Να ’ταν ο χρόνος ποταμός
κι εγώ πανιά ν’ ανοίξω,
και στη βραδιά τη σιωπηλή
βαρκούλα ν’ αρμενίσω.

Να ’ταν η απόσταση στιγμή
γοργά να κατορθώσω,
μέσα στο φεγγαρόφωτο
να ’ρθω να σ’ ανταμώσω.

Και το γλυκό μου μυστικό
που μόνο εγώ γνωρίζω,
γλυκά να σου το τραγουδώ
καθώς σε νανουρίζω.

Το μυστικό μου το κρυφό
που χρόνια κουβαλάω,
ήρθε η στιγμή να σου το πω...
το πόσο σ’ αγαπάω.

Μ.Τ.


Έχω στην καρδιά μου ένα σου φιλί,
μα το λιώνει η γλύκα και η προσμονή.
Σφάλισα στο χέρι μια χρυσή κλωστή
την άκρη απ’ το κουβάρι, σου στέλνω με πουλί.

Δεσ’ την σε ένα αστέρι, το πιο φωτεινό,
να ’χω να κοιτάω εκεί στον ουρανό.
Κι όλα μου τα βράδια να ’ναι γιορτινά
που η καρδιά στο χέρι άστρο θα κράτα.

Μου έγραψες μια λέξη κι ήταν το κλειδί
το χαρτάκι κρύβω σαν μικρό παιδί.
Όσα κι αν μου τάξουν τι γράφει για να πω,
στην ψυχή μου μέσα το ’χω μυστικό.

Μόνο σαν πετάξω για τον ουρανό
κι η καρδιά μου φτάσει σ’ άστρο φωτεινό,
στων χειλιών την άκρη το μυστικό μου θα κρατώ
που θα λέει ψυχή μου, πόσο σ’ αγαπώ.

Σ.Ν.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!