί και είδε μέσα τον «Νίκο» της, το κομμένο δεξί δάχτυλο του συζύγου της. Το άγγιξε και χαμογέλασε ξανά. Φίλησε την βέρα του δαχτύλου και τη δική της βέρα και μονολόγησε: «Τώρα θα είσαι για πάντα δικός μου. Δεν θα με εγκαταλείψεις ποτέ. Θα σε κουβαλάω μία ζωή μαζί μου.»

Γέλασε δυνατά. Ο κόσμος στον σταθμό αυξανόταν. Κοίταξε τριγύρω της. Ένα σωρό βλέμματα ήταν καρφωμένα πάνω της. Ένα κύμα οργής διαπέρασε το κορμί της. «Τι ζητούν όλοι αυτοί; Γιατί με κοιτάνε έτσι; Θέλουν να κλέψουν τον Νίκο μου;» «Είναι ο σύζυγος μου» φώναξε δυνατά, δείχνοντας το κουτί με το κομμένο δάχτυλο.

«Μαζί ήμασταν τόσα χρόνια. Αγαπηθήκαμε από την πρώτη στιγμή και ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι. Μέχρι που…» σταμάτησε για μια στιγμή και κάτι ετοιμάστηκε να βγάλει από την τσέπη. Δύο τρομαγμένες φωνές ακούστηκαν από μακριά. Δεν την ενόχλησαν όμως. Έβγαλε την φωτογραφία μίας γυναίκας.

«Μέχρι που αυτή εδώ εμφανίστηκε στην ζωή μας», συνέχισε. «Τότε όλα άλλαξαν. Ο Νίκος έπαψε να με αγκαλιάζει, να μου μιλά τρυφερά. Έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι. Διάφορες σκέψεις με βασάνιζαν. Και αν ήθελε να με παρατήσει; Και αν ήθελε να φύγει από το σπίτι; Πώς θα ζούσα χωρίς αυτόν;

Εχθές βρήκα την φωτογραφία αυτής της γυναίκας στο μπουφάν του. Δεν του είπα τίποτα. Τον ακολούθησα και τον είδα να την φιλάει. Την μίσησα. Μου πήρε τον άντρα.» ούρλιαξε στο έντρομο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στο σταθμό.

«Ένιωθα τόσο μίσος. Πώς τόλμησε να αγαπήσει άλλη γυναίκα; Πώς τόλμησε να φιλήσει κάποια άλλη; Έχανα τα λογικά μου. Το ένιωθα. Δεν είχα πια κανέναν. Ο μοναδικός άντρας που αγάπησα με πρόδωσε. Θα με άφηνε για αυτήν. Θα έμενα εντελώς μόνη. Όχι, δεν έπρεπε να συμβεί αυτό. Δεν θα τον άφηνα να φύγει.

Μετά από ώρες επέστρεψα στο σπίτι. Τον βρήκα να κοιμάται. Ξάπλωσα δίπλα του. Πήγα να τον φιλήσω και μύρισα γυναικείο άρωμα. Δεν ήταν το δικό μου. Ήταν το δικό της άρωμα. Θόλωσα. Δεν θυμάμαι τι συνέβη ακριβώς. Ούτε τι έκανα εγώ. Μόνο σκοτάδι θυμάμαι. Τίποτα άλλο. Είχα κλειστά τα μάτια μου και κουνούσα το χέρι μου. Άκουσα δύο κραυγές. Αλλά δεν άνοιξα τα μάτια μου. Κούνησα αρκετές φορές το χέρι μου και μετά κοιμήθηκα.

Ξύπνησα το πρωί και ακούμπησα τον Νίκο. Ένιωσα κάτι υγρό να κυλάει στα δάχτυλα μου. Ήταν αίμα. Γύρισα και είδα τον Νίκο νεκρό. Μαχαιριές υπήρχαν σε όλο του το σώμα.  Κάτω από το μαξιλάρι μου, έπιασα το μαχαίρι.

Εγώ τον σκότωσα. Ναι, εγώ. Πήρα ξανά το μαχαίρι και έκοψα προσεκτικά το δεξί του δάχτυλο. Τώρα δεν μπορεί να φύγει μακριά μου» είπε και έκατσε στο παγκάκι. Έκλεισε τα μάτια της. «Θα ξεκουραστώ λίγο πριν έρθει το τρένο». Δύο αστυνομικοί που είχαν ειδοποιηθεί από τον υπεύθυνο του σταθμού, την πλησίασαν και την συνέλαβαν.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Δυνατό κείμενο …. αλληλένδετα τα ψυχολογικά δράματα που οδήγησαν στην τραγική πράξη. Μου άρεσε πάρα πολύ μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Ανατρίχιασα με την εξέλιξη της υπόθεσης, παρόλα αυτά με άγγιξε πολύ σαν κείμενο. Πολύ ωραίο!!!

    Απάντηση
  3. Μάρθα Δήμου

    Συγχαρητήρια για το δυνατό κείμενο. Καλή συνέχεια!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου