Select Page

Το μυστικό

Το μυστικό

Η Αρετή κατεβαίνει τα σκαλιά. Ένα ένα. Αργά. Κοιτάζει δυο φορές πίσω της. Η πόρτα ξύλινη. Η πόρτα κλειστή. Μηχανικά βάζει το χέρι στην τσέπη του παλτού. Δε βρίσκει το κλειδί. Σα να το ξέχασε πάλι. Στη γειτόνισσα βλέπει πάλι να χτυπά την πόρτα. «Πάλι ξέχασες κορίτσι μου; Αχ αυτό το μυαλουδάκι σου πού να χωρέσει», της λέει και κουνά λυπημένα το κεφάλι. Μα τώρα η τσέπη είναι άδεια δίχως να ζητά συντροφιά. Μια παλάμη μόνο την τραβά. Στα δάχτυλα κρατά το μυστικό. Ένα ένα τα σκαλιά το κατεβάζει από το χέρι. «Έλα καλό μου. Κατεβαίνουμε» του ψιθυρίζει. Κι εκείνο την κοιτά παράξενα. «Πού πάμε;» της λέει. «Εδώ δεν ξέρω. Εκεί δεν περπατώ». «Έλα καλό μου, μη ρωτάς. Τα δάχτυλά μου πιάσε. Δάχτυλο το δάχτυλο. Σκαλί το σκαλί. Κοίτα το χώμα. Ανθίζει». «Πούντα τα λουλούδια;», της λέει. «Τίποτα δε βλέπω. Ψέματα!» και κλαίει. Κλαίει για το αδειανό χώμα. Κλαίει για τη σκάλα. Για την πόρτα την κλειστή. Για την άδεια την τσέπη. Ένα δάκρυ που δεν κυλά. Το φορά. Στο μικρό του παλτό. Τρύπια παπούτσια στο κρύο σκαλί στο μαρμάρινο το τινάζουν πάνω της. «Κρυώνω Αρετή. Κι εσύ με πας στα κρύα». «Κρατήσου», του λέει. «Έξω έχει έναν ήλιο. Ξέρει το όνομά σου. Σα θα σε φωνάξει θα ζεσταθείς». Το μυστικό την κοιτά βουρκωμένο. «Σε ποιον ήλιο να πιστέψω Αρετή; Εγώ από φεγγάρι γεννήθηκα». Κλείνει τα μάτια της. Το χώμα γεύεται της Αρετής το νερό. Σύννεφα τα μάτια της. Ουρανός η καρδιά της. Η πόρτα κλειστή. Ξανακοιτά. Την είδε να σφαλίζει. Να γκρεμίζει. Πάνω στο τραπέζι το κλειδί. Δίπλα από το βάζο με τις μαργαρίτες. Μία μία τις μάδησε. Το πάτωμα πέταλα από ναι και όχι. Ποιος κέρδισε τελικά. Ένα ένα. Αργά. Το τραβά. «Θα φύγουμε σου είπα»  και εκείνο λυγά.  Στα σκαλιά. Το μαζεύει. Δυο χέρια φωλιά…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

4 Σχόλια

  1. Χριστινα Σουλελε

    Πολυ ιδιαιτερο και ομορφο Μαχη. Την καλημερα μου!

    Απάντηση
  2. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Κάθε σου πρόταση με αγκαλιάζει σαν δυο χέρια φωλιά. Καλημέρα Μάχη μου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!