Ένα σημάδι που λιώνει μες τα σύννεφα, ένα μακρινό δάκρυ
Που αγαπά την τελειότητα της μουσικής και την αλήθεια
Της απαλής μέρας.
Νερό διάφανο σαν οι προθέσεις ενός γλάρου
Που αλαφροπετά ζυγίζοντας τον στοχασμό του κι άλλο, κι άλλο…
Το μελάνι ποτέ δεν με συγχωρεί.
Με ζώνει με αδυσώπητες χειροβομβίδες που σκάζουν τινάζοντας
Την μηδαμινή μου υπόσταση στον αέρα…

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!