Το κοχύλι

11.02.2017

Από το ανοικτό παράθυρο φάνηκε στο βάθος η θάλασσα. Το ελαφρύ αεράκι φούσκωνε ξανά και ξανά τη λευκή κουρτίνα. Πλησίασε το περβάζι, άπλωσε τα χέρια της και την τράβηξε παράμερα. Τα μάτια  μίκρυναν. Είδε ξανά εκείνη την παραλία, τα ίχνη της πάνω στην υγρή άμμο, τα μαλλιά της λυτά να πηγαίνουν μια από δω και μια από κει. Το καπέλο που γλιστρά και πέφτει, ποτέ της δεν το έδενε, της άρεζε να αφήνει τις κορδέλες του να κρέμονται στις άκρες του προσώπου. Κι εκεί που το κυνηγά και το πιάνει ανάμεσα στα άσπρα βότσαλα, το βλέπει. Το παίρνει στα χέρια της, το κοιτά με έκπληξη κι ύστερα το κλείνει στην παλάμη.

 Τα κλάματα τα άκουσε πριν μπει στην αυλή. Κάτω από το πεύκο τη βλέπει που κλαίει. Τα χέρια, μικρές μπουνιές, τρίβουν τα μάτια χωρίς σταματημό κι αυτά δεν κοιτούν τον άνδρα που μιλάει. Την πλησιάζει, της χαϊδεύει τα μαλλιά και της παίρνει τις μικρές σταγόνες που ακόμη κυλούν στο μάγουλο.

-Έλα, μην κλαις. Κοίτα, κοίτα τι έχω εδώ για σένα. Της δείχνει την κλειστή χούφτα, ανοίγει τα δάχτυλα ένα- ένα σιγά- σιγά. 

-Για σένα, της λέει. Και αυτή σταματάει να κλαίει. Το μικρό δυσεύρετο θαλασσινό κοχύλι τηλεφώνησε χθες.

-Μαμά, θα έρθω αύριο με τον Μάνο. Ήρθε ο καιρός να τον γνωρίσεις. Κι είναι μια ώρα τώρα που κάθεται κάτω από το πεύκο της αυλής και περιμένει. Ανοίγει την παλάμη, τα μάτια θαμπώνουν. Η φωνή της μόλις που ακούγεται.

- Μα πώς μεγάλωσε τόσο πολύ αυτό το κοχύλι;

_

γράφει η Σεβαστή Κωνσταντινίδου

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφη και τρυφερή η ιστορία σας! Καλώς ήρθατε!

    Απάντηση
    • Σεβαστή Κωνσταντινίδου

      Σας ευχαριστώ πολύ! Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι σε αυτό τον φιλόξενο χώρο!

      Απάντηση
  2. Σεβαστή Κωνσταντινίδου

    Ευχαριστώ πολύ την Άννα Μάλαμα που ασχολήθηκε με το κειμενάκι μου!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Καλώς ήρθατε κι από εμένα…τρυφερή και ομορφογραμένη η μικρή σας ιστορία, μπράβο σας!!!!

    Απάντηση
    • Σεβαστή Κωνσταντινίδου

      Χαίρομαι που σας άρεσε!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου